Εγκώμιο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου (Γ')

   Χαίρε,εσύ που προορίστηκες Μητέρα του Θεού.

χαίρε,η προεκλεγμένη από την προαιώνια βουλή του Θεού,

της γης βλαστάρι θεϊκότατο,

θείας φωτιάς κατοικητήριο,

πανίερο αγαλλίαμα του αγίου Πνεύματος,

πηγή του ζωντανού ύδατος,

παράδεισος του δένδρου της ζωής,

θείου τσαμπιού έμψυχο κλήμα,που αναβλύζει 

νέκταρ κι αμβροσία,

ποταμός γεμάτος από τα αρώματα του Πνεύματος,

χωράφι που θείο στάχυ βλάστησε,

ρόδο φωτεινότατο με την παρθενία και πνέον την ευωδία της χάριτος,

κρίνο από το ένδυμα του βασιλιά,

αμνάδα που γέννησε τον θείο αμνό που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου,

της σωτηρίας μας το εργαστήρι,

πιο πάνω απ’τις δυνάμεις τις αγγελικές,

δούλη και μητέρα.

Εγκώμιο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου (Β')

   ''Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που θα μπορέσει επάξια να εγκωμιάσει την ιερή αναχώρηση από τη γη της Μητέρας του Θεού,ούτε κι αν είχε μύριες γλώσσες κι άλλα τόσα στόματα,αλλά ούτε κι αν συναθροίζονταν όλες οι γλώσσες των σπαρμένων στα διάφορα μέρη ανθρώπων θα πετύχαιναν τον αντάξιό της έπαινο'' ξεκινάει να μας πει ο θεσπέσιος Δαμασκηνός.

   Καταλαβαίνουμε πως όταν ένας από τους ποιητικότερους Πατέρες της Εκκλησίας μας σημειώνει κάτι τέτοιο,ο πήχης ανεβαίνει πολύ ψηλά για όλους εμάς που δεν διαθέτουν ούτε την αγιότητα μα ούτε και την ποιητική ψυχή του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού.

   Όμως,μπορούμε να προσπαθούμε και να βάζουμε όλη μας την καρδιά.Να την αφήνουμε στα πόδια της Θεομήτορος και από την ψυχή μας να συνθέσει ο καθένας το δικό του προσωπικό εγκώμιο στην Θεοτόκο ώστε να φτιάξουμε ένα στεφάνι ποτισμένο με τα δάκρυα μας,την μετάνοιά μας,το πάθος μας και την αγάπη μας για εκείνη που έγινε ελπίδα των απελπισμένων και κραταιά σκέπη ολόκληρης της οικουμένης.Ας το προσπαθήσουμε έστω με μια προσευχή και η Θεοτόκος,όπως όλοι μας έχουμε βιώσει (όχι απλώς νιώσει),δεν αφήνει ΚΑΝΕΝΑΝ.Ας αφήσουμε τον Δαμασκηνό να μας πει και άλλα όμορφα και να οδηγήσει την καρδιά μας στην αγάπη προς την Μάνα μας.

Εγκώμιο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

   Ο θεσπέσιος Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός αγάπησε με όλη του την καρδιά την Παναγία και έτσι καθώς πλησίαζε η εορτή της Κοιμήσεώς Της,συνέθεσε με πάθος και λογοτεχνικό ζήλο τρία εγκώμια για την χάρη Της.

   Τα τρία αυτά εγκώμια τα εκφώνησε απευθυνόμενος στην σύναξη της Μονής του Αγίου Σάββα την οποία τίμησε με την παρουσία του ως μοναχός.

   Δυσκολεύομαι να βρω λέξεις για να τα χαρακτηρίσω.Είναι μια από τις αμέτρητες φορές που οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν κάτι τόσο όμορφο όπως το πάθος ενός αγίου άνδρα που χάρισε στην Εκκλησία τόσα πολλά στολίδια και ύμνησε με καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη,χαρά μα και φόβο την Υπεραγία Θεοτόκο που στάθηκε αρωγός του σε πολύ δύσκολες στιγμές για τον ίδιο.

Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα λόγια του στην καρδιά μας και τον ζήλο του στην ψυχή μας.