Χαίρε η βύσσος η λευκοτάτη,και κεκλωσμένη Πανάμωμε,βάθος νοημάτων,εν τη διανοία,κλώσασα Παρθένε,Πνεύματιος αγίου,εξ ής εξυφάνθη η πορφυροχρυσόμικτος,επωμίς σαρκώσεως,των άνω δυνάμεων,τω ιεραρχούντι και τελεταρχούντι,Χριστώ υπέρ έννοιαν.
Χαίρε απαρακλήτου ψυχής μου,θυμηδεστάτη παράκλησις,χαίρε η γλυκεία,και πρωϊνή δρόσος,το εύκρατον χαίρε,και γαληνόν πνεύμα,ζεφείριος αύρα,πνοή τε αναψύχουσα,λεπτόν τε Πανάχραντε,και ηδύ ψιθύρισμα,και διασυρίζον,τους φλεγομένος πυρί των θλίψεων.
(''Θεοτοκάριον'' Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη,ποίημα Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού,ήχος βαρύς,Παρασκευή εσπέρας)
