Μεγάλη Παρασκευή

Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας, νεκρὸς ὁρᾶται· καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ Ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσαι πικρῶς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἀφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος

Ωιμένα,ωιμέ!

Την όψη,φίλες,τη γλυκειά του Γιου μου

δε βλέπω,πουν’το χρώμα κι θωριά του;

Γυναίκες,τα θολά του μάτια ως είδα

αχ,ας πεθάνω…δεν μπορώ να ζήσω…

ασήκωτη η ζωή…κάντε μου δρόμο.

Συ πούρθες για καλό όλων των ανθρώπων,

Γιέ μου ακριβέ μου,γιατί πάσχεις έτσι;

Ποια τα’αμαρτήματα σου που πληρώνεις;

Τα χέρια σου είναι αμόλευτα από αίμα,

χείλη και στόμα αγνά και τ’άλλα μέλη,

ψυχή καθάρια κι άδολη η καρδιά σου.

Πώς με ληστές σε βλέπω σταυρωμένο;

Δεν είναι εχθρού παγίδα ό,τι παθαίνεις,

φίλος σε θανατώνει,που στους φίλους

με το ψωμί τον δείχνεις από λύπη

μην πράξη το κακό,μα δεν το νιώθει.

Δύστυχη,ποια τα μάτια πράξη βλέπουν!

φρικτή κι ανείπωτη που θανατώνει.

Παιδί μου,ωιμένα,η ολάδικη σφαγή σου!

και πάλι ωιμέ!Πόσο φρικτά τελειώνεις.

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Ω γλυκύ μου έαρ (Αγ.Γρηγόριος Θεολόγος)

Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον, κουστωδία.

Οὐ γὰρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν.

Καημένο χέρι,το νεκρό συ πιάσε.

Ωιμέ,τι βλέπω,τι κρατώ στα χέρια;

Ποιος είναι τούτος που νεκρός αγκαλιάζω;

Τον ευλαβούμαι η δόλια,πώς στο στήθος

Να τον κρατήσω,πώς να τον θρηνήσω;

Δώσε μου κι ως νεκρό να σου μιλήσω

Και ν’ασπαστώ το σώμα σου,Παιδί μου.

Σου λέγω τώρα το στερνό μου ‘χαίρε’

Εγώ που ουδέποτε να σε γεννούσα,

αν ήταν οι άνομοι να σε σκοτώσουν.

Το δεξί χέρι δώσ’μου να φιλήσω,

χέρι μου λατρευτό που κράταα πάντα

και που κρατιόμουν σαν κισσός σε δέντρο.

Γλυκά μου μάτια,αγαπημένο στόμα

πρόσωπο κι όψη ευγενική του Γιού μου,

ω ολόγλυκο φιλί των δυό χειλιών σου,

ω σώμα θείο και ανασαιμιά όλο γλύκα.

Ω αναπνοή όλη μύρο.

Βασιλιά,βασιλιά,πώς να σε κλάψω;

και πώς να σ'ονομάσω,Θεέ μου,Θεέ μου;

Λιώνει η ψυχή μου,πώς να σε θρηνήσω;

Μέσα στα εντάφια αυτά σ'έχουν τυλίξει,

στα σπάργανα που εγώ σε τραγουδούσα.

Πάρτε τον,με τα μάτια ν'αντικρύσω

που ο Γιός μου θα ταφή κι εκεί να κλαίω,

ώσπου η γλυκειά να λάμψη τρίτη μέρα.

Τι πένθος που ξαπλώθηκε,Παιδί μου,

θλίψη κοινή θαρρώ για όλο τον κόσμο,

θλίψη κοινή που ανέλπιστα προφταίνει.

Μακάρι και η κοινή χαρά να φτάση.

Ο Χριστός Πάσχων

''Τετέλεσται'' (μέρος 1ο)

 
   Αφού ο Χριστός κραύγασε επάνω στον σταυρό και άφησε την τελευταία του πνοή,οι δαίμονες από κάτω άρχισαν να πανηγυρίζουν.

Ξεκινούσε πλέον η βασιλεία τους που θα διαρκούσε για 3 μέρες.Εκείνοι όμως νόμιζαν πως θα διαρκούσε για πάντα.

Για 3 μέρες,η Γη ήταν ολοκληρωτικά δική τους.Οι νεκροί που ο Διάβολος είχε σκλαβώσει,είχαν πλέον χάσει και την τελευταία τους ελπίδα και δάκρυζαν αίμα από τον πόνο που τους προκαλούσαν οι δούλοι του Άρχοντα του Κακού.

Το σκοτάδι βασίλευσε.Ο Χριστός πέθανε.

Ο Διάβολος επάνω στον θρόνο του από τις νεκροκεφαλές,γέλασε τόσο δυνατά που ακούστηκε σε ολόκληρο το βασίλειό του.Ήταν ένα γέλιο ικανοποίησης και δίψας για όλα αυτά που ακολουθούσαν.Για την Γη που ήταν πλέον υπό την απόλυτη κυριαρχία του.Για τους ανθρώπους που ήταν πια ολοκληρωτικά σκλάβοι του.Ζωντανοί και νεκροί.

Οι κραυγές των νεκρών γέμιζαν τον πηχτό αέρα και τον σκοτεινό ουρανό του Άδη.Τώρα πλέον,ο Διάβολος ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος.Τα πειθήνια όργανά του είχαν εκτελέσει στον ύψιστο βαθμό τις εντολές που τους είχε φυτεύσει στο μυαλό.

''Πώς άραγε μπορούν οι Ιουδαίοι να είναι τόσο ανόητοι και τόσο ευκολόπιστοι στους βρώμικους λογισμούς μου;''

Κάγχασε.

''Σκοτώσαμε τον Υιό του Θεού.Σαν πρόβατο παραδώθηκε στη σφαγή.Ήταν πιο εύκολο απ'όσο νόμιζα.Επιτέλους,η Κτίση μου ανήκει και ο Άνθρωπος θα είναι πλέον υπηρέτης μου.Όπως του αρμόζει.''

Θυμήθηκε την προηγούμενη κατάστασή του.Όταν ήταν ο Εωσφόρος.Θυμήθηκε τον φθόνο που ένιωσε με την δημιουργία του Ανθρώπου.Θυμήθηκε την πτώση του.Θυμήθηκε και ένιωσε...τους φόβους του μήπως χάσει το βασίλειό του.Μήπως χάσει όλα αυτά που έχτιζε από την αρχή όταν κέρδισε την ψυχή του Αδάμ και τον έριξε στη φυλακή του τάφου.Θυμήθηκε Εκείνον που καρφώθηκε στον σταυρό.

''Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή.Εκείνος που πιστεύει σε εμένα,ακόμη και αν πεθάνει,θα ζήσει.''

Γέλασε.

''Κούφια λόγια.Αυτός ήταν τελικά ο Υιός του Θεού που θα σήκωνε επάνω του την αμαρτία του κόσμου και ο Θεός θα έριχνε εμάς,τους εχθρούς του,κάτω από τα πόδια του;.Ανοησίες.Ο Χριστός θα ήταν μάλλον κανένας προφήτης χρισμένος από τον Θεό που είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.Άλλωστε,ήταν τόσο εύκολο να τον διαλύσουμε.Οι άνθρωποι σχεδόν όρμησαν επάνω του με μίσος μιας και τους είναι τόσο δύσκολο να απαλλαχθούν από την ασφάλεια των ηδονών που τους παρέχω εγώ.''

''Αν θέλεις να είσαι τέλειος,πήγαινε και πούλησε όλα τα υπάρχοντά σου,μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς και ακολούθα με''.

''Πόσο εύκολο να σκλαβώσεις τους ανθρώπους.Πόσο εύκολο τελικά να νικήσεις...τον Υιό του Θεού και να αφήσεις το αίμα του να ποτίσει την Γη.Να χορέψεις επάνω στο πτώμα της ελπίδας.Να διαλύσεις τις προσδοκίες των ανθρώπων.Να σφαγιάσεις την αγάπη και να ταΐσεις τα κομμάτια της στα σκουλήκια.Ο κόσμος μου ανήκει.''

Κάθισε στον θρόνο του και βροντοφώναξε τόσο πολύ που σείστηκε το βασίλειο των νεκρών.

''Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ".

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής: ''Αγωνίσθηκε μέχρι θανάτου υπέρ της εντολής της αγάπης''

   ''Ο Κύριος όμως,επειδή ήταν ο Θεός,γνωρίζοντας τις σκέψεις αυτού (του Διαβόλου),δεν μίσησε τους Φαρισαίους που ενεργούσαν παρακινούμενοι από εκείνον (διότι πώς ήταν δυνατό αυτό,τη στιγμή που από τη φύση του είναι αγαθός;),αλλά με την αγάπη του προς αυτούς πολεμούσε εκείνον που τους παρακινούσε,και εκείνους που παρακινούνταν απ'αυτούς επειδή μπορούσαν να μη δεχθούν την επενέργειά του,συγκατατίθονταν όμως,εξ'αιτίας της αδιαφορίας τους,με τη θέλησή τους σ'εκείνον που τους υποκινούσε,τους νουθετούσε,τους έλεγχε,τους κατηγορούσε,τους ταλάνιζε,δεν σταματούσε να τους ευεργετεί,ενώ βλασφημούνταν έδειχνε μακροθυμία,ενώ έπασχε έδειχνε υπομονή,και γενικά έδειχνε προς αυτούς όλα τα έργα της αγάπης,ενώ εκείνον που τους υποκινούσε τον πολεμούσε με τη φιλανθρωπία του προς εκείνους που δέχονταν την επενέργειά του.

Πω πω παράξενος πόλεμος!Αντί για μίσος,έδειχνε την αγάπη του,και με την αγαθότητά του πολεμούσε τον πατέρα της κακίας.

Εξαιτίας αυτού,αφού υπέμεινε από αυτούς τα τόσα πολλά κακά,ή καλύτερα για να μιλήσουμε πιο σωστά,για χάρη αυτών αγωνίσθηκε,όπως ταίριαζε σε άνθρωπο,μέχρι θανάτου υπέρ της εντολής της αγάπης,και αφού ύψωσε την τέλεια νίκη εναντίον του διαβόλου,φόρεσε για μας το στεφάνι της Αναστάσεως,και έτσι ο νέος Αδάμ ανανέωσε τον παλαιό.Και αυτό σημαίνει εκείνο που λέγει ο θείος Απόστολος,«αυτό το φρόνημα να υπάρχει μέσα σας,το οποίο υπήρχε και στον Ιησού Χριστό» (Φιλιπ. 2:5),και τα όσα λέγονται στη συνέχεια.

   Αυτός ήταν λοιπόν ο σκοπός του Κυρίου,στον Πατέρα δηλαδή να υπακούσει προς χάρη μας σαν άνθρωπος μέχρι θανάτου,φυλάσσοντας την εντολή της αγάπης,ενώ τον διάβολο να πολεμήσει με τα παθήματα που δέχθηκε απ'αυτόν,υπομένοντας αυτά από τους Γραμματείς και Φαρισαίους,που δέχονταν την επενέργεια αυτού,και έτσι,με το να νικηθεί με τη θέλησή του,νίκησε εκείνον που έλπισε να τον νικήσει,και λύτρωσε τον κόσμο από την εξουσία αυτού.''

Λόγος Ασκητικός