''Χριστός ανέστη εκ νεκρών'' (μέρος 3ο)

Αναστάσεως ημέρα,λαμπρυνθώμεν λαοί

Πάσχα,Κυρίου Πάσχα

   Τότε τα κατάλαβα όλα.Κατάλαβα πόσο λάθος είχα κάνει αμέτρητα χρόνια πριν όταν είχα επιλέξει να γίνω θεός μόνος μου και να καταργήσω τον Ένα και Πραγματικό Τριαδικό Θεό.

    Είδα Εκείνον από τον Οποίο έτρεξα να κρυφτώ όταν άκουσα τα βήματα του στην Εδέμ.

    Είδα Εκείνον που ανέβηκε στο Σταυρό Του και έβαψε την γη με το αίμα Του για να με σώσει από τον εγωισμό μου και τα λάθη μου.

   Είδα Εκείνον,τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού,τον Άγγελο της Μεγάλης Βουλής που στάθηκε προ της Ενσαρκώσεώς Του στην κάμινο με τους Οσίους Τρεις Παίδες δείχνοντας την Ανάστασή Του.

   Είδα Εκείνον μέσω του Οποίου τα πάντα εγένετο.

   Είδα Εκείνον τον Οποίο περίμενα για χιλιετίες,δεσμώτης στα κελιά του Άδη,σκλάβος της εγώπάθειάς μου και της αλαζονείας μου.

   Τότε ξεκίνησαν όλα.

   Αφού κατέβηκε στα κάτεργα του Άδη,άκουσα τα ίδια βήματα όπως τότε στην Εδέμ.Μα τώρα,μου έφεραν αγαλλίαση.Μου έφεραν λύτρωση.Μου έφεραν την Αναστάσιμη Χαρά την οποία ονειρεύτηκα κλεισμένος έξω από τις Πύλες του Παραδείσου.

  Εκείνη τη στιγμή,ο βασιλιάς του Θανάτου,άρχισε να μορφάζει.Η εξουσία του είχε πλέον χαθεί.Κατάλαβε πως πλέον έχασε τα σκήπτρα του,ποδοπατήθηκε το στέμμα του,ο θρόνος του καταστράφηκε και επρόκειτο να έχει και ο ίδιος την μοίρα που για αιώνες πότιζε τους ανθρώπους.

  Είχε έρθει επιτέλους η ευλογημένη μέρα που ο Θάνατος θα γευόταν τον θάνατο.

   Από την άλλη,το πρόσωπο του Βασιλιά μου ήταν το πιο γλυκό θέαμα μετά από αιώνες σκλαβιάς.Πρόσωπο γεμάτο Ζωή.Πρόσωπο που και τα ομορφότερα λόγια που ειπώθηκαν ποτέ θα το αδικούσαν.Πρόσωπο που μόνο οι ανώτερες αγγελικές φωνές μπορούν με φρίκη να το περιγράψουν.Πρόσωπο γεμάτο Αγάπη.Πρόσωπο που ήταν και είναι Αγάπη.Ήταν Εκείνος.Ο Κύριος μου,ο Θεός μου,η αρχή και το τέλος μου.Το Άλφα και το Ωμέγα μου.Η Ζωή της ζωής μου.Η ψυχή της ψυχής μου.Το Φως το προαιώνιο.Ο Ελευθερωτής μου.Ναι.Ήταν Εκείνος που είχε αποφασίσει στην προδοσία μου να δώσει συμφιλίωση,στα ραπίσματά μου μακροθυμία και στον θάνατό μου την Ζωή Του.

   Το Φως που εξέπεμπε φώτισε το βασίλειο των τάφων.Ανάβλυζε ζωή και ελευθερία,χαρά και αγαλλίαση.Οι πληγές Του ήταν ακόμη νωπές μα Εκείνος φαινόταν τόσο δυνατός και κραταιός,τόσο άτεγκτος.Τόσο Νικητής.

   Έτσι ξεκίνησε την πορεία Του.Άφου με ελευθέρωσε,άρχισε να διδάσκει όλα αυτά που είπε και σ'εσάς τους ζωντανούς.

   ''Ελάτε σ'εμένα όλοι οι κουρασμένοι και εγώ θα σας αναπαύσω.''

   Ανεβαίνοντας από τα κάτεργα του Άδη προς τις πύλες του,έπαιρνε μαζί Του όλες τις ψυχές που δέχονταν το κήρυγμά Του,μα ακόμη και εκείνες που φοβόντουσαν να το δεχθούν,λύγισαν και δάκρυσαν βλέποντας τον Δεσπότη των Πάντων που φόρεσε την πανοπλία των Παθών Του και της Αγάπης Του.

   Οι αλυσίδες έσπαγαν.Οι νεκροί έβγαιναν από τις φυλακές τους.Ο μαύρος ουρανός του Άδη φωτίστηκε και οι πρώτιες στρατιές των αγγέλων έκαναν την εμφάνισή τους.Ο Ιησούς Χριστός,προπορευόταν και όλες οι ψυχές βρίσκονταν πίσω του κράζοντας με φωνή γεμάτη προσμονή για την Ανάστασή Του.

   Έτσι,στάθηκε μπροστά στις πύλες του Άδη.Ο Διάβολος προσπάθησε να τον σταματήσει.

    ''Οι δυνάμεις του Άδη δεν θα καταφέρουν να γκρεμίσουν την Εκκλησία μου.''

   Η εξουσία του πλέον εξαφανίστηκε.Είχε πια οριστικά ηττηθεί.Εκείνος τον Οποίον κάποτε υπηρετούσε,είχε έρθει τώρα για να γκρεμίσει την βασιλεία του.

   Τότε ο Χριστός ύψωσε το χέρι Του πάνω από τις πύλες του Άδη και φώναξε:

''ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ''

   Μέσα σε μια στιγμή,οι Πύλες του Άδη κατακρεμνίστηκαν και ένας μεγάλος σεισμός άρχισε να γκρεμίζει το άλλοτε κραταιό βασίλειο.Ένα υπέρλαμπρο φως εμφανίστηκε τότε μέσα από την είσοδο που έκρυβαν οι πύλες και μυριάδες άγγελοι ύψωναν τις ρομφαίες σφαγιάζοντας τους δαίμονες που κρατούσαν δέσμιες τις ψυχές.

   Πρώτος πέρασε Εκείνος που είπε με φωνή που αντήχησε παντού:

''Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής''

   Έτσι,με εντολή Του,τα τάγματα των αγγέλων έπαιρναν τον καθένα από εμάς στα χέρια τους και μας πήγαιναν εκεί που είχε οριστεί να πάμε.Εκεί που βασιλεύει η Αγάπη και η Αγαλλίαση εκείνων που βλέπουν το Πρόσωπό Του.Εκεί,που με την Ανάστασή Του,οι άγγελοι που πριν έκλαιγαν,τώρα πανηγύριζαν και χιλιάδες σήμαντρα ηχούσαν παντοδύναμα.

   Έτσι και έγινε.Έτσι είχε οριστεί να γίνει.Έτσι αποφάσισε Εκείνος να γίνει.Ο Θάνατος καταπλακώθηκε από τα συντρίμμια του βασιλείου Του και μια φωνή από το μέλλον ακούστηκε ισχυρά να λέει:

Πού πήγε Θάνατε το κεντρί σου;Πού είναι Άδη η νίκη σου;

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΤΕ

   Ο Χριστός έδειξε τον δρόμο.Έδειξε την Ανάστασή Του.Έδειξε την Αγάπη Του και νίκησε.Ανέστησε όλους εμάς.Εμένα,τον Αδάμ και κάθε άνθρωπο μετά από εμένα.Όλα είχαν τελειώσει.Ή καλύτερα,όλα εκείνη τη στιγμή ξεκινούσαν με τον Τελευταίο που έμπαινε στον Άδη και γινόταν ο Πρώτος που έμπαινε στον Παράδεισο.

Ο Θάνατος θανατώθηκε.

Ο Διάβολος έχασε τις εξουσίες του.

Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν

θανάτῳ θάνατον πατήσας

καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι

ζωὴν χαρισάμενος

''Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών;'' (μέρος 2ο)

ΣΗΜΕΡΟΝ Ο ΑΔΗΣ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ

Τούτο γαρ εστί το ευλογημένον Σάββατον

   Ξεκίνησαν πρωί,με τον ήλιο που είχε αρχίσει να εμφανίζεται.Μα δεν γνώριζαν.Δεν γνώριζαν πως αυτή είναι η ευλογημένη μέρα που η ανθρωπότητα περίμενε.Αυτή η ευλογημένη μέρα που οι νεκροί θα υποδέχονταν τον Λυτρωτή τους.Αυτή την ευλογημένη μέρα που μαζί με τον κτιστό ήλιο,ανέτειλε και ο Άκτιστος.Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.Ο Βασιλεύς της Ζωής και Νικητής του Θανάτου.

   Ήταν φοβισμένες,μα δεν γνώριζαν πως ο φόβος τους θα γινόταν θάρρος.Ήταν λυπημένες,μα δεν γνώριζαν πως η λύπη τους θα γινόταν χαρά.Ήταν μαυροντυμένες,μα δεν γνώριζαν πως θα φορούσαν την ολόλαμπρη Αναστάσιμη πανοπλία του Χριστού.Έφτασαν στο μνημείο.Οι στρατιώτες ήταν σωριασμένοι στο έδαφος,σαν νεκροί.Η πέτρα που το σφράγιζε είχε μετακινηθεί.Τι συνέβη;

   Μπαίνουν στο μνημείο και κοίταξαν με δέος και έκπληξη μεγάλη το αδειανό σάβανο και τον νέο που καθόταν επάνω εκεί που είχε τοποθετηθεί το σώμα Του.Το πρόσωπό του ήταν φωτισμένο και τα ρούχα του άστραφταν σαν ακτίνες του ήλιου.

   ''Γιατί αναζητείτε τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;''

   Πάγωσαν.Πώς ήξερε για ποιον και γιατί είχαν έρθει;Ποιος ήταν αυτός με το αγγελικό πρόσωπο;

   ''Ο Ιησούς δεν βρίσκεται εδώ.ΗΓΕΡΘΗ.Ορίστε ο τόπος που άφησαν το σώμα του.Αλλά εσείς,πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές Του και στον Πέτρο επίσης,ότι θα τους συναντήσει στην Γαλιλαία όπως ακριβώς είπε.''

   Τότε το δέος εξαφανίστηκε και έδωσε τόπο στην χαρά,στην αγαλλίαση,στην τεράστια έκπληξη.Αναστήθηκε.Δεν ήταν πλέον νεκρός.Ο θάνατός Του έγινε ζωή.Ο τάφος Του έγινε θεμέλιος λίθος της αγαλλίασης,της ήττας του θανάτου,της Ζωής.Δεν γνώριζαν τι είχε γίνει.Δεν γνώριζαν πως λίγες στιγμές πριν ο Θάνατος έπεφτε νεκρός στο βασίλειό Του.

   Έτσι και έγινε.Έτσι είχε οριστεί να γίνει.Έτσι θέλησε Εκείνος που σταυρώθηκε να γίνει.Ενώ ο Διάβολος πανηγύριζε τη νίκη του επί του Χριστού και κάθισε στον ποτισμένο με αίμα θρόνο του,η γη άρχισε να τρέμει.Τα έγκατα του βασιλείου των νεκρών στέναζαν.Ούρλιαζαν και θρηνούσαν για την επερχόμενη εξαφάνισή τους.

   Ο σκοτεινός ουρανός του Άδη ξάφνου άρχισε να φωτίζεται.Τα μολυβδένια σύννεφά του διαλύονταν και σεισμός μέγας συντάραξε το βασίλειο του Διαβόλου.Οι νεκροί άρχισαν να βγαίνουν από τις φυλακές τους,οι πύλες των οποίων γκρεμίζονταν η μια μετά την άλλη.

   ''Τι συμβαίνει;Τι γίνεται στο βασίλειό μου;Γιατί ο θρόνος μου ραγίζει;''

   Και τότε...Τον είδε.Ολόφωτο και περίλαμπρο με το φωτοστέφανό Του,με τον αιματοβαμμένο σταυρό Του και με τρία γράμματα πάνω από την κεφαλή που πριν από λίγο τα αγκάθια είχαν καρφωθεί. Ο ΩΝ

   ''Δεν...μπορεί.Δεν είναι...δυνατόν.''

   Για πρώτη φορά μετά από αιώνες,η μαυρισμένη από τον φθόνο και την κακία ψυχή του γέμισε από φόβο και τρόμο.Είχε μπροστά του Εκείνον που πριν από πολλούς αιώνες υπηρετούσε,Εκείνον που σταύρωσε μέσω των Ιουδαίων,Εκείνον που στους πειρασμούς του απάντησε όχι,Εκείνον που είχε οριστεί να διαλύσει το κράτος του.Εκείνον που έγινε η Αγάπη και η Ζωή.

   ''Τι θέλεις εδώ;'',κραύγασε με μίσος.Μα απάντηση δεν έλαβε.''Έχουν όλα τελειώσει τώρα πια'',συμπλήρωσε για να καλύψει την σιωπή και τους φόβους του.Σαν να απαντούσε στον εαυτό του περισσότερο παρά σε Εκείνον.

   Δεν ήξερα πως όλα εκείνη τη στιγμή ξεκινούσαν.

   Και τότε....

''Τετέλεσται'' (μέρος 1ο)

 
   Αφού ο Χριστός κραύγασε επάνω στον σταυρό και άφησε την τελευταία του πνοή,οι δαίμονες από κάτω άρχισαν να πανηγυρίζουν.

Ξεκινούσε πλέον η βασιλεία τους που θα διαρκούσε για 3 μέρες.Εκείνοι όμως νόμιζαν πως θα διαρκούσε για πάντα.

Για 3 μέρες,η Γη ήταν ολοκληρωτικά δική τους.Οι νεκροί που ο Διάβολος είχε σκλαβώσει,είχαν πλέον χάσει και την τελευταία τους ελπίδα και δάκρυζαν αίμα από τον πόνο που τους προκαλούσαν οι δούλοι του Άρχοντα του Κακού.

Το σκοτάδι βασίλευσε.Ο Χριστός πέθανε.

Ο Διάβολος επάνω στον θρόνο του από τις νεκροκεφαλές,γέλασε τόσο δυνατά που ακούστηκε σε ολόκληρο το βασίλειό του.Ήταν ένα γέλιο ικανοποίησης και δίψας για όλα αυτά που ακολουθούσαν.Για την Γη που ήταν πλέον υπό την απόλυτη κυριαρχία του.Για τους ανθρώπους που ήταν πια ολοκληρωτικά σκλάβοι του.Ζωντανοί και νεκροί.

Οι κραυγές των νεκρών γέμιζαν τον πηχτό αέρα και τον σκοτεινό ουρανό του Άδη.Τώρα πλέον,ο Διάβολος ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος.Τα πειθήνια όργανά του είχαν εκτελέσει στον ύψιστο βαθμό τις εντολές που τους είχε φυτεύσει στο μυαλό.

''Πώς άραγε μπορούν οι Ιουδαίοι να είναι τόσο ανόητοι και τόσο ευκολόπιστοι στους βρώμικους λογισμούς μου;''

Κάγχασε.

''Σκοτώσαμε τον Υιό του Θεού.Σαν πρόβατο παραδώθηκε στη σφαγή.Ήταν πιο εύκολο απ'όσο νόμιζα.Επιτέλους,η Κτίση μου ανήκει και ο Άνθρωπος θα είναι πλέον υπηρέτης μου.Όπως του αρμόζει.''

Θυμήθηκε την προηγούμενη κατάστασή του.Όταν ήταν ο Εωσφόρος.Θυμήθηκε τον φθόνο που ένιωσε με την δημιουργία του Ανθρώπου.Θυμήθηκε την πτώση του.Θυμήθηκε και ένιωσε...τους φόβους του μήπως χάσει το βασίλειό του.Μήπως χάσει όλα αυτά που έχτιζε από την αρχή όταν κέρδισε την ψυχή του Αδάμ και τον έριξε στη φυλακή του τάφου.Θυμήθηκε Εκείνον που καρφώθηκε στον σταυρό.

''Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή.Εκείνος που πιστεύει σε εμένα,ακόμη και αν πεθάνει,θα ζήσει.''

Γέλασε.

''Κούφια λόγια.Αυτός ήταν τελικά ο Υιός του Θεού που θα σήκωνε επάνω του την αμαρτία του κόσμου και ο Θεός θα έριχνε εμάς,τους εχθρούς του,κάτω από τα πόδια του;.Ανοησίες.Ο Χριστός θα ήταν μάλλον κανένας προφήτης χρισμένος από τον Θεό που είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.Άλλωστε,ήταν τόσο εύκολο να τον διαλύσουμε.Οι άνθρωποι σχεδόν όρμησαν επάνω του με μίσος μιας και τους είναι τόσο δύσκολο να απαλλαχθούν από την ασφάλεια των ηδονών που τους παρέχω εγώ.''

''Αν θέλεις να είσαι τέλειος,πήγαινε και πούλησε όλα τα υπάρχοντά σου,μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς και ακολούθα με''.

''Πόσο εύκολο να σκλαβώσεις τους ανθρώπους.Πόσο εύκολο τελικά να νικήσεις...τον Υιό του Θεού και να αφήσεις το αίμα του να ποτίσει την Γη.Να χορέψεις επάνω στο πτώμα της ελπίδας.Να διαλύσεις τις προσδοκίες των ανθρώπων.Να σφαγιάσεις την αγάπη και να ταΐσεις τα κομμάτια της στα σκουλήκια.Ο κόσμος μου ανήκει.''

Κάθισε στον θρόνο του και βροντοφώναξε τόσο πολύ που σείστηκε το βασίλειο των νεκρών.

''Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ".

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.