Μέγας Βασίλειος: ''Εις το καθελώ μου τας αποθήκας''

   Ουρανοφάντορας,στήλη πυρός έως ουρανού,Πατήρ Πατέρων,υπόδειγμα αρχιερωσύνης και τέλειος μιμητής του Κυρίου είναι μόνο από τα λίγα που μπορεί να πει κανείς για τον Μέγα Βασίλειο.Για αυτή την ιερή κορυφή της Εκκλησίας όμως,θα μιλήσουμε την κατάλληλη στιγμή.

Οφείλω πάντως να σας προειδοποιήσω.Η ομιλία αυτή,επάνω στην σημερινή ευαγγελική περικοπή,απηχεί το πνεύμα της πραγματικής ορθοδόξου πίστεως όπως αυτή εκφράστηκε από τον Μέγα και Ουρανοφάντορα Βασίλειο (δώστε λίγη περισσότερη προσοχή στην παράγραφο 7).Θα σας γεννήσει τέτοια αισθήματα γενναιοδωρίας και ελεημοσύνης που θα θέλετε να ξεφορτωθείτε όλα σας τα αγαθά και να πλουτίσετε τους φτωχούς.Ας αξιωθούμε,τουλάχιστον,να έχουμε έστω και ένα κομμάτι αυτής της ελεημοσύνης όπως αναδεικνύεται στο επακόλουθο κείμενο για χάρη Εκείνου με τις πρεσβείες του αληθινά Μεγάλου Βασιλείου.Γένοιτο!

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΒ' (16-21)

 ''Τους είπε δε την εξής παραβολή.''Ενός ανθρώπου πλουσίου τα χωράφια έφεραν εσοδεία μεγάλη και εσκέπτετο μέσα του,''Τι να κάνω,επειδή δεν έχω πού να συγκεντρώσω τους καρπούς μου;'' και είπε,''Αυτό θα κάνω:θα κατεδαφίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου,και θα πω εις την ψυχήν μου,Ψυχή,έχεις πολλά αγαθά για πολλά χρόνια,αναπαύου,φάγε,πίε,ευφραίνου''.Ο Θεός όμως του είπε,''Ανόητε,αυτήν την νύχτα ζητούν από σε την ψυχήν σου.Εκείνα δε που ετοίμασες,ποιός θα τα πάρει;''.Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει δια τον εαυτόν του και δεν φροντίζει να γίνει πλούσιος ως προς τον Θεόν''.

Εις το καθελώ μου τας αποθήκας-Περί πλεονεξίας

Κυριακή της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου (Δ' Λουκά)

 Τη αυτή ημέρα,Μνήμην επιτελούμεν των Αγίων και Μακαρίων Πατέρων,των εν Νικαία συνελθόντων το δεύτερον,επί των ευσεβών και φιλοχρίστων Βασιλέων,Κωνσταντίνου και Ειρήνης,κατά των δυσσεβώς,και αμαθώς,και απερισκέπτως,την Εκκλησίαν του Θεού ειδωλολατρείν ειπόντων,και τας σεπτάς και Αγίας εικόνας καταβαλόντων.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 5 - 15

‘’Όταν μαζεύτηκε πολύς κόσμος και οι άνθρωποι από τας πόλεις συνέρρεαν προς αυτόν,εμίλησε με παραβολήν:’’Εβγήκε ο γεωργός δια να σπείρη τον σπόρον του.Και ενώ έσπερνε,μερικοί σπόροι έπεσαν κοντά εις τον δρόμον και καταπατήθηκαν και τα πτηνά του ουρανού τους έφαγαν·άλλοι έπεσαν εις πετρώδες έδαφος και όταν εφύτρωσαν,εξεράθηκαν,διότι δεν είχαν υγρασίαν·άλλοι έπεσαν ανάμεσα στα αγκάθια και όταν φύτρωσαν τα αγκάθια,τους έπνιξαν τελείως·και άλλοι έπεσαν εις καλόν έδαφος και εφύτρωσαν και απέδωκαν εκατό φορές περισσότερον καρπόν’’.Ενώ έλεγε αυτά,εφώναξε,’’Εκείνος που έχει αυτιά δια να ακούη,ας ακούη’’.Οι μαθηταί του τον ερωτούσαν τι σημαίνει η παραβολή αυτή.Και εκείνος είπε,’’Σ’εσάς έχει δοθή το να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού,αλλ’εις τους λοιπούς δίδονται με παραβολές,δια να μη καταλαβαίνουν.Η παραβολή αυτή σημαίνει τα εξής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού·εκείνοι που έπεσαν κοντά εις τον δρόμον είναι οι άνθρωποι που άκουσαν,έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί τον λόγον από την καρδιά τους,δια να μη πιστέψουν και σωθούν.Εκείνοι δε που έπεσαν εις το πετρώδες έδαφος,είναι οι άνθρωποι που όταν ακούσουν,δέχονται με χαράν τον λόγον αλλά δεν έχουν ρίζαν·προσωρινώς πιστεύουν και τον καιρόν της δοκιμασίας απομακρύνονται.Εκείνο που έπεσε στα αγκάθια,είναι εκείνοι που άκουσαν αλλ’εις τον δρόμον τους συμπνίγονται από τας φροντίδας και τον πλούτον και τας ηδονάς του βίου και ο καρπός τους δεν ωριμάζει.Εκείνο που έπεσεν εις το καλόν έδαφος είναι εκείνοι που με καρδιά καλή και αγαθή ακούουν τον λόγον,τον διατηρούν και καρποφορούν με υπομονήν’’.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (''Εις το κατά Ματθαίον'')

 ''Ποιά λοιπόν είναι η παραβολή;«Εξήλθε»,τους λέγει,ο σπορεύς δια να σπείρη».Από πού εξήλθεν αυτός που είναι πανταχού παρών,αυτός που τα πάντα πληροί;ή πώς εξήλθε;Δεν εξήλθε φυσικά τοπικώς,αλλ'εν σχέσει και κατά το σχέδιον της οικονομίας του δι'ημάς,με το ότι ήλθε περισσότερον κοντά μας,περιβληθείς την ανθρώπινην σάρκα.Διότι,επειδή ημείς δεν ημπορούσαμεν να εισέλθωμεν,λόγω του ότι τα αμαρτήματά μας έφρασαν ωσάν τείχος την είσοδον,αυτός ο ίδιος εξέρχεται προς ημάς.Και πρός ποίον σκοπόν εξήλθε;μήπως δια να καταστρέψη την γην που ήτο γεμάτη ακάνθας;μήπως δια να τιμωρήση τους γεωργούς;Ασφαλώς όχι,αλλ'εξήλθε δια να καλλιεργήση και δια να φροντίση τας ψυχάς μας και να σπείρη εντός αυτών τον λόγον της ευσεβείας.Διότι σπόρον εδώ ονομάζει την διδασκαλίαν,γην δε τας ψυχάς των ανθρώπων και σπορέα τον εαυτόν του.

Και τι συμβαίνει λοιπόν με τον σπόρον αυτόν;Τρία μέρη καταστρέφονται και σώζεται μόνον το ένα.Από τον σπόρον εσώθη το ένα τέταρτον,αλλ'ούτε και αυτό εξ ίσου,αλλά και εδώ ήτο μεγάλη η διαφορά.Αυτά δε τα έλεγε δια να δείξη ότι προς όλους ωμιλούσε με αφθονίαν.Διότι όπως ακριβώς ο σπορεύς δεν διαιρεί εις τεμάχια το χωράφι που έχει δια σποράν,αλλά απλώς και χωρίς καμμίαν διάκρισιν ρίπτει τον σπόρον,έτσι και αυτός δεν διακρίνει πλούσιον και πτωχόν,τον σοφόν και άσοφον,τον οκνηρόν από τον φιλόπονον,τον ανδρείον από τον δειλόν αλλά ωμιλεί προς όλους,και έκανεν ό,τι έπρεπε να κάνη από μέρους του,μολονότι εγνώριζεν εκ των προτέρων αυτά που θα συνέβαιναν,ώστε να ημπορή να λέγη:«Τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;».Και οι μεν προφήται ωμίλουν περί του λαού ωσάν να επρόκειτο δι'άμπελον.

Διότι λέγει:«Εφυτεύθη άμπελος δια τον ηγαπεμένον μου» και «Άμπελον μετέφερεν από την Αίγυπτον».Ο Κύριος όμως ωσάν να επρόκειτο δια σπόρον.Και τι θέλει λοιπόν να δείξη;Ότι τώρα θα είναι ταχεία η υπακοή και ευκολωτέρα και γρήγορα θα παράγη καρπόν.Επίσης όταν ακούης ότι «Εξήλθεν ο σπορεύς δια να σπείρη»,μη εκλαμβάνης τούτο κατά κυριολεξίαν.Διότι πολλάκις εξέρχεται ο σπορεύς και δι'άλλον σκοπόν ή δια να οργώση ή δια να κόψη τα βλαβερά χόρτα ή δια να ξερριζώση τας ακάνθας ή δια να φροντίση δια κάτι άλλο παρόμοιον.Αυτός όμως εξήλθε δια να σπείρη.

Αλλά ειπέ μου,σε παρακαλώ,ποία η αιτία της απωλείας του περισσότερου σπόρου;Ασφαλώς αιτία της απωλείας δεν ήτο ο σπορεύς,αλλά η γη που εδέχθη τον σπόρον,εξ αιτίας δηλαδή της ψυχής που δεν υπήκουσεν εις αυτόν.Και δια ποίον λόγον δεν λέγει,ότι άλλα μεν σπέρματα το εδέχθησαν οι οκνηροί και τα κατέστρεψαν,άλλα δε οι πλούσιοι και τα κατέπνιξαν και άλλα οι αδιάφοροι και τα άφησαν να αχρηστευθούν;

Δεν θέλει να τους θίξη απ'αυθείας κατά τρόπον σκληρόν,δια να μη τους οδηγήση εις απόγνωσιν,αλλ'αφήνει τον καθένα εις την συνείδησιν των ακροτατών του.Αυτό όμως δεν συνέβη μόνον εις τον σπόρον αλλά και εις το δίκτυον.Διότι και αυτό ανέσυρεν επάνω πολλά άχρηστα πράγματα.Αυτήν όμως την παραβολήν την λέγει δια να προγυμνάση και δια να διδάξη τους μαθητάς του να μη χάνουν το θάρρος των και όταν ακόμη χάνωνται οι περισσότεροι από εκείνους που θα ακούουν το κήρυγμά των.Καθόσον και εις την περίπτωσιν του Κυρίου συνέβη το ίδιο.Και αυτός που οπωσδήποτε προεγνώριζεν ότι θα συμβούν αυτά,δεν απέφυγε το έργον της σποράς.
Και πως ημπορεί να δικαιολογηθή,θα ειπή κάποιος,το ότι έσπειρεν επάνω εις τας ακάνθας,εις το πετρώδες έδαφος,επάνω εις την οδόν;Σχετικώς με τους σπόρους και την γην δεν δικαιολογείται το πράγμα,σχετικώς όμως με τας ψυχάς και τα διδάγματα της αληθείας όχι μόνον δικαιολογείται,αλλ'είναι και άξιον μεγάλου επαίνου.Διότι ο μεν γεωργός κατά πολύ φυσικόν λόγον θα κατηγορείτο εάν έκανε παρομοίαν σποράν,διότι δεν ημπορούσεν η πέτρα να γίνη χώμα,ούτε η οδός να μη είναι οδός,ούτε οι άκανθοι να μη είναι άκανθοι,δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και εις τα λογικά όντα.Διότι είναι δυνατόν η πετρώδης ψυχή να μεταβληθή και να γίνη εύφορος γη,και η οδός να μη καταπατήται πλέον,ούτε να ευρίσκεται εις την διάθεσιν όλων των διερχομένων,αλλά να γίνη χωράφι εύφορον.Επίσης και οι άκανθοι είναι δυνατόν να εξαφανισθούν και να τύχουν μεγάλης ασφαλείας τα σπέρματα της αληθείας.Διότι εάν δεν ήτο δυνατόν να συμβή αυτό δεν θα έσπερνεν ο Κύριος.Εάν δε δεν έγινεν η μεταβολή εις όλους τους ανθρώπους,τούτο δεν οφείλεται εις τον σπορέα αλλά εις εκείνους που δεν ηθέλησαν να μεταβληθούν.Διότι αυτός ό,τι έπρεπεν από μέρος του να κάνη το έκανεν,εάν όμως εκείνοι απέρριψαν την προσφοράν του,είναι ανεύθυνος ο ίδιος που τόσην φιλανθρωπίαν επέδειξεν.

Αλλά συ,σε παρακαλώ,πρόσεξε το εξής:ότι δηλαδή δεν είναι η οδός της απωλείας,αλλ'είναι διάφοροι και αντίθετοι μεταξύ των.Διότι εκείνοι μεν που παρομοιάζονται με οδόν είναι οι βάναυσοι,οι ράθυμοι και οι αδιάφοροι,ενώ εκείνοι που παρομοιάζονται με πέτραν είναι αυτοί μόνον που είναι ασθενέστεροι εις την πίστιν.Διότι,λέγει,«Ο σπόρος που έπεσεν εις το πετρώδες έδαφος,αυτός είναι ο άνθρωπος εκείνος που ακούει τον λόγον της αληθείας και αμέσως τον δέχεται μετά χαράς.Δεν ριζώνει όμως μέσα του αλλ'είναι πρόσκαιρος ο ενθουσιασιμός που έδειξε,μόλις όμως συμβή θλίψις ή διωγμός εξ αιτίας του λόγου που εδέχθη,αμέσως σκανδαλίζεται».«Από τον καθένα»,λέγει,«που ακούει τον λόγον της αληθείας,και δεν τον συνειδητοποιεί,έρχεται ο πονηρός και αρπάζει από την καρδίαν του αυτό που εσπάρη.Αυτός είναι ο σπόρος που έπεσεν επάνω εις την οδόν».Δεν είναι δηλαδή το ίδιο να μαραθή η διδασκαλία χωρίς κανείς να την ενοχλή και χωρίς να την ανατρέπη,και να βάλλεται από πολλούς πειρασμούς.Εκείνοι δε που παρομοιάζονται με τας ακάνθας,είναι πολύ περισσότερον ασυγχώρητοι από τους προηγούμενους.''

''Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου''

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (12:1-18)

''Έξη ημέρες πριν από το Πάσχα ήλθε ο Ιησούς εις την Βηθανίαν,όπου ήτο ο Λάζαρος,ο οποίος είχε πεθάνει και τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών.Εκεί του έκαναν δείπνον και η Μάρθα υπηρετούσε,ο δε Λάζαρος ήτο μεταξύ εκείνων που ήσαν μαζί του στο τραπέζι.Η Μαρία τότε επήρε μιαν λίτραν γνησίου πολυτίμου μύρου νάρδου,άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα εσφόγγισε με τα μαλλιά της,και το σπίτι εγέμισε από την μυρωδιά το μύρου.Λέγει τότε ένας από τους μαθητάς του,ο Ιούδας,ο υιός του Σίμωνος, ο Ισκαριώτης,εκείνος που θα τον παρέδιδε,"Γιατί δεν επουλήθηκε αυτό το μύρον για τριακόσια δηνάρια και δεν εδόθηκε εις τους πτωχούς;".Αυτό το είπε όχι από ενδιαφέρον δια τους πτωχούς,αλλά διότι ήτο κλέπτης και είχε το ταμείον και αφαιρούσε εκείνα που έβαζαν μέσα.Τότε είπε ο Ιησούς,"Άφησε την,δια την ημέραν του ενταφιασμού μου το εφύλαξε,διότι τους πτωχούς τους έχετε πάντοτε μαζί σας,ενώ εμέ δεν με έχετε πάντοτε".Πολλοί από τους Ιουδαίους έμαθαν ότι είναι εκεί,και ήλθαν όχι μόνον δια τον Ιησούν,αλλά και δια να ιδούν τον Λάζαρον,τον οποίον ανέστησε εκ νεκρών.Οι αρχιερείς τότε απεφάσισαν να θανατώσουν και τον Λάζαρον,διότι εξ αιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους έφευγαν και επίστευαν εις τον Ιησού.

Την επόμενην ημέραν πολύς κόσμος που είχε έλθει εις την εορτήν,όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς εις τα Ιεροσόλυμα,επήραν κλάδους από φοίνικας και εβγήκαν προς προϋπάντησίν του και έκραζαν,"Ωσαννά,ευλογημένος να είναι εκείνος που έρχεται εις το όνομα του Κυρίου,ο βασιλεύς του Ισραήλ".Ο δε Ιησούς ευρήκε ένα μικρόν όνον,και εκάθησε επάνω του,καθώς είναι γραμμένον,Μη φοβάσαι,θυγατέρα Σιών,να,ο βασιλεύς σου έρχεται καθισμένος εις ένα πουλάρι όνου.Τα λόγια αυτά δεν τα κατάλαβαν τότε οι μαθηταί του,αλλ'όταν εδοξάσθηκε ο Ιησούς,τότε θυμήθηκαν ότι αυτά ήσαν γραμμένα γι'αυτόν και ότι του τα έκαναν.Ο δε κόσμος που ήτο μαζί του έδινε μαρτυρίαν ότι εφώναξε τον Λάζαρον από το μνήμα και τον ανέστησε εκ των νεκρών.Δια τούτο και τον υποδέχθηκε ο κόσμος διότι άκουσαν ότι έκανε αυτό το θαύμα.''

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

   Ο Χριστός θα κάνει συμμέτοχους της χάρης στη βασιλεία Του όλους εκείνους που δοκιμάζουν το ποτήριο αυτό στη γη.Γι'αυτούς προετοιμάζει θρόνους αιώνιας δόξας στο ουρανό.

   Εμείς στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στο ποτήριο του Χριστού.Στεκόμαστε με δέος.Κανένας δεν μπορεί να παραπονεθεί γιατί ο Χριστός μας προτείνει το ποτήριό Του,κανένας δεν μπορεί να το απορρίψει.Γιατί Εκείνος που μας έδωσε εντολή να το δοκιμάσουμε,το ήπιε πρώτος.

   Τι παράξενο.Ο Βασιλιάς των Βασιλέων και Δημιουργός της Κτίσης να πορεύεται επάνω σ'ένα γαϊδουράκι.Να πορεύεται προς το Πάθος,προς το τέλος και την Αναστάσιμη Νέα Αρχή.Δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια.Πόση ταπεινότητα;Πόσο πραγματικό μεγαλείο και όχι ψεύτικο ανθρώπινο;Ο ίδιος ο Θεός να απαρνιέται τον Εαυτό Του για χάρην όλων μας.Γι'αυτό ήταν και είναι πραγματικά Δυνατός,γιατί είχε την απεριόριστη αγάπη να απαρνηθεί αυτή την δύναμη και γίνει Υιός του ανθρώπου.Όλων των ανθρώπων.Πλησιάζει το Πάθος του Κυρίου.Η ώρα που ο Σταυρός θα καρφωθεί στα πλευρά του Άδη.Η ώρα του ''Ανάστα ο Θεός''.Η ώρα που έσκισε την Ιστορία στα δύο και έβγαλε τους νεκρούς από τα μνήματα.Η πιο σημαντική στιγμή στην Ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.Ας πάμε μαζί του.Ας πραγματοποιήσουμε αυτό που έγραψε ο μέγας Γρηγόριος ο Θεολόγος.Να σταυρωθούμε και να Αναστηθούμε μαζί Του.Να βάλει φωτιά στις καρδιές μας με την Ανάστασή Του και να προσευχηθούμε για όλους εκείνους που αγαπήσαμε και βρίσκονται κοντά Του,πλέον στην Ουράνια Ιερουσαλήμ και για να γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι την Αγάπη Του.Πάμε κοντά του,πάμε μαζί Του στον Σταυρό,μαζί Του στον τάφο,μαζί Του στην Ανάσταση.Μαζί Του σε όλη μας την ζωή.Ας πάμε πίσω από το γαϊδουράκι για να βιώσουμε όλα αυτά και να έχουμε το έλεος και την ευλογία Του κράζοντας με όλη μας την καρδιά:Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Τώρα και για πάντα,στους αιώνες των αιώνων.

Καλή Ανάσταση!

Κυριακή Ε' Νηστειών

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (10:32-45)

  ''Ανέβαιναν τον δρόμον προς τα Ιεροσόλυμα και ο Ιησούς εβάδιζε πριν απ'αυτούς και ήσαν κατάπληκτοι,εκείνοι δε που ακολουθούσαν εφοβούντο.Και επήρε πάλιν κατά μέρονς τους δώδεκα και άρχισε να τους λέγη τα μέλλοντα να του συμβούν,ότι,''Ιδού,αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή εις τους αρχιερείς και τους γραμματείς και θα τον καταδικάσουν εις θάνατον και θα τον παραδώσουν εις τους εθνικούς.Θα τον εμπαίξουν και θα τον μαστιγώσουν,θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν και την τρίτην ημέραν θα αναστηθή.

   Και τον πλησιάζουν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης,οι υιοί του Ζεβεδαίου και του λέγουν,''Διδάσκαλε,θέλομεν εκείνο,που θα σου ζητήσωμεν,να μας το κάνης''.Αυτός δε τους είπε,''Τι θέλετε να σας κάνω;''Εκείνοι του είπαν,''Δος μας να καθήσωμεν ο ένας εις τα δεξιά σου και ο άλλος εις τα αριστερά σου όταν έλθη η ημέρα της δόξης σου''.Ο Ιησούς τους είπε,''Δεν ξέρετε τι ζητάτε.Μπορείτε να πιήτε το ποτήρι,που εγώ πίνω και να βαπτισθήτε το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι;''.Εκείνοι είπαν,''Μπορούμε''.Ο Ιησούς τους είπε,''Το ποτήρι που εγώ θα πιω,θα το πιήτε και θα βαπτισθήτε το βάπτισμα,το οποίον εγώ βαπτίζομαι.Το να σας βάλω όμως να καθήστετε εις τα δεξιά μου ή εις τα αριστερά,δεν είναι δικαίωμα μου να το δώσω αλλ'είναι δι'εκείνους,δια τους οποίους έχει ετοιμασθή.

   Και όταν οι δέκα το άκουσαν,άρχισαν να αγανακτούν εναντίον του Ιακώβου και του Ιωάννου.Ο δε Ιησούς τους εκάλεσε και τους λέγει,''Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών,τα καταδυναστεύουν,και οι μεγάλοι άνδρες τους τα καταπιέζουν.Μεταξύ σας όμως δεν θα συμβαίνη το ίδιο.Αλλ'εκείνος που θέλει να γίνη μεγάλος μεταξύ σας,θα είναι υπηρέτης σας,και εκείνος που θέλει να είναι μεταξύ σας πρώτος,θα είναι δούλος όλων.Διότι και ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθή αλλά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν του λύτρον δια πολλούς.''

Ο Άγιος Μάξιμος Ομολογητής γράφει:

   ''Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία.Η ταπείνωση ξερριζώνει τα πάθη της ψυχής,ενώ η κακοπάθεια αφαιρεί τα πάθη του σώματος.Αυτό λοιπόν φαίνεται να κάμνει και ο μακάριος Δαβίδ,με εκείνες τις ευχές που απευθύνει προς το Θεό,λέγοντας,«πρόσεξε την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου» (Ψαλμ. 24:18).''

Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   ''Ο μεσσιανικός λόγος του Ιησού ουσιαστικά είναι αντιεξουσιαστικός,ή προβάλλει την «εξουσία» της διακονίας.

   Φαίνεται πράγματι παράδοξο,όταν ανεβαίνεις στην εξουσία να προσπαθείς να υπηρετήσεις και διακονήσεις και ενώ επιδιώκεις να είσαι ο πρώτος στο τέλος να γίνεσαι δούλος όλων.Και αυτός δεν είναι θεωρητικός λόγος.Το είδαμε να το εφαρμόζει ο Κύριος στη ζωή του.

   Η παρέμβαση του Ιησού Χριστού με τη σύνδεσή της εξουσίας με τη διακονία,φάνταζε παράλογη και αποτέλεσε σκάνδαλο.Η προβολή των όρων «δούλος» και «διάκονος»,ό,τι το απεχθέστερο υπήρχε για την εποχή εκείνη,θεωρήθηκε επικίνδυνη υπόθεση.Ένας Ραββί να διδάσκει κατ'αυτό τον τρόπο δεν μπορεί παρά να είναι ανατροπέας των κοινωνικών δομών και γι'αυτό πρέπει να εξουδετερωθεί.Αυτό και έγινε με τη σύλληψη και την καταδίκη του Ιησού.

   Ιερουργώ σημαίνει διακονώ ταπεινά το λαό και καθαγιάζω τον κόσμο.Σημαίνει,πάνω από όλα,θυσιάζομαι στο βωμό του Θεού προς χάριν των ανθρώπων.

   Πρακτικά αυτό σημαίνει,πως δεν διεκδικώ μια θέση εκ δεξιών και εξ ευωνύμων σε κάποια εξουσία,αλλά συντάσσομαι με τη θυσιαστική πορεία του Κυρίου και γίνομαι μιμητής των παθών του.Αυτό το νόημα έχει και η επιλογή της ευαγγελικής αυτής περικοπής προ της Εβδομάδας των Παθών.Ο Υιός του Ανθρώπου «ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι».Αυτό δεν μπορεί να είναι θεολογικό και φιλολογικό ρεφρέν του λόγου μας και την κηρυγμάτων μας.Ανάγκη να γίνει αξίωμα ζωής και αξίωμα εκκλησιαστικής διακονίας.''

Καλή Ανάσταση!

Κυριακή Δ' Νηστειών

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (9:17-31)

  ''Και ένας από το πλήθος απεκρίθη,''Διδάσκαλε,σου έφερα τον υιόν μου,που έχει πνεύμα άλαλον.Όπου τον πιάση,τον ρίχνει κάτω και αφρίζει και τρίζει τα δόντια και γίνεται ξερός.Και είπα εις τους μαθητάς σου να το βγάλουν αλλά δεν μπόρεσαν''.Αυτός δε απεκρίθη,''Ω γενεά άπιστη,έως πότε θα είμαι μαζί σας,έως πότε θα σας ανέχομαι;Φέρετε τον σ'εμέ''.Και του τον έφεραν.Και μόλις το πνεύμα τον είδε,αμέσως τον συνετάραξε και έπεσε εις την γην και εκυλιότανε και άφριζε.Και ερώτησε τον πατέρα του,''Πόσος καιρός είναι από τότε που συνέβη αυτό;''.Αυτός δε είπε,''Από παιδικής ηλικίας.Πολλές φορές και στην φωτιά τον έρριξε και στα νερά,δια να τον εξολοθρεύση.Αλλ'αν μπορής να κάνης τίποτε βοήθησέ μας,σπλαγχνίσου μας''.Ο δε Ιησούς του είπε,''Εάν μπορής να πιστέψης,όλα είναι δυνατά εις εκείνον που πιστεύει.''Τότε εφώναξε αμέσως ο πατέρας του παιδιού και με δάκρυα είπε,''Πιστεύω,Κύριε,βοήθησε την απιστίαν μου''.Όταν δε ο Ιησούς είδε ότι μαζεύεται κόσμος,επέπληξε το πνεύμα το ακάθαρτον και του είπε,''Το άλαλον και κωφόν πνεύμα,εγώ σε διατάσσω,έβγα από αυτόν και να μη μπής ποτέ πλέον μέσα του''.Αυτό,αφού εφώναξε και τον εσπάραξε δυνατά,εβγήκε,το δε παιδί έγινε σαν νεκρός,ώστε πολλοί να λέγουν ότι πέθανε.Αλλ'ο Ιησούς τον έπιασε από το χέρι,τον εσήκωσε και εστάθηκε όρθιος.Και όταν ο Ιησούς εμπήκε στο σπίτι,τον ερώτησαν οι μαθηταί του ιδιαιτέρως,''Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλωμε;''.Και αυτός τους είπε,''Το γένος αυτό δεν είναι δυνατόν να βγη με κανένα άλλο μέσον παρά με προσευχήν και νηστείαν.

   Και όταν έφυγαν από εκεί,επερνούσαν δια της Γαλιλαίας και ο Ιησούς δεν ήθελε να μάθη κανείς τίποτε,διότι εδίδασκε τους μαθητάς του και τους έλεγε ότι ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή εις τα χέρια ανθρώπων και θα τον θανατώσουν και αφού θανατωθή,την τρίτην ημέραν θα αναστηθή.''

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει:

   Η νηστεία είναι  βια φύσεως και περιτομή των ηδονών του λάρυγγος,εκτομή της σαρκικής πυρώσεως,εκκοπή των πονηρών λογισμών,απελευθέρωσις από μολυσμούς ονείρων,καθαρότης προσευχής,φωτισμός της ψυχής,διαφύλαξις του νου,διάλυσις της πωρώσεως,θύρα της κατανύξεως,ταπεινός στεναγμός,χαρούμενη συντριβή,σταμάτητμα της πολυλογίας,αφορμή ησυχίας,φρουρός της υπακοής,ελαφρότης του ύπνου,υγεία του σώματος,πρόξενος της απαθείας,άφεσις των αμαρτημάτων,θύρα και απόλαυσις του παραδείσου.

   Ας βάλωμε στον κατάλογο της δεήσεως μας την ειλικρινή ευχαριστία.Στην δεύτερη σειρά,την εξομολόγησι των αμαρτιών μας και την συντριβή της ψυχής μας με συναίσθησι.Και εν συνεχεία ας αναφέρωμε τα αιτήματά μας προς τον Παμβασιλέα.Ο τρόπος αυτός της προσευχής είναι άριστος,όπως απεκαλύφθη σε κάποιον από τους αδελφούς από Άγγελον του Κυρίου.

   «Ο Θεός - λέγει η Γραφή - δίνει προσευχή καθαρή σ'εκείνον που προσεύχεται,έστω και ρυπαρά,αλλά χωρίς να υπολογίζη κόπο και πόνο».

   Η πίστις έδωσε φτερά στην προσευχή.Χωρίς αυτήν η προσευχή δεν μπορεί να πετάξη στον ουρανό.

   Δείξε όλη την ανδρεία σου και την προθυμία σου (όταν προσεύχεσαι),και θα έχης τον ίδιον τον Θεόν διδάσκαλο της προσευχής σου.

Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   Ο πατέρας του άρρωστου παιδιού προσέρχεται ελεύθερα και εκζητά το έλεος του Κυρίου,παρά τη δική του ανεπάρκεια και τις προσωπικές του αμφιβολίες.Ο ίδιος βρίσκεται σε πνευματικό αδιέξοδο,ο γιος του δαιμονοκρατείται και ασθενεί,και για τους δύο υπάρχει η βεβαιότητα της απιστίας ή της ολιγοπιστίας τους.Παρατάυτα προσέρχονται.Και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο βήμα.Ανάγκη να προσέρχεται κανείς είτε πιστεύει είτε δεν πιστεύει.Ο Χριστός δεν έχει απαίτηση απ'αυτόν ούτε για προσευχή ούτε για νηστεία.Δεν έχει απαιτήσεις πνευματικής ζωής από έναν που πάσχει,και υποφέρει,που ολιγοπιστεί ή που είναι άπιστος και άθεος.Αυτός τελικά είναι ο κόσμος.Προς αυτόν τον κόσμο κατέρχεται ο Χριστός να κάνει το θαύμα.

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (8:34-9:1)

 ''Και αφού εκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητάς του τους είπε,''Εάν κανείς θέλη να με ακολουθήση,ας απαρνηθή τον εαυτόν του και ας σηκώση τον σταυρόν του και ας με ακολουθήση.Διότι όποιος θέλει να σώση την ζωήν του,αυτός θα την χάση,εκείνος δε που θα χάση την ζωήν του εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου,αυτός θα την σώση.Διότι τι θα ωφελήση τον άνθρωπον να κερδίση  τον κόσμον όλον και να ζημιωθή την ψυχήν του;Ή τι αντάλλαγμα είναι δυνατόν να δώση ο άνθρωπος δια την ψυχήν του;Διότι όποιος εντρέπεται δι'εμέ και δια τουςλόγους μου εις την γενεάν αυτήν την μοιχαλίδα και αμαρτωλήν και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθή ντροπή γι'αυτόν,όταν έλθη με όλην την δόξαν του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους.

  Και τους έλεγε,''Αλήθεια σας λέγω,ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς,που στέκονται εδώ,οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατον,έως ότου ιδούν την βασιλείαν του Θεού να έρχεται με δύναμιν.''

  Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει:

   Επίσης κάθε πράξη και θαυματουργική ενέργεια του Χριστού είναι πολύ μεγάλη και θεία και θαυμαστή,αλλά το πιο θαυμαστό από όλα είναι ο τίμιος σταυρός του.Με κανένα άλλο μέσο δεν καταργήθηκε ο θάνατος,δεν λύθηκε η αμαρτία του προπάτορος,δεν λαφυραγωγήθηκε ο άδης,δεν δωρίστηκε η ανάσταση,δεν δόθηκε σε μας δύναμη να περιφρονούμε τα παρόντα και τον ίδιο τον θάνατο,δεν κατορθώθηκε η επάνοδος προς την αρχαία μακαριότητα,δεν ανοίχτηκαν οι πύλες του παραδείσου,δεν πήρε η φύσις μας τιμητική θέση δεξιά του Θεού,δεν γίναμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι,παρά μόνο με τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.Γιατί όλα αυτά κατορθώθηκαν με τον σταυό.«Όσοι γαρ εβαπτίσθημεν εις Χριστόν»,λέγει ο απόστολος,«εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν».Και όσοι βαπτισθήκαμε στον Χριστό,τον Χριστό φορέσαμε.Και ο Χριστός είναι δύναμη Θεού και σοφία.Να λοιπόν,ο θάνατος του Χριστού,δηλαδή ο σταυρός,μας περιέβαλε με την ενυπόσταση σοφία και δύναμη του Θεού.Δύναμη Θεού είναι ο λόγος,που προέρχεται από τον σταυρό,ή γιατί φανερώθηκε δια μέσου αυτού η δύναμη του Θεού,δηλαδή η νίκη κατά του θανάτου,ή γιατί όπως τα τέσσερα άκρα του σταυρού κρατιούνται και συσφίγγονται με το μεσαίο κέντρο,έτσι ακριβώς με τη δύναμη του Θεού συνέχεται το ύψος και το βάθος,το μήκος και το πλάτος,δηλαδή ολόκληρη η ορατή και αόρατη κτίση.

  Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   Ο Ιησούς δεν ωραιοποιεί την ιστορική πραγματικότητα και δεν αποκρύπτει τον σκληρό καθημερινό ρεαλισμό της απόρριψης,εξαιτίας του ονόματός του.Πιθανόν έτσι να φοβηθούν και ν'απομακρυνθούν πολλοί.Η ακολουθία και η μαθητεία του Ιησού,όμως,δεν μπορεί να στηριχθεί σε ψευδαισθήσεις.Ο Ιησούς δεν δίνει υποσχέσεις και δεν θωπεύει την ανθρώπινη αδυναμία για πλούτη,αγαθά και δόξα.Ούτε καν περιφρουρεί την πνευματική πορεία και διασφαλίζει την αξία της ψυχής,όπως θα περίμενε ένας θρησκευτικός άνθρωπος.Αντίθετα καλεί σε διακινδύνευση και αυτής ακόμη της ψυχής,«ος δ'αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου».Εδώ υπάρχει μια πρόσκληση,ή όλα ή τίποτα.Το απόλυτο και όχι το σχετικό είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.Ο Θεός,κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη,θέλει τους ανθρώπους ή θερμούς ή ψυχρούς,τους χλιαρούς θα τους εμέσει.

   Ο πιστός καλείται στην άρνηση της ανούσιας καθημερινής ζωής για να κερδίσει την όντως ζωή.Όχι μόνο με την έννοια της αιώνιας ζωής,αλλά και της παρούσας.Καλείται ν'απαλλαγεί από την αγχωτική και καταστροφική μέριμνα για την απόκτηση αγαθών.Να υπερβεί τον εαυτό του και τη λογική του κόσμου,που οδηγούν σε πραγματική τυραννία για πλούτο,δύναμη και δόξα.Καλείται ο άνθρωπος σε μια πραγματική ποιότητα ζωής.Με αυτή την έννοια ο Χριστός κάνει χρήση του όρου «ψυχή».Καλεί τον άνθρωπο ν'απωλέσει την «ψυχήν» του,δηλαδή τη βιολογική ζωή του,που έρπεται στα χαμηλά και τετριμμένα.Όποιος αποκτά την όντως ζωή,πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσει αρκετά πράγματα από την καθημερινή ζωή του παρόντος κόσμου.

   Κι αν είμαστε αδύναμοι και μικροί και δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον σταυρό μας,με την άρνηση του εαυτού μας και την απώλεια της ψυχής μας και πάλι δεν θα είμαστε εκτός της αγάπης και της συμπάθειας του Χριστού.Και τούτο γιατί ο Χριστός δοκιμάσθηκε και «πειράσθηκε» όσο κανείς άλλος και όχι μόνο ήρε το σταυρό του,αλλά σταυρώθηκε προς χάριν ημών.Αυτό είναι ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας.Τελικά δεν έχουμε έναν Κύριο με παράλογες απαιτήσεις και διάθεση κριτικής,αλλά συμπαθή και «πεπειρασμένον κατά πάντα».Έναν Κύριο με πλήρη κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας.

Προς δόξαν Θεού!

Καλή δύναμη στους αγώνες και καλή Ανάσταση!

Κυριακή Β' Νηστειών

   ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (Β' 1-12)

   ''Όταν ύστερα από λίγες ημέρες ήλθε πάλιν εις την Καπερναούμ,διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι.Και αμέσως εμαζεύθηκαν πολλοί,ώστε να μη τους χωρή πλέον ούτε ο χώρος εμπρός εις την πόρτα,και τους εκήρυττε τον λόγον.Και έρχονται και του φέρουν έναν παραλυτικόν,τον οποίον εβάσταζαν τέσσερα πρόσωπα.Και επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξ αιτίας του πλήθους,αφήρεσαν την στέγην,όπου ευρίσκετο,έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεββάτι,όπου ήτανε ξαπλωμένος ο παραλυτικός.Όταν ο Ιησούς είδε την πίστιν τους,λέγει εις τον παραλυτικόν,''Παιδί μου,σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι''.Εκάθοντο δε εκεί μερικοί από τους γραμματείς και εσκέπτοντο μέσα τους,''Γιατί λέγει αυτός βλασφημίας κατ'αυτόν τον τρόπον;Ποιος μπορεί να συγχωρή αμαρτίας παρά μόνον ένας,ο Θεός;''.Ο Ιησούς αμέσως εκατάλαβε μέσα του ότι αυτά σκέπτονται και τους λέγει,''Γιατί κάνετε τις σκέψεις αυτές μέσα σας;Τι είναι ευκολώτερον να πω εις τον παραλυτικόν,''Σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι'' ή να πω,''Σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και βάδιζε'';Αλλά δια να μάθετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσίαν να συγχωρή τας αμαρτίας επί της γης''- λέγει εις τον παραλυτικόν,''Σου λέγω,σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινει εις το σπίτι σου''.Και εσηκώθηκε αμέσως και αφού εσήκωσε το κρεββάτι εβγήκε υπό τα βλέμματα όλων,ώστε να εκπλαγούν όλοι και να δοξάζουν τον Θεόν και να λέγουν,''Ποτέ δεν είδαμε τέτοια πράγματα''.

   Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας γράφει:

   ''Τότε λοιπόν λέγει στον παραλυτικό,σήκω,και πάρε το κρεββάτιν σου.Ένα μεν εις περισσοτέραν πίστωσιν του θαύματος,ότι δεν είναι κατά φαντασία,άλλο δε,και δια να δείξη ότι όχι μόνον τον ιάτρευσεν,αλλά του έδωκε και δύναμιν.Έτσι κάμνει λοιπόν και εις τα ψυχικά αρρωστήματα,ότι όχι μόνον συγχωρή τας αμαρτίας ημών,αλλά μας δίδει και δύναμιν να κάμνωμεν τας εντολάς.Δύναμαι λοιπόν και εγώ όπου είμαι παράλυτος,να ιατρευθώ,διότι είναι και τώρα ο Χριστός εις την Καπερναούμ,εις το σπίτι της παρακλήσεως,τουτέστιν εις την Εκκλησίαν,διότι σπίτι του παράκλητου είναι η Εκκλησία.Εγώ δε είμαι παράλυτος,διότι έχω τας δυνάμεις της ψυχής ανενεργήτους,και ανικάνους προς το καλόν,αλλ'εάν σηκωθώ,υπό των τεσσάρων Ευαγγελιστών,και φερθώ προς τον Κύριον,τότε θέλω ακούσει,τέκνον.Διότι γίνομαι υιός του Θεού δια της εργασίας των εντολών,και θέλουν συγχωρεθή οι αμαρτίες μου.Αλλά πως ήθελα φερθή έμπροσθεν του Ιησού;Εάν ξεσκεπάσουν την στέγη.Ποια δε είναι η στέγη;Ο νους που είναι επάνω από όσα έχομεν.Ούτος δε έχει χώμα πολύ,και κεραμίδια,τα γήινα λέγω πράγματα,αλλ'εάν σκαφθούν τάυτα πάντα,και ξεσκεπασθή η δύναμις του νοός ημών και ξεφορτωθή,και έπειτα εάν καταβασθώ,τουτέστιν εάν ταπεινωθώ,διότι δεν πρέπει να υψωθώ.καθώς η στέγη του νοός εξεφορτώθη.Αλλ'όταν ξεφορτωθώ,θα χρειαστεί να καταβασθώ,τουτέστιν να ταπεινωθώ.Τότε λοιπόν θέλω να ιατρευθώ,και θέλω να πάρω το κρεββάτι,δηλαδή το σώμα,δια να το κινήσω προς εργασίαν των εντολών.Διότι δεν πρέπει να σηκωθώμεν μόνον από την αμαρτίαν,και να γνωρίσωμεν πως αμαρτάνωμεν αλλά και το κρεββάτι,δηλαδή το σώμα,να το σηκώσουμε προς εργασίαν των εντολών και του καλού.Τότε λοιπόν θέλουμε δυνηθή να φθάσωμεν και εις θεωρίαν,εις τόσον ώστε να λέγωμεν με όλους τους λογισμούς ημων ότι ουδέποτε είδομεν έτσι,τουτέστιν δεν εννοήσαμεν έτσι ποτέ καθώς εννοήσαμεν τώρα,όπου ιατρεύθημεν,διότι πρώτα είμεθα παράλυτοι.Έτσι,εκείνος που θα καθαρισθή από τας αμαρτίας,εκείνος βλέπει αληθινά.''

   Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   ''Το θαύμα έγινε,κατά το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα,επειδή ακριβώς ο Κύριος είδε την αγάπη και την πίστη των τεσσάρων φίλων του.Η σημερινή εποχή δεν ζει μέσα στο χώρο του θαύματος γιατί ουσιαστικά υπάρχει στέρηση αγάπης και πίστεως προς τους άλλους.Σπανίζουν οι άνθρωποι που πιστεύουν στο θαύμα.Η πίστη έχει γίνει μια γενική θρησκευτική τοποθέτηση.Μάλλον συναισθηματική υπόθεση παρά αληθινή λειτουργία ζωής.Η πίστη δεν χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους,αλλά τις σχέσεις μας με τον εαυτό μας.
   Αν ο κόσμος ζει ή δεν ζει το θαύμα,αυτό είναι βασικό κριτήριο της ποιότητας της πίστεώς μας.Και όταν μιλάμε για θαύμα δεν εννοούμε τόσο το να γίνονται κάποιες θεραπείες αρρώστων γύρω μας,όσο το να αλλάξει ο τρόπος ζωής μας και η συμπεριφορά μας προς τους άλλους.Ν'αλλάζει ο κόσμος τα κριτήρια των ιστορικών του επιλογών.

   Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό ένα συγκλονιστικό γεγονός από την Παλαιά Διαθήκη.Όταν έφτασε η στιγμή της καταστροφής των δυο μεγάλων πόλεων,των Σοδόμων και των Γομόρρων,εξαιτίας της γενικής αμαρτωλότητάς που επικρατούσε,παρουσιάσθηκε στο Θεό ο Αβραάμ,ο άγιος του Θεού,λέγοντας:Κύριε,αν υπήρχαν σαράντα πιστοί σου θα άφηνες τις δυο αυτές πόλεις να καταστραφούν;Και η απάντηση του Θεού ήταν:προς χάριν των σαράντα πιστών δεν θα επέτρεπα την καταστροφή.Ενθαρρύνεται ο άνθρωπος του Θεού και προχωρεί σταδιακά στους τριάντα,στους είκοσι,στους δέκα.Δυστυχώς δεν υπήρχαν ούτε δέκα πιστοί στις δυο αυτές αμαρτωλές μεγαλουπόλεις και το θαύμα δεν τελέσθηκε.Η καταστροφή συντελέσθηκε όχι τόσο εξαιτίας της αμαρτίας που επικρατούσε,όσο εξαιτίας της έλλειψης πίστεως σε μια έστω μικρή ομάδα πιστών.

   Μη ξεχνούμε ότι και η Θεία Λειτουργία έχει αυτό το σκοπό.Δεν γίνεται μόνο για τους παρόντες,αλλά και για τους απόντες,δηλαδή «υπέρ πλεόντων,καμνόντων,αιχμαλώτων» και υπέρ όλων εκείνων που αισθάνονται αμαρτωλοί και απερριμένοι.Η πίστη και ο αγιασμός,όπως και η Θεία Λειτουργία.είναι εκκλησιολογικά γεγονότα και αναφέρονται σ'όλο τον κόσμο.Πόσο παρήγηορο θα ήταν,παράλληλα,αν και εμείς είχαμε την αίσθηση και τη βεβαιότητα ότι κάποιος ασκητής,άγνωστος πιθανώς σ'εμάς,κάνει το κομποσκοίνι του,την προσευχή του και τον κανόνα του για μας.Όμοια κι εμείς ν'αγιαζόμασταν για κάποιον άλλον.Έτσι και μόνο έτσι,μπορεί να λειτουργήσει σωτηριολογικά μια εκκλησιαστική κοινότητα.Η ατομική αντίληψη αποβάλλεται,γιατί είναι καθαρά αιρετική,είτε στο επίπεδο της πίστεως είτε στο επίπεδο της ζωής και της «αγιότητας».

   Κατ'αρχήν για το Θεό,την Εκκλησία και τη θεολογία,ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ολότητα και ενότητα.Ο όλος άνθρωπος σώζεται και πορεύεται προς τη Βασιλεία του Θεού,ή αμαρτάνει και καταλήγει στον αιώνιο θάνατο.Αυτή είναι μια βασική αρχή της χριστιανικής ανθρωπολογίας.Ο άνθρωπος πορεύεται προς το καλό και προς το κακό,συνεπαίρνοντας όλες τις σωματικές και πνευματικές του λειτουργίες.

   Για τον Κύριο ήταν αδιανόητο να πει μόνο «άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει»,θεραπεύοντας μονομερώς το σώμα και αφήνοντας την ψυχή στη φθορά και το θάνατο.Ο Ιησούς δεν ήταν κοινός θεραπευτής,όπως υπήρχαν την εποχή εκείνη οι Θεραπευτές των Εσσαϊκών κοινοτήτων,που ασκούσαν ιατρική ποιμαντική.Ούτε ο Ιησούς,λέγει «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» και μετά εγκαταλείπει το ανθρώπινο σώμα στη δική του φθορά,με την έννοια ότι ο ίδιος είναι μόνο πνευματικός εργάτης που ενδιαφέρεται για την σωτηρία των ψυχών.Αυτές οι αντιπαραθέσεις και τα διλήμματα είναι και πάλι εκτός της βιβλικής σωτηριολογίας και της γενικότερης χριστιανικής ποιμαντικής.

   Για τον Ιησού Χριστό,σύμφωνα με την παρούσα ευαγγελική περικοπή,ο κάθε άνθρωπος ασθενής και πάσχων,έστω και αμαρτωλός ήταν μια προσωπικότητα που ιδιαίτερα τον έλκυε και τον συγκινούσε και η επέμβαση προς αυτόν ήταν πάντοτε αγαπητική,δηλαδή λυτρωτική και σωτηριολογική.Όταν ο Κύριος αποφάσιζε να θεραπεύει κάποιον ποτέ δεν διερωτήθηκε,εάν ο ασθενής αυτός ήταν ομόθρησκος ή αλλόθρησκος,καλός ή αμαρτωλός.Και συνήθως οι αμαρτωλοί προσέλκυαν περισσότερο το ενδιαφέρον του και την αγάπη του.

   Η Αγία Γραφή δεν θεωρεί την αμαρτία σαν μια απλή παράβαση κάποιων θρησκευτικών κανόνων,αλλά σαν μια καταστροφική και αλλοτριωτική λειτουργία ζωής.Η έλευση του Χριστού πραγματώνεται ακριβώς για να συντρίψει αυτή τη δαιμονική και καταστροφική λειτουργία.Και αυτό το γεγονός δείχνει το μέγεθος και το βάρος της αμαρτίας.Το να θεραπεύσεις κάποιον και να του πεις «άρον τον κράβατον σου και περιπάτει»,είναι πολύ ευκολώτερο από το να του πεις «αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου» και να τον λυτρώσεις,λέγει ο Κύριος στη σημερινή ευαγγελική περικοπή.

   Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο ελπιδοφόρο μήνυμα της παρέμβασης του Χριστού στη ζωή μας,για ίαση των ψυχών και θεραπεία των σωμάτων.Το γεγονός ότι τα ευαγγελικά κείμενα συνεχώς αναφέρονται και μας διηγούνται ποικίλα θαύματα αυτής της διττής θεραπευτικής μορφής,δεν έχουν ως σκοπό να προβάλλουν την τραγικότητα της αμαρτίας που μας συνέχει,αλλά το μεγάλο λυτρωτικό μήνυμα της σωτηριολογικής και λυτρωτικής παρουσίας του Χριστού.''

Προς δόξαν Θεού!