Εν ᾗ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ

Σήμερον ὁ ᾍδης στένων βοᾷ, κατεπόθη μου τὸ κράτος, ὁ ποιμὴν ἐσταυρώθη, καὶ τὸν Ἀδὰμ ἀνέστησεν, ὧνπερ ἐβασίλευον ἐστέρημαι, καὶ οὓς κατέπιον ἰσχύσας, πάντας ἐξήμεσα, ἐκένωσε τοὺς τάφους ὁ σταυρωθείς, οὐκ ἰσχύει τοῦ θανάτου τὸ κράτος. Δόξα Κύριε τῷ Σταυρῷ σου, καὶ τῇ ἀναστάσει σου

''Ήλπιζε (ο Διάβολος) δε ότι με τον θάνατό Του θα κρατούσε και την ψυχή του κατάκλειστη στον άδη,όπως και τις ψυχές όλων των ανθρώπων από τους αιώνες.

Έτσι εξαπατήθηκε ο απατεών,όταν προσέβαλε το παθητό και θνητό της σαρκός του Χριστού,κι έφερε ακουσίως το φως στους σκοτεινούς και φοβερούς κρυψώνες του κι έστησε τον δοτήρα της ζωής στις τυραννούμενες από αυτόν ψυχές λόγω της νοητής νεκρώσεως.Όχι μόνο αυτό δε,αλλά και ανέμιξε με τους αποθαμένους το σώμα που είναι παρεκτικό της αναστάσεως και της αθανασίας,σπεύδοντας να το παραδώσει σε θάνατο και ταφή.

Ο δε Κύριος μπορούσε μεν να αντικρούσει κι αυτές τις επιβουλές του,αλλά δεν θέλησε,θέλησε δε μάλλον να υποστεί το πάθος για χάρη μας,για το οποίο έγινε θεάνθρωπος.''

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Αὕτη ἐστίν ἡ τῆς καταπαύσεως ἡμέρα

Σήμερον ὁ ᾍδης στένων βοᾷ, κατελύθη μου ἡ ἐξουσία, ἐδεξάμην θνητόν, ὥσπερ ἕνα τῶν θανόντων, τοῦτον δὲ κατέχειν ὅλως οὐκ ἰσχύω, ἀλλ’ ἀπολῶ μετὰ τούτου, ὧν ἐβασίλευον, ἐγὼ εἶχον τοὺς νεκροὺς ἀπ’ αἰῶνος, ἀλλὰ οὗτος ἰδοὺ πάντας ἐγείρει. Δόξα Κύριε τῷ Σταυρῷ σου, καὶ τῇ ἀναστάσει σου  

''Ο επονείδιστος θάνατος απάλλαξε τον κόσμο από την ντροπή,και αυτός που γέννησε τις δροσοσταλίδες και μετρά τις σταγόνες της θάλασσας,αποδεχόμενος στο πρόσωπό του εμπτύσματα των Ιουδαίων,στέγνωσε τον κατακλυσμό της αμαρτίας.

Ο Δεσπότης καλύπτεται μέσα στον τάφο,αλλά δεν περικλείεται μαζί και η δεσποτική πρόνοια για το σύμπαν,ούτε των υβριστών του το πλημμέλημα προκαλεί την καταστροφή του παντός,αλλά και στον τάφο μένει ο πλάστης,και το σύμπαν το ηνιοχεί με ευταξία.Γιατί βέβαια δεν υπέμεινε θέλοντας ο πλάστης σταυρό και θάνατο και ραπίσματα και εμπτύσματα και κάθε κακοποίηση για να προκαλέσει το γενικό όλεθρο,αλλά για ν’απαλλάξει τους ανθρώπους από αυτόν.

Σκεπάζεται μέσα στον τάφο ο Δεσπότης,και όχλος αχάριστων δούλων αφού ασφάλισαν τον τάφο κάθεται γύρω του.Τον ασφάλισαν σαν θησαυρό,και βλέποντας τον πλούτο της σωτηρίας να τον αντλούν άλλοι από εκεί με τη δύναμη της πίστης,οι ίδιοι πιεζόμενοι από εσχάτη πενία οδηγούν από απιστία άθλια τη ζωή τους στον όλεθρο.Γνωρίζουν την ανάσταση,αλλά την κρύβουν.'' 

Άγιος Φώτιος ο Μέγας

Τοῦτο γὰρ ἐστι τὸ εὐλογημένον Σάββατον

Σήμερον ὁ ᾍδης στένων βοᾷ, συνέφερέ μοι, εἰ τὸν ἐκ Μαρίας γεννηθέντα, μὴ ὑπεδεξάμην, ἐλθὼν γὰρ ἐπ’ ἐμέ, τὸ κράτος μου ἔλυσε, πύλας χαλκᾶς συνέτριψε, ψυχάς ἃς κατεῖχον τὸ πρίν, Θεὸς ὢν ἀνέστησε. Δόξα Κύριε τῷ Σταυρῷ σου, καὶ τῇ Ἀναστάσει σου

''Ο Χριστός είναι ανάμεσα στους νεκρούς,ας νεκρωθούμε για την αμαρτία,για να ζήσουμε με δικαιοσύνη.Ο Χριστός τυλίγεται μέσα στα σπάργανα και σε καθαρά σεντόνια,ας απαλλαγούμε από τις φασκιές της αμαρτίας κι ας ντυθούμε τη θεία αίγλη.Ο Χριστός βρίσκεται στο καινό μνημείο,ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από την παλαιά ζύμη κι ας γίνουμε το νέο φύραμα,για να γίνουμε κατοικία του Χριστού.Ο Χριστός είναι στον άδη,ας συγκατεβούμε μαζί του στην ταπείνωση που ανεβάζει στο ύψος,για να συναναστηθούμε μαζί του και να συνυψωθούμε και να συνδοξαστούμε,βλέποντας πάντοτε το Θεό

Τώρα ο Λόγος κατεβαίνει προς τον δράκοντα,τον Λεβιαθάν,τον αποστάτη που έχει την φωλιά του στην καρδιά της γης.Τον σέρνει με το ‘’αγκίστρι της θεότητας’’,το κρυμμένο μέσα στο σώμα,όπως κρύβεται το σκουλήκι,κι όποιους μπόρεσε τόσο οικτρά να καταπιεί τον αναγκάζει να τους ξεράσει και ‘’αποστέλλει άδειον αυτόν που κόμπαζε για τα πλούτη του.'' 

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Κατηχητικός λόγος Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

η βασιλίς και κυρία

   ''Όποιος είναι ευσεβής και αγαπά τον Θεό,ας απολαύσει το ωραίο αυτό και λαμπρό πανηγύρι.Όποιος είναι καλόγνωμος δούλος του Θεού,με ευθυμία ας μπει στη χαρά του Κυρίου του,Όποιος κουράστηκε με τη νηστεία,ας απολαύσει τώρα την ανταμοιβή.Όποιος εργάστηκε την πρώτη ώρα ας δεχτεί σήμερα τη δίκαιη πληρωμή.Όποιος ήρθε μετά την Τρίτη ώρα,με ευχαρίστηση ας γιορτάσει.Όποιος έφτασε μετά την έκτη ώρα,ας μην έχει καμμία αμφιβολία,γιατί δεν πρόκεται σε τίποτε να ζημιωθεί.Όποιος καθυστέρησε και έφτασε στην ενάτη ώρα ας προσέλθει χωρίς δισταγμούς.Όποιος τέλος,έφτασε την ενδέκατη ώρα,ας μη φοβηθεί την αργοπορία.

   

   Επειδή ο Κύριος είναι φιλότιμος,δέχεται τον τελευταίο,όπως ακριβώς και τον πρώτο,αναπαύει εκείνον που εργάστηκε από την πρώτη ώρα,και τον στερνό ελεεί και τον πρώτο θεραπεύει,και σε κείνον δίνει και σε τούτον κάνει  χάρη,και τα έργα δέχεται και τη γνώμη παραδέχεται.Και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί.

   

   Μπήτε,λοιπόν,όλοι στη χαρά του Κυρίου μας,και πρώτοι και δεύτεροι απολαύστε τον μισθό.Πλούσιοι και φτωχοί σαν αδέρφια χορέψτε.Όσοι κρατηθήκατε κι όσοι παρασυρθήκατε την ημέρα τιμήστε.Όσοι νηστέψατε και όσοι δεν νηστέψατε ευφρανθήτε σήμερα.Το τραπέζι είναι γεμάτο,απολαύστε όλοι.Το μοσχάρι είναι άφθονο,κανείς να μη φύγει πεινασμένος.Όλοι απολαύστε στο συμπόσιο της πίστης.Όλοι απολαύστε τον πλούτο της αγαθότητας.Ας μη θρηνεί κανένας για τη φτώχεια,γιατί φανερώθηκε η βασιλεία της ισότητας.Ας μην κλαίει κανένας για τις αμαρτίες,γιατί η συγχώρηση βγήκε από τον τάφο του Κυρίου.

   

   Ας μην φοβάται κανένας τον θάνατο,γιατί μας ελευθέρωσε ο θάνατος του Σωτήρα.Τον έσβησε αν και νεκρός.Λαφυραγώγησε τον Άδη.Εκείνος που κατέβηκε στον Άδη.Τον πίκρανε καθώς γεύτηκε τη σάρκα Του.Και προφητεύοντας αυτό ο Ησαΐας φώναξε «Ο Άδης πικράθηκε όταν σε συνάντησε κάτω».Πικράθηκε γιατί καταργήθηκε.Πικράθηκε γιατί εμπαίχθηκε.Πικράθηκε γιατί νεκρώθηκε.Πικράθηκε γιατί καθαιρέθηκε.Πικράθηκε γιατί δεσμεύθηκε.Πήρε σώμα ανθρώπου και συνάντησε Θεό.Πήρε χώμα και συνάντησε Ουρανό.Πήρε εκείνο που έβλεπε και έπεσε από κει που δεν έβλεπε.

   

   Που είναι θάνατε,το κεντρί σου;Πού είναι Άδη η νίκη σου;

   

   Ο Χριστός αναστήθηκε και οι δαίμονες έπεσαν.Ο Χριστός αναστήθηκε και οι άγγελοι χαίρονται.Ο Χριστός αναστήθηκε και η ζωή κυριαρχεί.Ο Χριστός αναστήθηκε και κανένας νεκρός στο μνήμα του.Γιατί ο Χριστός που αναστήθηκε από τους νεκρούς,έγινε αρχή για τους νεκρούς.Σ’Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στους ατέλειωτους αιώνες.Αμήν.''

(Αυτό το κείμενο διαβάζεται από τον προεστώτα ιερέα κατά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.)

Καλή και ευλογημένη Ανάσταση!

Η δογματική θέση της εις Άδου καθόδου

η μία των Σαββάτων

   ''Στον Άδη κατήλθε ο Κύριος κατά την εαυτού ψυχή,ενωμένη με τη θεότητα,ενώ ταυτοχρόνως κατά το σώμα,ενωμένο ομοίως τη θεότητα,ήταν στον τάφο,«μήτε της θεότητος του σώματος εν τω τάφω απολιμπανομένης,μήτε της ψυχής εν τω Άδη χωριζομένης».Και δια μεν της ψυχής κατήργει και κατέλυε το κράτος του Άδη και του θανάτου και του αρχηγού αυτών και ευαγγελίζεται στις ψυχές την απολύτρωση,δια δε του αφθάρτου σώματος καταργεί την σωματική φθορά και προδιετύπωσε την αφθαρσία και την ανάσταση,και τέλος δια την κατά ανάσταση επανένωσης της κατελθούσης στον Άδη ψυχής μετά του ενταφιασθέντος σώματος προεικόνιζε την κατά την κοινή ανάσταση των ανθρώπων ενώση των ψυχών μετά των εαυτών σωμάτων και καθόλου την αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσεως.

   Είναι ευνόητο ότι η Κάθοδος δεν δύναται να έχει μόνο την έννοια της απλής επιδείξεως του Κυρίου ως νικητή στον Άδη προς τον διάβολο και τους καταδικασμένους σε αυτόν,όπως ο Λούθηρος και άλλοι θεολόγοι πιστεύουν,αλλά πολύ περισσότερο είναι πραγματική νίκη και θρίαμβος κατά του θανάτου και του διαβόλου και καθαίρεση της δύναμής του,ευαγγελισμός προς τους νεκρούς και σωτηρία πάντων εκείνων που την δέχθηκαν,και τέλος φανέρωση σε όλους τους νεκρούς της απόλυτης δύναμης και εξουσίας του Χριστού επί του θανάτου και του Άδη,καθώς κατέχει τα κλειδιά αυτών,«ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων,και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός» και επομένως,είναι πρέπον να θεωρηθεί αυτή ως συνέχεια του προφητικού και βασιλικού αξιώματος του Σωτήρος.

   

   Δόθηκε η ορθή εξήγηση ότι το τριήμερο χρονικό διάστημα της διαμονής του Χριστού στον Άδη ήταν υπεραρκετό προς εκπλήρωσιν της εν αυτώ σωτηρίου αποστολής του,διότι σε αντίθεση με εκείνους που ζουν στη γη και έχουν σάρκα,στις ασώματες ψυχές στον Άδη ο Λόγος του Θεού επενήργησε χρονικά μεν,αλλά ούτως ειπείν στιγμιαίως και «αχρόνως σχεδόν»,το πνεύμα επιδρά βεβαίως επί του πνεύματος απευθείας,αμέσως και στιγμιαίως σχεδόν χωρίς κανένα εμπόδιο ή περιορισμό.

   

   Κατά ταύτα,ο σκοπός της Καθόδου του Χριστού εις τον Άδη ήταν να καταργήσει ο Κύριος με τον θάνατό Του «τον το κράτον έχοντα του θανάτου,τον διάβολον»,να καταλύσει και να εκμηδενίσει τελείως το κράτος αυτού και του Άδου και του θανάτου,δηλώνοντας και φανερώνοντας την απόλυτη δύναμή του και νίκη και εξουσία και κυριότητα και δόξα επί των νεκρών και των ζώντων και πληρεί τα πάντα,και να κηρύξει και στις ψυχές των απ’αιώνος κεκοιμημένων το ευαγγέλιον της σωτηρίας και εκείνους που θα το δεχθούν να τους ελευθερώσει και να τους απολυτρώσει.

   

   Επομένως,νίκη και θρίαμβος της ζωής επι του θανάτου,κήρυγμα του Ευαγγελίου και σωτηρία εκείνων που το δέχονται,«νέκρωσις του Άδου,θανάτου θάνατος,ελευθερία ψυχών,και προς ουρανούς ηνεωγμένη τοις βουλομένοις οδός»,ιδού το επιτελεσθέν στον Άδη έργο του Λυτρωτή.Αλλ’αυτό,δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση και η εφαρμογή στον Άδη του απολυτρωτικού επι της γης έργο του Σωτήρος μέσω του θριάμβου του Σωτήρα κατά του διαβόλου και του θανάτου και του Άδου και της σωτηρίας των ψυχών εκείνων που την αποδέχθηκαν όπως η χορεία των αγίων Πατέρων διδάσκει.

   

   Πρώτον,ο Κύριος,εκουσίως και θριαμβευτικώς κατελθών στο βασίλειο του Άδη και του θανάτου,συντρίβει και καταλύει το κράτος  τους όντας η ζωή και ο αρχηγός της ζωής και δεύτερον,στον Άδη,κατά την πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και την ομόφωνη διδασκαλία των Πατέρων και θεολόγων της,έγινε πνευματικώς και «θεοπρεπώς»,«ού λόγω,αλλά πράγματι» κήρυγμα του Κυρίου προς τις ψυχές των τεθνεώτων,το οποίο αποτελεί τον άμεσο και κυριότερο σκοπό της Καθόδου,επέλαμψε και σ’αυτές το ευαγγελικό φως και απεκαλύφθη και σ’αυτές ο θείος Λόγος,ως πνεύμα σε πνεύματα,ως «ψυχή μετά ψυχών»,αποτέλεσμα δε αυτού ήταν η επέκταση του απολυτρωτικού έργου και στο βασίλειο του Άδη δια της σωτηρίας των καταυγασθεισών υπό του ευαγγελικού φωτός ψυχών,τις οποίες εισήγαγε μεθ’εαυτού στον παράδεισο ή τον ουρανό.''

Ιωάννης Καρμίρης (''Η εις Άδου κάθοδος του Χριστού'') 

Η εις Άδου κάθοδος (Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός)

Αυτή η κλητή και αγία ημέρα

    ''Επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι αναμάρτητος - «Αμαρτίαν γαρ ουκ εποίησεν ο αίρων την αμαρτίαν το κόσμου ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού» - δεν μπορούσε να υποκύψει στον θάνατο,εφ'όσον δια μέσου της αμαρτίας μπήκε στον κόσμο ο θάνατος.

   Πλησιάζει λοιπόν ο θάνατος και καταβροχθίζοντας το δόλωμα του σώματος πιάνεται στο αγκίστρι της θεότητος,και αφού γεύθηκε αναμάρτητο και ζωοποιό σώμα καταστρέφεται και αποδίδει όλους που παλιότερα είχε καταπιεί.Όπως το σκοτάδι με τον ερχομό του φωτός εξαφανίζεται,έτσι και η φθορά διώχνεται με την επίθεση της ζωής,και γίνεται σε όλους ζωή,ενώ φθορά σ'αυτόν που φθείρει.

   Αν και πέθανε λοιπόν ως άνθρωπος και η αγία του ψυχή χωρίστηκε από το άχραντο σώμα,η θεότητα όμως παρέμεινε αχώριστη και από τα δύο,εννοώ την ψυχή και το σώμα,και έτσι ούτε η μια υπόσταση διαιρέθηκε σε δύο υποστάσεις,γιατί το σώμα και η ψυχή κατά τον ίδιο τρόπο αρχικά είχαν την ύπαρξη στην υπόσταση του Λόγου και όταν κατά τον θάνατο χωρίστηκαν μεταξύ τους,το καθένα παρέμεινε έχοντας τη μια υπόσταση του Λόγου.

   Θεωμένη η ψυχή κατέβηκε στον άδη,για να λάμψει επίσης το φως και σ'αυτούς που βρίσκονταν κάτω από τη γη στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου,όπως για όσους διέμεναν στη γη ανέτειλε ο ήλιος της δικαιοσύνης,για να πραγματοποιηθούν τα ίδια και στον άδη,όπως στους κατοίκους της γης κήρυξε την ειρήνη,έδωσε την άφεση στους σκλάβους της αμααρτίας και το φως στους τυφλούς,και έγινε αίτιος αιώνιας σωτηρίας σε όσους πίστεψαν και έλεγχος απιστίας σε όσους απείθησαν,«ίνα αυτώ κάμψη παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων»,και έτσι αφού ελευθέρωσε τους αιώνια δεμένους,πάλι ανεχώρησε από τους νεκρούς ανοίγοντας για μας τον δρόμο της αναστάσεως.''

Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως

''Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών;'' (μέρος 2ο)

ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΑΔΗΣ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ

Τούτο γαρ εστί το ευλογημένον Σάββατον

   Ξεκίνησαν πρωί,με τον ήλιο που είχε αρχίσει να εμφανίζεται.Μα δεν γνώριζαν.Δεν γνώριζαν πως αυτή είναι η ευλογημένη μέρα που η ανθρωπότητα περίμενε.Αυτή η ευλογημένη μέρα που οι νεκροί θα υποδέχονταν τον Λυτρωτή τους.Αυτή την ευλογημένη μέρα που μαζί με τον κτιστό ήλιο,ανέτειλε και ο Άκτιστος.Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.Ο Βασιλεύς της Ζωής και Νικητής του Θανάτου.

   Ήταν φοβισμένες,μα δεν γνώριζαν πως ο φόβος τους θα γινόταν θάρρος.Ήταν λυπημένες,μα δεν γνώριζαν πως η λύπη τους θα γινόταν χαρά.Ήταν μαυροντυμένες,μα δεν γνώριζαν πως θα φορούσαν την ολόλαμπρη Αναστάσιμη πανοπλία του Χριστού.Έφτασαν στο μνημείο.Οι στρατιώτες ήταν σωριασμένοι στο έδαφος,σαν νεκροί.Η πέτρα που το σφράγιζε είχε μετακινηθεί.Τι συνέβη;

   Μπαίνουν στο μνημείο και κοίταξαν με δέος και έκπληξη μεγάλη το αδειανό σάβανο και τον νέο που καθόταν επάνω εκεί που είχε τοποθετηθεί το σώμα Του.Το πρόσωπό του ήταν φωτισμένο και τα ρούχα του άστραφταν σαν ακτίνες του ήλιου.

   ''Γιατί αναζητείτε τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;''

   Πάγωσαν.Πώς ήξερε για ποιον και γιατί είχαν έρθει;Ποιος ήταν αυτός με το αγγελικό πρόσωπο;

   ''Ο Ιησούς δεν βρίσκεται εδώ.ΗΓΕΡΘΗ.Ορίστε ο τόπος που άφησαν το σώμα του.Αλλά εσείς,πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές Του και στον Πέτρο επίσης,ότι θα τους συναντήσει στην Γαλιλαία όπως ακριβώς είπε.''

   Τότε το δέος εξαφανίστηκε και έδωσε τόπο στην χαρά,στην αγαλλίαση,στην τεράστια έκπληξη.Αναστήθηκε.Δεν ήταν πλέον νεκρός.Ο θάνατός Του έγινε ζωή.Ο τάφος Του έγινε θεμέλιος λίθος της αγαλλίασης,της ήττας του θανάτου,της Ζωής.Δεν γνώριζαν τι είχε γίνει.Δεν γνώριζαν πως λίγες στιγμές πριν ο Θάνατος έπεφτε νεκρός στο βασίλειό Του.

   Έτσι και έγινε.Έτσι είχε οριστεί να γίνει.Έτσι θέλησε Εκείνος που σταυρώθηκε να γίνει.Ενώ ο Διάβολος πανηγύριζε τη νίκη του επί του Χριστού και κάθισε στον ποτισμένο με αίμα θρόνο του,η γη άρχισε να τρέμει.Τα έγκατα του βασιλείου των νεκρών στέναζαν.Ούρλιαζαν και θρηνούσαν για την επερχόμενη εξαφάνισή τους.

   Ο σκοτεινός ουρανός του Άδη ξάφνου άρχισε να φωτίζεται.Τα μολυβδένια σύννεφά του διαλύονταν και σεισμός μέγας συντάραξε το βασίλειο του Διαβόλου.Οι νεκροί άρχισαν να βγαίνουν από τις φυλακές τους,οι πύλες των οποίων γκρεμίζονταν η μια μετά την άλλη.

   ''Τι συμβαίνει;Τι γίνεται στο βασίλειό μου;Γιατί ο θρόνος μου ραγίζει;''

   Και τότε...Τον είδε.Ολόφωτο και περίλαμπρο με το φωτοστέφανό Του,με τον αιματοβαμμένο σταυρό Του και με τρία γράμματα πάνω από την κεφαλή που πριν από λίγο τα αγκάθια είχαν καρφωθεί. Ο ΩΝ

   ''Δεν...μπορεί.Δεν είναι...δυνατόν.''

   Για πρώτη φορά μετά από αιώνες,η μαυρισμένη από τον φθόνο και την κακία ψυχή του γέμισε από φόβο και τρόμο.Είχε μπροστά του Εκείνον που πριν από πολλούς αιώνες υπηρετούσε,Εκείνον που σταύρωσε μέσω των Ιουδαίων,Εκείνον που στους πειρασμούς του απάντησε όχι,Εκείνον που είχε οριστεί να διαλύσει το κράτος του.Εκείνον που έγινε η Αγάπη και η Ζωή.

   ''Τι θέλεις εδώ;'',κραύγασε με μίσος.Μα απάντηση δεν έλαβε.''Έχουν όλα τελειώσει τώρα πια'',συμπλήρωσε για να καλύψει την σιωπή και τους φόβους του.Σαν να απαντούσε στον εαυτό του περισσότερο παρά σε Εκείνον.

   Δεν ήξερα πως όλα εκείνη τη στιγμή ξεκινούσαν.

   Και τότε....