Κυριακή Ε' Νηστειών

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (10:32-45)

  ''Ανέβαιναν τον δρόμον προς τα Ιεροσόλυμα και ο Ιησούς εβάδιζε πριν απ'αυτούς και ήσαν κατάπληκτοι,εκείνοι δε που ακολουθούσαν εφοβούντο.Και επήρε πάλιν κατά μέρονς τους δώδεκα και άρχισε να τους λέγη τα μέλλοντα να του συμβούν,ότι,''Ιδού,αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή εις τους αρχιερείς και τους γραμματείς και θα τον καταδικάσουν εις θάνατον και θα τον παραδώσουν εις τους εθνικούς.Θα τον εμπαίξουν και θα τον μαστιγώσουν,θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν και την τρίτην ημέραν θα αναστηθή.

   Και τον πλησιάζουν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης,οι υιοί του Ζεβεδαίου και του λέγουν,''Διδάσκαλε,θέλομεν εκείνο,που θα σου ζητήσωμεν,να μας το κάνης''.Αυτός δε τους είπε,''Τι θέλετε να σας κάνω;''Εκείνοι του είπαν,''Δος μας να καθήσωμεν ο ένας εις τα δεξιά σου και ο άλλος εις τα αριστερά σου όταν έλθη η ημέρα της δόξης σου''.Ο Ιησούς τους είπε,''Δεν ξέρετε τι ζητάτε.Μπορείτε να πιήτε το ποτήρι,που εγώ πίνω και να βαπτισθήτε το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι;''.Εκείνοι είπαν,''Μπορούμε''.Ο Ιησούς τους είπε,''Το ποτήρι που εγώ θα πιω,θα το πιήτε και θα βαπτισθήτε το βάπτισμα,το οποίον εγώ βαπτίζομαι.Το να σας βάλω όμως να καθήστετε εις τα δεξιά μου ή εις τα αριστερά,δεν είναι δικαίωμα μου να το δώσω αλλ'είναι δι'εκείνους,δια τους οποίους έχει ετοιμασθή.

   Και όταν οι δέκα το άκουσαν,άρχισαν να αγανακτούν εναντίον του Ιακώβου και του Ιωάννου.Ο δε Ιησούς τους εκάλεσε και τους λέγει,''Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών,τα καταδυναστεύουν,και οι μεγάλοι άνδρες τους τα καταπιέζουν.Μεταξύ σας όμως δεν θα συμβαίνη το ίδιο.Αλλ'εκείνος που θέλει να γίνη μεγάλος μεταξύ σας,θα είναι υπηρέτης σας,και εκείνος που θέλει να είναι μεταξύ σας πρώτος,θα είναι δούλος όλων.Διότι και ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθή αλλά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν του λύτρον δια πολλούς.''

Ο Άγιος Μάξιμος Ομολογητής γράφει:

   ''Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία.Η ταπείνωση ξερριζώνει τα πάθη της ψυχής,ενώ η κακοπάθεια αφαιρεί τα πάθη του σώματος.Αυτό λοιπόν φαίνεται να κάμνει και ο μακάριος Δαβίδ,με εκείνες τις ευχές που απευθύνει προς το Θεό,λέγοντας,«πρόσεξε την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου» (Ψαλμ. 24:18).''

Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   ''Ο μεσσιανικός λόγος του Ιησού ουσιαστικά είναι αντιεξουσιαστικός,ή προβάλλει την «εξουσία» της διακονίας.

   Φαίνεται πράγματι παράδοξο,όταν ανεβαίνεις στην εξουσία να προσπαθείς να υπηρετήσεις και διακονήσεις και ενώ επιδιώκεις να είσαι ο πρώτος στο τέλος να γίνεσαι δούλος όλων.Και αυτός δεν είναι θεωρητικός λόγος.Το είδαμε να το εφαρμόζει ο Κύριος στη ζωή του.

   Η παρέμβαση του Ιησού Χριστού με τη σύνδεσή της εξουσίας με τη διακονία,φάνταζε παράλογη και αποτέλεσε σκάνδαλο.Η προβολή των όρων «δούλος» και «διάκονος»,ό,τι το απεχθέστερο υπήρχε για την εποχή εκείνη,θεωρήθηκε επικίνδυνη υπόθεση.Ένας Ραββί να διδάσκει κατ'αυτό τον τρόπο δεν μπορεί παρά να είναι ανατροπέας των κοινωνικών δομών και γι'αυτό πρέπει να εξουδετερωθεί.Αυτό και έγινε με τη σύλληψη και την καταδίκη του Ιησού.

   Ιερουργώ σημαίνει διακονώ ταπεινά το λαό και καθαγιάζω τον κόσμο.Σημαίνει,πάνω από όλα,θυσιάζομαι στο βωμό του Θεού προς χάριν των ανθρώπων.

   Πρακτικά αυτό σημαίνει,πως δεν διεκδικώ μια θέση εκ δεξιών και εξ ευωνύμων σε κάποια εξουσία,αλλά συντάσσομαι με τη θυσιαστική πορεία του Κυρίου και γίνομαι μιμητής των παθών του.Αυτό το νόημα έχει και η επιλογή της ευαγγελικής αυτής περικοπής προ της Εβδομάδας των Παθών.Ο Υιός του Ανθρώπου «ουκ ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι».Αυτό δεν μπορεί να είναι θεολογικό και φιλολογικό ρεφρέν του λόγου μας και την κηρυγμάτων μας.Ανάγκη να γίνει αξίωμα ζωής και αξίωμα εκκλησιαστικής διακονίας.''

Καλή Ανάσταση!

Κυριακή Δ' Νηστειών

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (9:17-31)

  ''Και ένας από το πλήθος απεκρίθη,''Διδάσκαλε,σου έφερα τον υιόν μου,που έχει πνεύμα άλαλον.Όπου τον πιάση,τον ρίχνει κάτω και αφρίζει και τρίζει τα δόντια και γίνεται ξερός.Και είπα εις τους μαθητάς σου να το βγάλουν αλλά δεν μπόρεσαν''.Αυτός δε απεκρίθη,''Ω γενεά άπιστη,έως πότε θα είμαι μαζί σας,έως πότε θα σας ανέχομαι;Φέρετε τον σ'εμέ''.Και του τον έφεραν.Και μόλις το πνεύμα τον είδε,αμέσως τον συνετάραξε και έπεσε εις την γην και εκυλιότανε και άφριζε.Και ερώτησε τον πατέρα του,''Πόσος καιρός είναι από τότε που συνέβη αυτό;''.Αυτός δε είπε,''Από παιδικής ηλικίας.Πολλές φορές και στην φωτιά τον έρριξε και στα νερά,δια να τον εξολοθρεύση.Αλλ'αν μπορής να κάνης τίποτε βοήθησέ μας,σπλαγχνίσου μας''.Ο δε Ιησούς του είπε,''Εάν μπορής να πιστέψης,όλα είναι δυνατά εις εκείνον που πιστεύει.''Τότε εφώναξε αμέσως ο πατέρας του παιδιού και με δάκρυα είπε,''Πιστεύω,Κύριε,βοήθησε την απιστίαν μου''.Όταν δε ο Ιησούς είδε ότι μαζεύεται κόσμος,επέπληξε το πνεύμα το ακάθαρτον και του είπε,''Το άλαλον και κωφόν πνεύμα,εγώ σε διατάσσω,έβγα από αυτόν και να μη μπής ποτέ πλέον μέσα του''.Αυτό,αφού εφώναξε και τον εσπάραξε δυνατά,εβγήκε,το δε παιδί έγινε σαν νεκρός,ώστε πολλοί να λέγουν ότι πέθανε.Αλλ'ο Ιησούς τον έπιασε από το χέρι,τον εσήκωσε και εστάθηκε όρθιος.Και όταν ο Ιησούς εμπήκε στο σπίτι,τον ερώτησαν οι μαθηταί του ιδιαιτέρως,''Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλωμε;''.Και αυτός τους είπε,''Το γένος αυτό δεν είναι δυνατόν να βγη με κανένα άλλο μέσον παρά με προσευχήν και νηστείαν.

   Και όταν έφυγαν από εκεί,επερνούσαν δια της Γαλιλαίας και ο Ιησούς δεν ήθελε να μάθη κανείς τίποτε,διότι εδίδασκε τους μαθητάς του και τους έλεγε ότι ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθή εις τα χέρια ανθρώπων και θα τον θανατώσουν και αφού θανατωθή,την τρίτην ημέραν θα αναστηθή.''

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει:

   Η νηστεία είναι  βια φύσεως και περιτομή των ηδονών του λάρυγγος,εκτομή της σαρκικής πυρώσεως,εκκοπή των πονηρών λογισμών,απελευθέρωσις από μολυσμούς ονείρων,καθαρότης προσευχής,φωτισμός της ψυχής,διαφύλαξις του νου,διάλυσις της πωρώσεως,θύρα της κατανύξεως,ταπεινός στεναγμός,χαρούμενη συντριβή,σταμάτητμα της πολυλογίας,αφορμή ησυχίας,φρουρός της υπακοής,ελαφρότης του ύπνου,υγεία του σώματος,πρόξενος της απαθείας,άφεσις των αμαρτημάτων,θύρα και απόλαυσις του παραδείσου.

   Ας βάλωμε στον κατάλογο της δεήσεως μας την ειλικρινή ευχαριστία.Στην δεύτερη σειρά,την εξομολόγησι των αμαρτιών μας και την συντριβή της ψυχής μας με συναίσθησι.Και εν συνεχεία ας αναφέρωμε τα αιτήματά μας προς τον Παμβασιλέα.Ο τρόπος αυτός της προσευχής είναι άριστος,όπως απεκαλύφθη σε κάποιον από τους αδελφούς από Άγγελον του Κυρίου.

   «Ο Θεός - λέγει η Γραφή - δίνει προσευχή καθαρή σ'εκείνον που προσεύχεται,έστω και ρυπαρά,αλλά χωρίς να υπολογίζη κόπο και πόνο».

   Η πίστις έδωσε φτερά στην προσευχή.Χωρίς αυτήν η προσευχή δεν μπορεί να πετάξη στον ουρανό.

   Δείξε όλη την ανδρεία σου και την προθυμία σου (όταν προσεύχεσαι),και θα έχης τον ίδιον τον Θεόν διδάσκαλο της προσευχής σου.

Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   Ο πατέρας του άρρωστου παιδιού προσέρχεται ελεύθερα και εκζητά το έλεος του Κυρίου,παρά τη δική του ανεπάρκεια και τις προσωπικές του αμφιβολίες.Ο ίδιος βρίσκεται σε πνευματικό αδιέξοδο,ο γιος του δαιμονοκρατείται και ασθενεί,και για τους δύο υπάρχει η βεβαιότητα της απιστίας ή της ολιγοπιστίας τους.Παρατάυτα προσέρχονται.Και αυτό είναι το πρώτο μεγάλο βήμα.Ανάγκη να προσέρχεται κανείς είτε πιστεύει είτε δεν πιστεύει.Ο Χριστός δεν έχει απαίτηση απ'αυτόν ούτε για προσευχή ούτε για νηστεία.Δεν έχει απαιτήσεις πνευματικής ζωής από έναν που πάσχει,και υποφέρει,που ολιγοπιστεί ή που είναι άπιστος και άθεος.Αυτός τελικά είναι ο κόσμος.Προς αυτόν τον κόσμο κατέρχεται ο Χριστός να κάνει το θαύμα.

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (8:34-9:1)

 ''Και αφού εκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητάς του τους είπε,''Εάν κανείς θέλη να με ακολουθήση,ας απαρνηθή τον εαυτόν του και ας σηκώση τον σταυρόν του και ας με ακολουθήση.Διότι όποιος θέλει να σώση την ζωήν του,αυτός θα την χάση,εκείνος δε που θα χάση την ζωήν του εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου,αυτός θα την σώση.Διότι τι θα ωφελήση τον άνθρωπον να κερδίση  τον κόσμον όλον και να ζημιωθή την ψυχήν του;Ή τι αντάλλαγμα είναι δυνατόν να δώση ο άνθρωπος δια την ψυχήν του;Διότι όποιος εντρέπεται δι'εμέ και δια τουςλόγους μου εις την γενεάν αυτήν την μοιχαλίδα και αμαρτωλήν και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθή ντροπή γι'αυτόν,όταν έλθη με όλην την δόξαν του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους.

  Και τους έλεγε,''Αλήθεια σας λέγω,ότι υπάρχουν μερικοί από αυτούς,που στέκονται εδώ,οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατον,έως ότου ιδούν την βασιλείαν του Θεού να έρχεται με δύναμιν.''

  Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει:

   Επίσης κάθε πράξη και θαυματουργική ενέργεια του Χριστού είναι πολύ μεγάλη και θεία και θαυμαστή,αλλά το πιο θαυμαστό από όλα είναι ο τίμιος σταυρός του.Με κανένα άλλο μέσο δεν καταργήθηκε ο θάνατος,δεν λύθηκε η αμαρτία του προπάτορος,δεν λαφυραγωγήθηκε ο άδης,δεν δωρίστηκε η ανάσταση,δεν δόθηκε σε μας δύναμη να περιφρονούμε τα παρόντα και τον ίδιο τον θάνατο,δεν κατορθώθηκε η επάνοδος προς την αρχαία μακαριότητα,δεν ανοίχτηκαν οι πύλες του παραδείσου,δεν πήρε η φύσις μας τιμητική θέση δεξιά του Θεού,δεν γίναμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι,παρά μόνο με τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.Γιατί όλα αυτά κατορθώθηκαν με τον σταυό.«Όσοι γαρ εβαπτίσθημεν εις Χριστόν»,λέγει ο απόστολος,«εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν».Και όσοι βαπτισθήκαμε στον Χριστό,τον Χριστό φορέσαμε.Και ο Χριστός είναι δύναμη Θεού και σοφία.Να λοιπόν,ο θάνατος του Χριστού,δηλαδή ο σταυρός,μας περιέβαλε με την ενυπόσταση σοφία και δύναμη του Θεού.Δύναμη Θεού είναι ο λόγος,που προέρχεται από τον σταυρό,ή γιατί φανερώθηκε δια μέσου αυτού η δύναμη του Θεού,δηλαδή η νίκη κατά του θανάτου,ή γιατί όπως τα τέσσερα άκρα του σταυρού κρατιούνται και συσφίγγονται με το μεσαίο κέντρο,έτσι ακριβώς με τη δύναμη του Θεού συνέχεται το ύψος και το βάθος,το μήκος και το πλάτος,δηλαδή ολόκληρη η ορατή και αόρατη κτίση.

  Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   Ο Ιησούς δεν ωραιοποιεί την ιστορική πραγματικότητα και δεν αποκρύπτει τον σκληρό καθημερινό ρεαλισμό της απόρριψης,εξαιτίας του ονόματός του.Πιθανόν έτσι να φοβηθούν και ν'απομακρυνθούν πολλοί.Η ακολουθία και η μαθητεία του Ιησού,όμως,δεν μπορεί να στηριχθεί σε ψευδαισθήσεις.Ο Ιησούς δεν δίνει υποσχέσεις και δεν θωπεύει την ανθρώπινη αδυναμία για πλούτη,αγαθά και δόξα.Ούτε καν περιφρουρεί την πνευματική πορεία και διασφαλίζει την αξία της ψυχής,όπως θα περίμενε ένας θρησκευτικός άνθρωπος.Αντίθετα καλεί σε διακινδύνευση και αυτής ακόμη της ψυχής,«ος δ'αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου».Εδώ υπάρχει μια πρόσκληση,ή όλα ή τίποτα.Το απόλυτο και όχι το σχετικό είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.Ο Θεός,κατά την Αποκάλυψη του Ιωάννη,θέλει τους ανθρώπους ή θερμούς ή ψυχρούς,τους χλιαρούς θα τους εμέσει.

   Ο πιστός καλείται στην άρνηση της ανούσιας καθημερινής ζωής για να κερδίσει την όντως ζωή.Όχι μόνο με την έννοια της αιώνιας ζωής,αλλά και της παρούσας.Καλείται ν'απαλλαγεί από την αγχωτική και καταστροφική μέριμνα για την απόκτηση αγαθών.Να υπερβεί τον εαυτό του και τη λογική του κόσμου,που οδηγούν σε πραγματική τυραννία για πλούτο,δύναμη και δόξα.Καλείται ο άνθρωπος σε μια πραγματική ποιότητα ζωής.Με αυτή την έννοια ο Χριστός κάνει χρήση του όρου «ψυχή».Καλεί τον άνθρωπο ν'απωλέσει την «ψυχήν» του,δηλαδή τη βιολογική ζωή του,που έρπεται στα χαμηλά και τετριμμένα.Όποιος αποκτά την όντως ζωή,πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσει αρκετά πράγματα από την καθημερινή ζωή του παρόντος κόσμου.

   Κι αν είμαστε αδύναμοι και μικροί και δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον σταυρό μας,με την άρνηση του εαυτού μας και την απώλεια της ψυχής μας και πάλι δεν θα είμαστε εκτός της αγάπης και της συμπάθειας του Χριστού.Και τούτο γιατί ο Χριστός δοκιμάσθηκε και «πειράσθηκε» όσο κανείς άλλος και όχι μόνο ήρε το σταυρό του,αλλά σταυρώθηκε προς χάριν ημών.Αυτό είναι ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας.Τελικά δεν έχουμε έναν Κύριο με παράλογες απαιτήσεις και διάθεση κριτικής,αλλά συμπαθή και «πεπειρασμένον κατά πάντα».Έναν Κύριο με πλήρη κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας.

Προς δόξαν Θεού!

Καλή δύναμη στους αγώνες και καλή Ανάσταση!

Κυριακή Β' Νηστειών

   ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ (Β' 1-12)

   ''Όταν ύστερα από λίγες ημέρες ήλθε πάλιν εις την Καπερναούμ,διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι.Και αμέσως εμαζεύθηκαν πολλοί,ώστε να μη τους χωρή πλέον ούτε ο χώρος εμπρός εις την πόρτα,και τους εκήρυττε τον λόγον.Και έρχονται και του φέρουν έναν παραλυτικόν,τον οποίον εβάσταζαν τέσσερα πρόσωπα.Και επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξ αιτίας του πλήθους,αφήρεσαν την στέγην,όπου ευρίσκετο,έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεββάτι,όπου ήτανε ξαπλωμένος ο παραλυτικός.Όταν ο Ιησούς είδε την πίστιν τους,λέγει εις τον παραλυτικόν,''Παιδί μου,σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι''.Εκάθοντο δε εκεί μερικοί από τους γραμματείς και εσκέπτοντο μέσα τους,''Γιατί λέγει αυτός βλασφημίας κατ'αυτόν τον τρόπον;Ποιος μπορεί να συγχωρή αμαρτίας παρά μόνον ένας,ο Θεός;''.Ο Ιησούς αμέσως εκατάλαβε μέσα του ότι αυτά σκέπτονται και τους λέγει,''Γιατί κάνετε τις σκέψεις αυτές μέσα σας;Τι είναι ευκολώτερον να πω εις τον παραλυτικόν,''Σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι'' ή να πω,''Σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και βάδιζε'';Αλλά δια να μάθετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσίαν να συγχωρή τας αμαρτίας επί της γης''- λέγει εις τον παραλυτικόν,''Σου λέγω,σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινει εις το σπίτι σου''.Και εσηκώθηκε αμέσως και αφού εσήκωσε το κρεββάτι εβγήκε υπό τα βλέμματα όλων,ώστε να εκπλαγούν όλοι και να δοξάζουν τον Θεόν και να λέγουν,''Ποτέ δεν είδαμε τέτοια πράγματα''.

   Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας γράφει:

   ''Τότε λοιπόν λέγει στον παραλυτικό,σήκω,και πάρε το κρεββάτιν σου.Ένα μεν εις περισσοτέραν πίστωσιν του θαύματος,ότι δεν είναι κατά φαντασία,άλλο δε,και δια να δείξη ότι όχι μόνον τον ιάτρευσεν,αλλά του έδωκε και δύναμιν.Έτσι κάμνει λοιπόν και εις τα ψυχικά αρρωστήματα,ότι όχι μόνον συγχωρή τας αμαρτίας ημών,αλλά μας δίδει και δύναμιν να κάμνωμεν τας εντολάς.Δύναμαι λοιπόν και εγώ όπου είμαι παράλυτος,να ιατρευθώ,διότι είναι και τώρα ο Χριστός εις την Καπερναούμ,εις το σπίτι της παρακλήσεως,τουτέστιν εις την Εκκλησίαν,διότι σπίτι του παράκλητου είναι η Εκκλησία.Εγώ δε είμαι παράλυτος,διότι έχω τας δυνάμεις της ψυχής ανενεργήτους,και ανικάνους προς το καλόν,αλλ'εάν σηκωθώ,υπό των τεσσάρων Ευαγγελιστών,και φερθώ προς τον Κύριον,τότε θέλω ακούσει,τέκνον.Διότι γίνομαι υιός του Θεού δια της εργασίας των εντολών,και θέλουν συγχωρεθή οι αμαρτίες μου.Αλλά πως ήθελα φερθή έμπροσθεν του Ιησού;Εάν ξεσκεπάσουν την στέγη.Ποια δε είναι η στέγη;Ο νους που είναι επάνω από όσα έχομεν.Ούτος δε έχει χώμα πολύ,και κεραμίδια,τα γήινα λέγω πράγματα,αλλ'εάν σκαφθούν τάυτα πάντα,και ξεσκεπασθή η δύναμις του νοός ημών και ξεφορτωθή,και έπειτα εάν καταβασθώ,τουτέστιν εάν ταπεινωθώ,διότι δεν πρέπει να υψωθώ.καθώς η στέγη του νοός εξεφορτώθη.Αλλ'όταν ξεφορτωθώ,θα χρειαστεί να καταβασθώ,τουτέστιν να ταπεινωθώ.Τότε λοιπόν θέλω να ιατρευθώ,και θέλω να πάρω το κρεββάτι,δηλαδή το σώμα,δια να το κινήσω προς εργασίαν των εντολών.Διότι δεν πρέπει να σηκωθώμεν μόνον από την αμαρτίαν,και να γνωρίσωμεν πως αμαρτάνωμεν αλλά και το κρεββάτι,δηλαδή το σώμα,να το σηκώσουμε προς εργασίαν των εντολών και του καλού.Τότε λοιπόν θέλουμε δυνηθή να φθάσωμεν και εις θεωρίαν,εις τόσον ώστε να λέγωμεν με όλους τους λογισμούς ημων ότι ουδέποτε είδομεν έτσι,τουτέστιν δεν εννοήσαμεν έτσι ποτέ καθώς εννοήσαμεν τώρα,όπου ιατρεύθημεν,διότι πρώτα είμεθα παράλυτοι.Έτσι,εκείνος που θα καθαρισθή από τας αμαρτίας,εκείνος βλέπει αληθινά.''

   Ο Γεώργιος Πατρώνος τονίζει:

   ''Το θαύμα έγινε,κατά το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα,επειδή ακριβώς ο Κύριος είδε την αγάπη και την πίστη των τεσσάρων φίλων του.Η σημερινή εποχή δεν ζει μέσα στο χώρο του θαύματος γιατί ουσιαστικά υπάρχει στέρηση αγάπης και πίστεως προς τους άλλους.Σπανίζουν οι άνθρωποι που πιστεύουν στο θαύμα.Η πίστη έχει γίνει μια γενική θρησκευτική τοποθέτηση.Μάλλον συναισθηματική υπόθεση παρά αληθινή λειτουργία ζωής.Η πίστη δεν χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους,αλλά τις σχέσεις μας με τον εαυτό μας.
   Αν ο κόσμος ζει ή δεν ζει το θαύμα,αυτό είναι βασικό κριτήριο της ποιότητας της πίστεώς μας.Και όταν μιλάμε για θαύμα δεν εννοούμε τόσο το να γίνονται κάποιες θεραπείες αρρώστων γύρω μας,όσο το να αλλάξει ο τρόπος ζωής μας και η συμπεριφορά μας προς τους άλλους.Ν'αλλάζει ο κόσμος τα κριτήρια των ιστορικών του επιλογών.

   Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό ένα συγκλονιστικό γεγονός από την Παλαιά Διαθήκη.Όταν έφτασε η στιγμή της καταστροφής των δυο μεγάλων πόλεων,των Σοδόμων και των Γομόρρων,εξαιτίας της γενικής αμαρτωλότητάς που επικρατούσε,παρουσιάσθηκε στο Θεό ο Αβραάμ,ο άγιος του Θεού,λέγοντας:Κύριε,αν υπήρχαν σαράντα πιστοί σου θα άφηνες τις δυο αυτές πόλεις να καταστραφούν;Και η απάντηση του Θεού ήταν:προς χάριν των σαράντα πιστών δεν θα επέτρεπα την καταστροφή.Ενθαρρύνεται ο άνθρωπος του Θεού και προχωρεί σταδιακά στους τριάντα,στους είκοσι,στους δέκα.Δυστυχώς δεν υπήρχαν ούτε δέκα πιστοί στις δυο αυτές αμαρτωλές μεγαλουπόλεις και το θαύμα δεν τελέσθηκε.Η καταστροφή συντελέσθηκε όχι τόσο εξαιτίας της αμαρτίας που επικρατούσε,όσο εξαιτίας της έλλειψης πίστεως σε μια έστω μικρή ομάδα πιστών.

   Μη ξεχνούμε ότι και η Θεία Λειτουργία έχει αυτό το σκοπό.Δεν γίνεται μόνο για τους παρόντες,αλλά και για τους απόντες,δηλαδή «υπέρ πλεόντων,καμνόντων,αιχμαλώτων» και υπέρ όλων εκείνων που αισθάνονται αμαρτωλοί και απερριμένοι.Η πίστη και ο αγιασμός,όπως και η Θεία Λειτουργία.είναι εκκλησιολογικά γεγονότα και αναφέρονται σ'όλο τον κόσμο.Πόσο παρήγηορο θα ήταν,παράλληλα,αν και εμείς είχαμε την αίσθηση και τη βεβαιότητα ότι κάποιος ασκητής,άγνωστος πιθανώς σ'εμάς,κάνει το κομποσκοίνι του,την προσευχή του και τον κανόνα του για μας.Όμοια κι εμείς ν'αγιαζόμασταν για κάποιον άλλον.Έτσι και μόνο έτσι,μπορεί να λειτουργήσει σωτηριολογικά μια εκκλησιαστική κοινότητα.Η ατομική αντίληψη αποβάλλεται,γιατί είναι καθαρά αιρετική,είτε στο επίπεδο της πίστεως είτε στο επίπεδο της ζωής και της «αγιότητας».

   Κατ'αρχήν για το Θεό,την Εκκλησία και τη θεολογία,ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ολότητα και ενότητα.Ο όλος άνθρωπος σώζεται και πορεύεται προς τη Βασιλεία του Θεού,ή αμαρτάνει και καταλήγει στον αιώνιο θάνατο.Αυτή είναι μια βασική αρχή της χριστιανικής ανθρωπολογίας.Ο άνθρωπος πορεύεται προς το καλό και προς το κακό,συνεπαίρνοντας όλες τις σωματικές και πνευματικές του λειτουργίες.

   Για τον Κύριο ήταν αδιανόητο να πει μόνο «άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει»,θεραπεύοντας μονομερώς το σώμα και αφήνοντας την ψυχή στη φθορά και το θάνατο.Ο Ιησούς δεν ήταν κοινός θεραπευτής,όπως υπήρχαν την εποχή εκείνη οι Θεραπευτές των Εσσαϊκών κοινοτήτων,που ασκούσαν ιατρική ποιμαντική.Ούτε ο Ιησούς,λέγει «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» και μετά εγκαταλείπει το ανθρώπινο σώμα στη δική του φθορά,με την έννοια ότι ο ίδιος είναι μόνο πνευματικός εργάτης που ενδιαφέρεται για την σωτηρία των ψυχών.Αυτές οι αντιπαραθέσεις και τα διλήμματα είναι και πάλι εκτός της βιβλικής σωτηριολογίας και της γενικότερης χριστιανικής ποιμαντικής.

   Για τον Ιησού Χριστό,σύμφωνα με την παρούσα ευαγγελική περικοπή,ο κάθε άνθρωπος ασθενής και πάσχων,έστω και αμαρτωλός ήταν μια προσωπικότητα που ιδιαίτερα τον έλκυε και τον συγκινούσε και η επέμβαση προς αυτόν ήταν πάντοτε αγαπητική,δηλαδή λυτρωτική και σωτηριολογική.Όταν ο Κύριος αποφάσιζε να θεραπεύει κάποιον ποτέ δεν διερωτήθηκε,εάν ο ασθενής αυτός ήταν ομόθρησκος ή αλλόθρησκος,καλός ή αμαρτωλός.Και συνήθως οι αμαρτωλοί προσέλκυαν περισσότερο το ενδιαφέρον του και την αγάπη του.

   Η Αγία Γραφή δεν θεωρεί την αμαρτία σαν μια απλή παράβαση κάποιων θρησκευτικών κανόνων,αλλά σαν μια καταστροφική και αλλοτριωτική λειτουργία ζωής.Η έλευση του Χριστού πραγματώνεται ακριβώς για να συντρίψει αυτή τη δαιμονική και καταστροφική λειτουργία.Και αυτό το γεγονός δείχνει το μέγεθος και το βάρος της αμαρτίας.Το να θεραπεύσεις κάποιον και να του πεις «άρον τον κράβατον σου και περιπάτει»,είναι πολύ ευκολώτερο από το να του πεις «αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου» και να τον λυτρώσεις,λέγει ο Κύριος στη σημερινή ευαγγελική περικοπή.

   Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μεγάλο ελπιδοφόρο μήνυμα της παρέμβασης του Χριστού στη ζωή μας,για ίαση των ψυχών και θεραπεία των σωμάτων.Το γεγονός ότι τα ευαγγελικά κείμενα συνεχώς αναφέρονται και μας διηγούνται ποικίλα θαύματα αυτής της διττής θεραπευτικής μορφής,δεν έχουν ως σκοπό να προβάλλουν την τραγικότητα της αμαρτίας που μας συνέχει,αλλά το μεγάλο λυτρωτικό μήνυμα της σωτηριολογικής και λυτρωτικής παρουσίας του Χριστού.''

Προς δόξαν Θεού!