Για έναν φίλο...

Έτσι δεν γινόταν πάντοτε καλέ μου;

Έτσι έφυγαν οι καλοί.Μόνοι και ξαφνικά.

Όπως ο θεολόγος Γρηγόριος,μόνος με τρεις ανθρώπους,χαμένος σ'ένα βουνό του Πόντου,αποκλεισμένος από το χιόνι.

Έτσι και ο Μέγας Βασίλειος.Νέος,με πόνους τόσο δυνατούς που τον λύγιζαν στα δύο.

Έτσι και ο ιερός Χρυσόστομος,διωκόμενος από εξουσία,από βαρβάρους,από κρύο και ζέστη και από πείνα,συντροφιά μόνο με την προσευχή.

Έτσι δεν είναι καλέ μου δεσπότη;

Οι καλοί φεύγουν.Τους διαλέγει ο δικαιοκρίτης Κύριος,σαν τα ομορφότερα λουλούδια του αγρού για να λαμπρύνει τον μπαξέ Του.

Έτσι όπως λάμπρυνες και εσύ το ωμοφόριο με την παρουσία σου,το κουβαλάς τώρα μαζί σου εκεί στα ψηλά.Αμόλυντο και καθαρό όπως πρέπει να είναι.Καθαρός όπως ήσουν και εσύ.Όπως είσαι και εσύ γιατί...''δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι''.

Άρατε πύλας οι άρχοντες και υποδεχθείτε στην Βασιλεία του Χριστού έναν από τους αξιότερους ιεράρχες των τελευταίων αιώνων που ήταν αληθινά εις τύπον και τόπον Χριστού.

Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ

Κυριακή της Πεντηκοστής

Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε, καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ πανάγιον Πνεῦμα

Σήμερα,οι φοβισμένοι μαθητές γίνονται Απόστολοι που δεν θα δειλιάσουν μπροστά σε βασανιστήρια και θάνατο για χάρη του Χριστού

Σήμερα, οι άνθρωποι κάθε γενιάς στην ιστορία του χρόνου όποιοι κι αν είναι,ό,τι κι αν είναι,απ'όπου κι αν κατάγονται,γίνονται αδέλφια αληθινά εν Χριστώ Ιησού

Σήμερα,η χάρις του Αγίου Πνεύματος στολίζει κάθε σπιθαμή του σύμπαντος κόσμου

Σήμερα,η Εκκλησία θεμελιώνεται κι έχει για τρούλο της τον ουρανό,δάπεδο τα βουνά και τις πεδιάδες ενώ φωτίζεται από τον Ήλιο που δεν δύει

Σήμερα,ο ΚΑΘΕ άνθρωπος επάνω στον πλανήτη στον διάβα του χρόνου έχει στην ψυχή του ένα προσκλητήριο αγάπης και σχέσης από τον Κύριο της Δόξης

Σήμερα,το αιώνιο καράβι της Εκκλησίαςμε οδηγούς τους πνευματοφόρους Αποστόλους και πλήρωμα την ανθρωπότητα ξεκινάει το ταξίδι του.Προορισμός του η αιώνια αγκαλιά του Χριστού,η Βασιλεία των Ουρανών.

Γένοιτο!

Κυριακή της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου (Δ' Λουκά)

 Τη αυτή ημέρα,Μνήμην επιτελούμεν των Αγίων και Μακαρίων Πατέρων,των εν Νικαία συνελθόντων το δεύτερον,επί των ευσεβών και φιλοχρίστων Βασιλέων,Κωνσταντίνου και Ειρήνης,κατά των δυσσεβώς,και αμαθώς,και απερισκέπτως,την Εκκλησίαν του Θεού ειδωλολατρείν ειπόντων,και τας σεπτάς και Αγίας εικόνας καταβαλόντων.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Η´ 5 - 15

‘’Όταν μαζεύτηκε πολύς κόσμος και οι άνθρωποι από τας πόλεις συνέρρεαν προς αυτόν,εμίλησε με παραβολήν:’’Εβγήκε ο γεωργός δια να σπείρη τον σπόρον του.Και ενώ έσπερνε,μερικοί σπόροι έπεσαν κοντά εις τον δρόμον και καταπατήθηκαν και τα πτηνά του ουρανού τους έφαγαν·άλλοι έπεσαν εις πετρώδες έδαφος και όταν εφύτρωσαν,εξεράθηκαν,διότι δεν είχαν υγρασίαν·άλλοι έπεσαν ανάμεσα στα αγκάθια και όταν φύτρωσαν τα αγκάθια,τους έπνιξαν τελείως·και άλλοι έπεσαν εις καλόν έδαφος και εφύτρωσαν και απέδωκαν εκατό φορές περισσότερον καρπόν’’.Ενώ έλεγε αυτά,εφώναξε,’’Εκείνος που έχει αυτιά δια να ακούη,ας ακούη’’.Οι μαθηταί του τον ερωτούσαν τι σημαίνει η παραβολή αυτή.Και εκείνος είπε,’’Σ’εσάς έχει δοθή το να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού,αλλ’εις τους λοιπούς δίδονται με παραβολές,δια να μη καταλαβαίνουν.Η παραβολή αυτή σημαίνει τα εξής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού·εκείνοι που έπεσαν κοντά εις τον δρόμον είναι οι άνθρωποι που άκουσαν,έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί τον λόγον από την καρδιά τους,δια να μη πιστέψουν και σωθούν.Εκείνοι δε που έπεσαν εις το πετρώδες έδαφος,είναι οι άνθρωποι που όταν ακούσουν,δέχονται με χαράν τον λόγον αλλά δεν έχουν ρίζαν·προσωρινώς πιστεύουν και τον καιρόν της δοκιμασίας απομακρύνονται.Εκείνο που έπεσε στα αγκάθια,είναι εκείνοι που άκουσαν αλλ’εις τον δρόμον τους συμπνίγονται από τας φροντίδας και τον πλούτον και τας ηδονάς του βίου και ο καρπός τους δεν ωριμάζει.Εκείνο που έπεσεν εις το καλόν έδαφος είναι εκείνοι που με καρδιά καλή και αγαθή ακούουν τον λόγον,τον διατηρούν και καρποφορούν με υπομονήν’’.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (''Εις το κατά Ματθαίον'')

 ''Ποιά λοιπόν είναι η παραβολή;«Εξήλθε»,τους λέγει,ο σπορεύς δια να σπείρη».Από πού εξήλθεν αυτός που είναι πανταχού παρών,αυτός που τα πάντα πληροί;ή πώς εξήλθε;Δεν εξήλθε φυσικά τοπικώς,αλλ'εν σχέσει και κατά το σχέδιον της οικονομίας του δι'ημάς,με το ότι ήλθε περισσότερον κοντά μας,περιβληθείς την ανθρώπινην σάρκα.Διότι,επειδή ημείς δεν ημπορούσαμεν να εισέλθωμεν,λόγω του ότι τα αμαρτήματά μας έφρασαν ωσάν τείχος την είσοδον,αυτός ο ίδιος εξέρχεται προς ημάς.Και πρός ποίον σκοπόν εξήλθε;μήπως δια να καταστρέψη την γην που ήτο γεμάτη ακάνθας;μήπως δια να τιμωρήση τους γεωργούς;Ασφαλώς όχι,αλλ'εξήλθε δια να καλλιεργήση και δια να φροντίση τας ψυχάς μας και να σπείρη εντός αυτών τον λόγον της ευσεβείας.Διότι σπόρον εδώ ονομάζει την διδασκαλίαν,γην δε τας ψυχάς των ανθρώπων και σπορέα τον εαυτόν του.

Και τι συμβαίνει λοιπόν με τον σπόρον αυτόν;Τρία μέρη καταστρέφονται και σώζεται μόνον το ένα.Από τον σπόρον εσώθη το ένα τέταρτον,αλλ'ούτε και αυτό εξ ίσου,αλλά και εδώ ήτο μεγάλη η διαφορά.Αυτά δε τα έλεγε δια να δείξη ότι προς όλους ωμιλούσε με αφθονίαν.Διότι όπως ακριβώς ο σπορεύς δεν διαιρεί εις τεμάχια το χωράφι που έχει δια σποράν,αλλά απλώς και χωρίς καμμίαν διάκρισιν ρίπτει τον σπόρον,έτσι και αυτός δεν διακρίνει πλούσιον και πτωχόν,τον σοφόν και άσοφον,τον οκνηρόν από τον φιλόπονον,τον ανδρείον από τον δειλόν αλλά ωμιλεί προς όλους,και έκανεν ό,τι έπρεπε να κάνη από μέρους του,μολονότι εγνώριζεν εκ των προτέρων αυτά που θα συνέβαιναν,ώστε να ημπορή να λέγη:«Τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;».Και οι μεν προφήται ωμίλουν περί του λαού ωσάν να επρόκειτο δι'άμπελον.

Διότι λέγει:«Εφυτεύθη άμπελος δια τον ηγαπεμένον μου» και «Άμπελον μετέφερεν από την Αίγυπτον».Ο Κύριος όμως ωσάν να επρόκειτο δια σπόρον.Και τι θέλει λοιπόν να δείξη;Ότι τώρα θα είναι ταχεία η υπακοή και ευκολωτέρα και γρήγορα θα παράγη καρπόν.Επίσης όταν ακούης ότι «Εξήλθεν ο σπορεύς δια να σπείρη»,μη εκλαμβάνης τούτο κατά κυριολεξίαν.Διότι πολλάκις εξέρχεται ο σπορεύς και δι'άλλον σκοπόν ή δια να οργώση ή δια να κόψη τα βλαβερά χόρτα ή δια να ξερριζώση τας ακάνθας ή δια να φροντίση δια κάτι άλλο παρόμοιον.Αυτός όμως εξήλθε δια να σπείρη.

Αλλά ειπέ μου,σε παρακαλώ,ποία η αιτία της απωλείας του περισσότερου σπόρου;Ασφαλώς αιτία της απωλείας δεν ήτο ο σπορεύς,αλλά η γη που εδέχθη τον σπόρον,εξ αιτίας δηλαδή της ψυχής που δεν υπήκουσεν εις αυτόν.Και δια ποίον λόγον δεν λέγει,ότι άλλα μεν σπέρματα το εδέχθησαν οι οκνηροί και τα κατέστρεψαν,άλλα δε οι πλούσιοι και τα κατέπνιξαν και άλλα οι αδιάφοροι και τα άφησαν να αχρηστευθούν;

Δεν θέλει να τους θίξη απ'αυθείας κατά τρόπον σκληρόν,δια να μη τους οδηγήση εις απόγνωσιν,αλλ'αφήνει τον καθένα εις την συνείδησιν των ακροτατών του.Αυτό όμως δεν συνέβη μόνον εις τον σπόρον αλλά και εις το δίκτυον.Διότι και αυτό ανέσυρεν επάνω πολλά άχρηστα πράγματα.Αυτήν όμως την παραβολήν την λέγει δια να προγυμνάση και δια να διδάξη τους μαθητάς του να μη χάνουν το θάρρος των και όταν ακόμη χάνωνται οι περισσότεροι από εκείνους που θα ακούουν το κήρυγμά των.Καθόσον και εις την περίπτωσιν του Κυρίου συνέβη το ίδιο.Και αυτός που οπωσδήποτε προεγνώριζεν ότι θα συμβούν αυτά,δεν απέφυγε το έργον της σποράς.
Και πως ημπορεί να δικαιολογηθή,θα ειπή κάποιος,το ότι έσπειρεν επάνω εις τας ακάνθας,εις το πετρώδες έδαφος,επάνω εις την οδόν;Σχετικώς με τους σπόρους και την γην δεν δικαιολογείται το πράγμα,σχετικώς όμως με τας ψυχάς και τα διδάγματα της αληθείας όχι μόνον δικαιολογείται,αλλ'είναι και άξιον μεγάλου επαίνου.Διότι ο μεν γεωργός κατά πολύ φυσικόν λόγον θα κατηγορείτο εάν έκανε παρομοίαν σποράν,διότι δεν ημπορούσεν η πέτρα να γίνη χώμα,ούτε η οδός να μη είναι οδός,ούτε οι άκανθοι να μη είναι άκανθοι,δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και εις τα λογικά όντα.Διότι είναι δυνατόν η πετρώδης ψυχή να μεταβληθή και να γίνη εύφορος γη,και η οδός να μη καταπατήται πλέον,ούτε να ευρίσκεται εις την διάθεσιν όλων των διερχομένων,αλλά να γίνη χωράφι εύφορον.Επίσης και οι άκανθοι είναι δυνατόν να εξαφανισθούν και να τύχουν μεγάλης ασφαλείας τα σπέρματα της αληθείας.Διότι εάν δεν ήτο δυνατόν να συμβή αυτό δεν θα έσπερνεν ο Κύριος.Εάν δε δεν έγινεν η μεταβολή εις όλους τους ανθρώπους,τούτο δεν οφείλεται εις τον σπορέα αλλά εις εκείνους που δεν ηθέλησαν να μεταβληθούν.Διότι αυτός ό,τι έπρεπεν από μέρος του να κάνη το έκανεν,εάν όμως εκείνοι απέρριψαν την προσφοράν του,είναι ανεύθυνος ο ίδιος που τόσην φιλανθρωπίαν επέδειξεν.

Αλλά συ,σε παρακαλώ,πρόσεξε το εξής:ότι δηλαδή δεν είναι η οδός της απωλείας,αλλ'είναι διάφοροι και αντίθετοι μεταξύ των.Διότι εκείνοι μεν που παρομοιάζονται με οδόν είναι οι βάναυσοι,οι ράθυμοι και οι αδιάφοροι,ενώ εκείνοι που παρομοιάζονται με πέτραν είναι αυτοί μόνον που είναι ασθενέστεροι εις την πίστιν.Διότι,λέγει,«Ο σπόρος που έπεσεν εις το πετρώδες έδαφος,αυτός είναι ο άνθρωπος εκείνος που ακούει τον λόγον της αληθείας και αμέσως τον δέχεται μετά χαράς.Δεν ριζώνει όμως μέσα του αλλ'είναι πρόσκαιρος ο ενθουσιασιμός που έδειξε,μόλις όμως συμβή θλίψις ή διωγμός εξ αιτίας του λόγου που εδέχθη,αμέσως σκανδαλίζεται».«Από τον καθένα»,λέγει,«που ακούει τον λόγον της αληθείας,και δεν τον συνειδητοποιεί,έρχεται ο πονηρός και αρπάζει από την καρδίαν του αυτό που εσπάρη.Αυτός είναι ο σπόρος που έπεσεν επάνω εις την οδόν».Δεν είναι δηλαδή το ίδιο να μαραθή η διδασκαλία χωρίς κανείς να την ενοχλή και χωρίς να την ανατρέπη,και να βάλλεται από πολλούς πειρασμούς.Εκείνοι δε που παρομοιάζονται με τας ακάνθας,είναι πολύ περισσότερον ασυγχώρητοι από τους προηγούμενους.''

Οι Κορυφαίοι

   Η Εκκλησία μας για άλλη μια φορά,μας δίνει τροφή για σκέψη μέσα από...παράξενα φαινόμενα!!

    Πώς είναι δυνατόν,θα αναρωτηθεί κάποιος,η Ορθόδοξη Εκκλησία να παρουσιάζει ως Πρωτόθρονους και Κορυφαίους,δύο ανθρώπους που έκαναν λάθη οικτρά;

   Ο ένας αρνήθηκε τον Ιησού Χριστό 3 φορές (ενώ μάλιστα ήταν μάρτυρας της Μεταμορφώσεως) και ο άλλος υπήρξε δεινός διώκτης της Εκκλησίας με τέτοιο πάθος εναντίον της που υπήρξε μάρτυρας μιας στυγνής δολοφονίας,του λιθοβολισμού του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου,και έμεινε παγερά αδιάφορος.

   Με την κοσμική λογική,δύσκολα θα βρεις απάντηση και αν βρεις,θα είναι σίγουρα λανθασμένη.Σε έναν κόσμο που βρίσκει πάντα ευκαιρίες για να δικάζει και να καταδικάζει τους άλλους για τα λάθη τους χωρίς το παραμικρό ίχνος κατανόησης,ο Πέτρος και ο Παύλος,οι βαστάζοντες την Εκκλησία του Χριστού,προκαλούν σεισμικές δονήσεις στο σύγχρονο κοσμικό πνεύμα.

   Φυσικά,ο υποφαινόμενος δεν αποτελεί εξαίρεση.Όντας αναιδής και βαθιά εμποτισμένος από το πνεύμα που μόλις περιέγραψα,πάλευα με τον εαυτό μου για να εξηγήσω με την λογική μου την πορεία του Αποστόλου Παύλου.Σκεφτόμουν (όντας κακοπροαίρετος) πώς είναι δυνατόν κάποιος διώκτης της Εκκλησίας,χωρίς την παραμικρή σύνδεση με τον χριστιανισμό και τον Ιησού Χριστό,απλά πορευόμενος σε έναν δρόμο να άκουσε την φωνή του ίδιου του Σωτήρα μας;Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ήταν δεινός πολέμιος των πρώτων χριστιανών,να είχε έτσι ξαφνικά ένα όραμα και αρπάχθηκε μάλιστα μέχρι τον τρίτο ουρανό και να δει τον Ιησού Χριστό;Μήπως πίσω από όλα αυτά κρυβόταν μια καλοστημένη απάτη;Ένα έξυπνο παιχνίδι ενός ανθρώπου που στόχευε στο προσωπικό του όφελος;

   Ευτυχώς,έκανα ένα τεράστια τραγικό λάθος.Μέσα μου,υπήρξα φοβερά διστακτικός απέναντι στον Απόστολο Παύλο και σε έναν βαθμό επικριτικός εναντίον του.Η απάντηση είναι απλή μα δυναμική.Ο Απόστολος Παύλος ήταν (και είναι!) μια από πιο φλογερές προσωπικότητες που πέρασαν ποτέ από την ανθρώπινη Ιστορία.Είχε έναν ακατάλυτο δυναμισμό,ένα πάθος που δεν σταμάταγε πουθενά (και δεν...κόλωνε πουθενά αν μου επιτρέπεται η λέξη!) και μια ψυχή εκρηκτική σαν πυρίτιδα!Η σκληρή επιθετικότητά του απέναντι στον χριστιανισμό φανερώνει μάλλον κάποιον κρυφό φόβο που υπήρχε μέσα του.Όντας πνεύμα ανήσυχο,ακούγοντας για την διδασκαλία του Χριστού,θα άναψε μέσα του ένα φως που πιθανότατα θα ήρθε σε σύγκρουση με τον φαρισαϊσμό με τον οποίο είχε μπολιαστεί.Ίσως,ο Ιησούς Χριστός,ο Μέγας Καρδιογνώστης,να πρόσεξε στην καρδιά του Παύλου το πάθος για την αλήθεια,τον δυναμισμό και την αγνή ψυχή του.Έτσι,φρονώ,θα τον επέλεξε.Ήταν η καλύτερη επιλογή μιας και ο δεινός διώκτης της Εκκλησίας θα γινόταν εκείνος που θα την συν-βάσταζε,έτσι ώστε να είναι ικανός να δέχεται στην κοινωνία της Εκκλησίας κάθε μετανοήσαντα ανεξαρτήτως των λαθών και των παθών του,ενθυμούμενος πάντα και την δική του προσωπική πορεία.

   Μακάρι να έχουμε τις πρεσβείες του,την αγάπη του και την φλόγα του μαζί με αυτές του Αποστόλου Πέτρου!

Ανάξιος

''Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου''

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (12:1-18)

''Έξη ημέρες πριν από το Πάσχα ήλθε ο Ιησούς εις την Βηθανίαν,όπου ήτο ο Λάζαρος,ο οποίος είχε πεθάνει και τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών.Εκεί του έκαναν δείπνον και η Μάρθα υπηρετούσε,ο δε Λάζαρος ήτο μεταξύ εκείνων που ήσαν μαζί του στο τραπέζι.Η Μαρία τότε επήρε μιαν λίτραν γνησίου πολυτίμου μύρου νάρδου,άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα εσφόγγισε με τα μαλλιά της,και το σπίτι εγέμισε από την μυρωδιά το μύρου.Λέγει τότε ένας από τους μαθητάς του,ο Ιούδας,ο υιός του Σίμωνος, ο Ισκαριώτης,εκείνος που θα τον παρέδιδε,"Γιατί δεν επουλήθηκε αυτό το μύρον για τριακόσια δηνάρια και δεν εδόθηκε εις τους πτωχούς;".Αυτό το είπε όχι από ενδιαφέρον δια τους πτωχούς,αλλά διότι ήτο κλέπτης και είχε το ταμείον και αφαιρούσε εκείνα που έβαζαν μέσα.Τότε είπε ο Ιησούς,"Άφησε την,δια την ημέραν του ενταφιασμού μου το εφύλαξε,διότι τους πτωχούς τους έχετε πάντοτε μαζί σας,ενώ εμέ δεν με έχετε πάντοτε".Πολλοί από τους Ιουδαίους έμαθαν ότι είναι εκεί,και ήλθαν όχι μόνον δια τον Ιησούν,αλλά και δια να ιδούν τον Λάζαρον,τον οποίον ανέστησε εκ νεκρών.Οι αρχιερείς τότε απεφάσισαν να θανατώσουν και τον Λάζαρον,διότι εξ αιτίας του πολλοί από τους Ιουδαίους έφευγαν και επίστευαν εις τον Ιησού.

Την επόμενην ημέραν πολύς κόσμος που είχε έλθει εις την εορτήν,όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς εις τα Ιεροσόλυμα,επήραν κλάδους από φοίνικας και εβγήκαν προς προϋπάντησίν του και έκραζαν,"Ωσαννά,ευλογημένος να είναι εκείνος που έρχεται εις το όνομα του Κυρίου,ο βασιλεύς του Ισραήλ".Ο δε Ιησούς ευρήκε ένα μικρόν όνον,και εκάθησε επάνω του,καθώς είναι γραμμένον,Μη φοβάσαι,θυγατέρα Σιών,να,ο βασιλεύς σου έρχεται καθισμένος εις ένα πουλάρι όνου.Τα λόγια αυτά δεν τα κατάλαβαν τότε οι μαθηταί του,αλλ'όταν εδοξάσθηκε ο Ιησούς,τότε θυμήθηκαν ότι αυτά ήσαν γραμμένα γι'αυτόν και ότι του τα έκαναν.Ο δε κόσμος που ήτο μαζί του έδινε μαρτυρίαν ότι εφώναξε τον Λάζαρον από το μνήμα και τον ανέστησε εκ των νεκρών.Δια τούτο και τον υποδέχθηκε ο κόσμος διότι άκουσαν ότι έκανε αυτό το θαύμα.''

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

   Ο Χριστός θα κάνει συμμέτοχους της χάρης στη βασιλεία Του όλους εκείνους που δοκιμάζουν το ποτήριο αυτό στη γη.Γι'αυτούς προετοιμάζει θρόνους αιώνιας δόξας στο ουρανό.

   Εμείς στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στο ποτήριο του Χριστού.Στεκόμαστε με δέος.Κανένας δεν μπορεί να παραπονεθεί γιατί ο Χριστός μας προτείνει το ποτήριό Του,κανένας δεν μπορεί να το απορρίψει.Γιατί Εκείνος που μας έδωσε εντολή να το δοκιμάσουμε,το ήπιε πρώτος.

   Τι παράξενο.Ο Βασιλιάς των Βασιλέων και Δημιουργός της Κτίσης να πορεύεται επάνω σ'ένα γαϊδουράκι.Να πορεύεται προς το Πάθος,προς το τέλος και την Αναστάσιμη Νέα Αρχή.Δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια.Πόση ταπεινότητα;Πόσο πραγματικό μεγαλείο και όχι ψεύτικο ανθρώπινο;Ο ίδιος ο Θεός να απαρνιέται τον Εαυτό Του για χάρην όλων μας.Γι'αυτό ήταν και είναι πραγματικά Δυνατός,γιατί είχε την απεριόριστη αγάπη να απαρνηθεί αυτή την δύναμη και γίνει Υιός του ανθρώπου.Όλων των ανθρώπων.Πλησιάζει το Πάθος του Κυρίου.Η ώρα που ο Σταυρός θα καρφωθεί στα πλευρά του Άδη.Η ώρα του ''Ανάστα ο Θεός''.Η ώρα που έσκισε την Ιστορία στα δύο και έβγαλε τους νεκρούς από τα μνήματα.Η πιο σημαντική στιγμή στην Ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας.Ας πάμε μαζί του.Ας πραγματοποιήσουμε αυτό που έγραψε ο μέγας Γρηγόριος ο Θεολόγος.Να σταυρωθούμε και να Αναστηθούμε μαζί Του.Να βάλει φωτιά στις καρδιές μας με την Ανάστασή Του και να προσευχηθούμε για όλους εκείνους που αγαπήσαμε και βρίσκονται κοντά Του,πλέον στην Ουράνια Ιερουσαλήμ και για να γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι την Αγάπη Του.Πάμε κοντά του,πάμε μαζί Του στον Σταυρό,μαζί Του στον τάφο,μαζί Του στην Ανάσταση.Μαζί Του σε όλη μας την ζωή.Ας πάμε πίσω από το γαϊδουράκι για να βιώσουμε όλα αυτά και να έχουμε το έλεος και την ευλογία Του κράζοντας με όλη μας την καρδιά:Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Τώρα και για πάντα,στους αιώνες των αιώνων.

Καλή Ανάσταση!

Α' Χαιρετισμοί

Υπεραγία Θεοτόκε,σώσον ημάς.

  
Άγγελος πρωτοστάτης,ουρανόθεν επέμφθη,ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε. 

  Παράξενες που είναι οι αποφάσεις του Θεού για τον ανθρώπινο νου.Παράξενες μα δεν χρειάζονται εξηγήσεις καθώς είναι γεμάτες Σοφία και Αγάπη.

  Έτσι έγινε.Διάλεξε μια μικρή κοπέλα,ταπεινή και με ψυχή πιο καθαρή και από τις ακτίνες του ήλιου για να την κάνει Μητέρα Του και Βασίλισσα των Ουρανών.Για να την υμνούν κάθε στιγμή οι άγγελοι στον ουρανό και να την επικαλούνται με δάκρυα οι άνθρωποι στα δύσκολα.

  «ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού.Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί»

  Χώρεσε όλο τον Ουρανό μέσα της και ούτε μια φορά δεν υπερηφανεύτηκε.Ούτε μια φορά δεν αρνήθηκε να ακούσει εκείνους που στέκονται μπροστά στην εικόνα Της και την παρακαλούν.Ούτε μια φορά δεν τιμώρησε έστω και έναν βλάσφημο μα στέκεται πάντα δίπλα σε όλους που Την μακαρίζουν.Όταν μάλιστα ο Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός ''αρπάχθηκε'' στον Παράδεισο και ζήτησε να δει την Υπεραγία Θεοτόκο,ο άγγελος του είπε πως η Θεότοκος δεν βρίσκεται εκεί αλλά κάτω στην γη για να βοηθάει τους ανθρώπους και να πρεσβεύει υπέρ αυτών στον Χριστό.

Χαίρε του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις,χαίρε των δακρύων της Έυας η λύτρωσις.

Χαίρε της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος,χαίρε της βασιλείας το απόρθητον τείχος.

Ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός τονίζει στην Έκδοση ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως:
 
   Πώς λοιπόν δεν είναι Θεοτόκος αυτή που η ίδια γέννησε Θεό σαρκωμένο;Πράγματι κυριολεκτικά και αληθινά είναι Θεοτόκος και κυρία,και δεσπόζει σε όλα τα κτίσματα,αφού έγινε δούλη και μητέρα του δημιουργού.
    Αλλά η ευλογημένη αυτή,που αξιώθηκε και τις υπερφυσικές δωρεές,τους πόνους,που δεν δοκίμασε καθώς γεννούσε,τους τράβηξε κατά τον καιρό του πάθους και υποφέροντας τον ψυχικό σπαραγμό εξαιτίας της μητρικής αγάπης και βλέποντας να θανατώνεται σαν κακούργος αυτός που τον γνώρισε ως Θεό με τη γέννηση,σπάραζε με τις σκέψεις που ήταν σαν μαχαίρι και αυτό φαίνεται από τα ακόλουθα λόγια,«Και σου δε αυτλης την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. 2:35).Αλλά μεταβάλλει την λύπη η χαρά της Αναστάσεως,κηρύττοντας Θεό αυτόν που πέθανε κατά τη σάρκα.

  Ακόμη και αυτά είναι ελάχιστα για να εκφράσουμε την αγάπη μας απέναντί Της.Ακόμη και τα πιο μεγάλα λόγια δεν θα αρκούν.Ακόμη και οι πιο όμορφες εικόνες δεν μπορούν να αποτυπώσουν την υπέρλαμπρη ομορφιά Της.Ακόμη και οι πιο μεγάλες μετάνοιες δεν φτάνουν για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μας στην Μητέρα του Φωτός.Σε εκείνη που κάθε Μεγαλή Παρασκευή απόγευμα μοιραζόμαστε τα δάκρυά Της ψάλλοντας ''Ω γλυκύ μου έαρ'' και κάθε Μεγάλο Σάββατο βράδυ ερχόμαστε να της φωνάξουμε μαζί με τον άγγελο που ανήγγειλε το αναστάσιμο Χαίρε:Αγνή Παρθένε χαίρε και πάλιν ερώ χαίρε,ο σος Υιός ανέστη τριήμερος εκ τάφου!

  Ποιός δεν έκλαψε μαζί Της;
  Ποιός δεν χάρηκε κοντά Της;
  Ποιός δεν δάκρυσε απέναντί Της;

  Θεοτόκε μας,εσύ που είσαι η ελπίδα των απελπισμένων,η ελπίδα όλων των χριστιανών,θυμήσου και εμάς τους ανάξιους που σε παρακαλούμε και χάρισέ μας την μητρική σου παρηγοριά και βοήθεια.

 Χαίρε νύμφη ανύμφευτε! 

Κυριακή των Απόκρεω

 ^{ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ (25.31-46)}

 ^''31 Οταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου με όλην την δόξαν αυτού και μαζή με αυτόν όλοι οι άγγελοί του, τότε θα καθίση στον θρόνον του, τον λαμπρόν και ένδοξον. ³² Και θα συναχθούν εμπρός του όλα τα έθνη της γης από της δημιουργίας του Αδάμ μέχρι της συντελείας του κόσμου και θα χωρίση αυτούς μεταξύ των με όσην ευκολίαν χωρίζει ο ποιμήν τα πρόβατα από τα ερίφια. ³³ Και θα θέση τα μεν πρόβατα εις τα δεξιά του τα δε ερίφια εις τα αριστερά. ³⁴ Τοτε θα στραφή ο βασιλεύς εις εκείνους που θα ευρίσκωνται εις τα δεξιά του και θα πη· “ελάτε σεις οι ευλογημένοι του Πατρός μου και κληρονομήσατε την βασιλείαν των ουρανών, η οποία έχει ετοιμασθή για σας από τότε που εθεμελιώνετο ο κόσμος. ³⁵ Διότι επείνασα και μου εδώσατε να φάγω, εδίψασα και με εποτίσατε, ήμουν ξένος που δεν είχα τόπον να μείνω, και με επήρατε στο σπίτι σας. ³⁶ Ημουν γυμνός και με ενεδύσατε, αρρώστησα και με επισκεφθήκατε, εις την φυλακήν ήμουν και ήλθατε να με ιδήτε”. ³⁷ Τοτε θα αποκριθούν προς αυτόν οι δίκαιοι και θα πουν· “Κυριε, πότε σε είδαμε πεινασμένον και σε εθρέψαμε η διψασμένον και σου εδώσαμε νερό; ³⁸ Ποτε δε σε είδαμεν ξένον και σε περιμαζέψαμε η γυμνόν και σε ενεδύσαμεν; ³⁹ Ποτε δε σε είδαμε ασθενή η φυλακισμένον και ήλθαμε εις επίσκεψίν σου;” ⁴⁰ Και θα αποκριθή εις αυτούς ο βασιλεύς· “Αληθινά σας λέγω, κάθε τι που εκάματε, δια να εξυπηρετήσετε ένα από τους αδελφούς μου, που φαίνονται άσημοι και ελάχιστοι μέσα εις την κοινωνίαν, το εκάματε εις εμέ”. ⁴¹ Τοτε θα πη και εις εκείνους, που στέκονται εις τα αριστερά του· “φύγετε μακρυά από εμέ σεις οι καταράμενοι και πηγαίνετε στο αιώνιον πυρ, που έχει ετοιμασθή δια τον διάβολον και τους πονηρούς αγγέλους του. ⁴² Διότι επείνασα και δεν μου εδώσατε να φάγω, εδίψασα και δεν με εποτίσατε. ⁴³ Ξενος ήμουν και δεν με επήρατε στο σπίτι σας, γυμνός και δεν με ενεδύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν με επισκεφθήκατε”. ⁴⁴ Τοτε θα αποκριθούν και αυτοί λέγοντες, “Κυριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο η διψασμένον η ξένον η γυμνόν η ασθενή η φυλακισμένον και δεν σε υπηρετήσαμεν;” ⁴⁵ Τοτε θα αποκριθή εις αυτούς και θα είπη· “αλήθεια σας λέγω· εφ' όσον δεν εκάματε τα καλά αυτά εις ένα από αυτούς, που ο κόσμος θεωρεί πολύ μικρούς, ούτε εις εμέ εκάματε”. ⁴⁶ Και θα απέλθουν αυτοί μεν εις την αιωνίαν κόλασιν μαζή με τον διάβολον, οι δε δίκαιοι εις την αιωνίαν ζωήν μαζή με τον Θεόν.''

Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

  “αλήθεια σας λέγω· εφ' όσον δεν εκάματε τα καλά αυτά εις ένα από αυτούς, που ο κόσμος θεωρεί πολύ μικρούς, ούτε εις εμέ εκάματε”

  Τι λέγεις;Είναι αδελφοί Σου·πώς τους αποκαλείς ελάχιστους;Γι'αυτό είναι αδελφοί,γιατί είναι ταπεινοί,γιατί είναι φτωχοί,γιατί είναι απόκληροι.Αυτούς περισσότερο καλεί σε αδελφοσύνη,τους αγνώστους και ευκαταφρόνητους χωρίς να εννοεί μονάχα τους μοναχούς και εκείνους που κατέφυγαν στα βουνά αλλά κάθε πιστό.Και αν είναι κοσμικός και ακόμη,πεινασμένος και γυμνός και ξένος,είναι θέλημά Του να απολαύσει όλη εκείνη την φροντίδα

 Γιατί το βάπτισμα και η κοινωνία των Θείων Μυστηρίων μετατρέπει έναν άνθρωπο σε αδελφό.Έπειτα,για να γνωρίσεις και με άλλον τρόπο την δικαιοσύνη αυτής της απόφασης,πρώτα επαινεί εκείνους που έπραξαν τα σωστά και λέει:''ελάτε σεις οι ευλογημένοι του Πατρός μου και κληρονομήσατε την βασιλείαν των ουρανών, η οποία έχει ετοιμασθή για σας από τότε που εθεμελιώνετο ο κόσμος,διότι επείνασα και μου εδώσατε να φάγω'' και όλα αυτά.Και για να μην πουν πως δεν το έκαναν,τους καταδικάζει από τους συνδούλους τους.Όπως τις παρθένες από παρθένες και τον μεθυσμένο και κοιλιόδουλο δούλο από τον πιστό δούλο,και εκείνον που έθαψε το τάλαντο από εκείνους που έφερες δύο,και κάθε έναν από εκείνους που συνεχίζουν να αμαρτάνουν από εκείνους που έπραξαν τα σωστά.

 Και μόλις επαίνεσε εκείνους που έπραξαν το σωστό,τους δείχνει πόσο μεγάλος ήταν ο σύνδεσμος της αγάπης Του προς αυτούς.Γιατί λέει:''ελάτε σεις οι ευλογημένοι του Πατρός μου και κληρονομήσατε την βασιλείαν των ουρανών, η οποία έχει ετοιμασθή για σας από τότε που εθεμελιώνετο ο κόσμος''.Σε πόσα αξιέπαινα πράγματα είναι αυτό ισάξιο;Να είναι ευλογημένοι και ευλογημένοι από τον Πατέρα;Και πώς αξιώθηκαν τόσο μεγάλη τιμή;Ποια είναι η αιτία;''Διότι επείνασα και μου εδώσατε να φάγω, εδίψασα και με εποτίσατε'' και όλα αυτά.Πόσο μεγάλης τιμής και μακαριότητας είναι αυτά τα λόγια.Και δεν είπε λάβετε αλλά κληρονομήσατε ως δικά σας,ως του Πατέρα σας,ως οφειλόμενα από την αρχή.Γιατί πριν ακόμη υπάρξετε,αυτά είχαν προετοιμαστεί για εσάς επειδή ήξερα πως θα είστε όπως είστε.Και για ποια πράγματα λάμβαναν όλα αυτά;Για στέγη,για ρούχο,για ψωμί,για δροσερό νερό,για επίσκεψη και για φυλακή.Γιατί σε κάθε περίπτωση,είναι γι'αυτό που χρειάζεται και σε μερικές ούτε γι'αυτό.Γιατί σίγουρα,όπως προείπα,ο άρρωστος και εκείνος που είναι δέσμιος δεν επιζητεί μόνο αυτό αλλά ο ένας να λυθεί και ο άλλος να απαλλαχθεί από την αρρώστια.Αλλά Εκείνος,όντας ελεήμων,απαιτεί μόνο αυτά που είναι εντός των δυνάμεών μας ή ακόμη και λιγότερα από αυτά που είναι στις δυνάμεις μας,αφήνοντας σε εμάς να προσπαθήσουμε με ζήλο σε περισσότερα.

(Εάν υπάρχουν λάθη στα αποσπάσματα,ζητώ συγνώμη.Θα περιμένω με χαρά τις διορθώσεις σας.)

Προς δόξαν Θεού!