Καλή Παναγιά

Χαίρε η βύσσος η λευκοτάτη,και κεκλωσμένη Πανάμωμε,βάθος νοημάτων,εν τη διανοία,κλώσασα Παρθένε,Πνεύματιος αγίου,εξ ής εξυφάνθη η πορφυροχρυσόμικτος,επωμίς σαρκώσεως,των άνω δυνάμεων,τω ιεραρχούντι και τελεταρχούντι,Χριστώ υπέρ έννοιαν.

Χαίρε απαρακλήτου ψυχής μου,θυμηδεστάτη παράκλησις,χαίρε η γλυκεία,και πρωϊνή δρόσος,το εύκρατον χαίρε,και γαληνόν πνεύμα,ζεφείριος αύρα,πνοή τε αναψύχουσα,λεπτόν τε Πανάχραντε,και ηδύ ψιθύρισμα,και διασυρίζον,τους φλεγομένος πυρί των θλίψεων.

(''Θεοτοκάριον'' Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη,ποίημα Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού,ήχος βαρύς,Παρασκευή εσπέρας)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

 

Τῇ ΚΕ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας.

''Σήμερα ο ουρανός μεγαλύνεται.Σήμερα η γη αγάλλεται.Σήμερα ολόκληρη η κτίση χαίρει.Και δεν μένει έξω από τη γιορτή ούτε Αυτός που κρατεί στα χέρια του τον ουρανό.Γιατί αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι ένα πραγματικό πανηγύρι.''

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας 

(''Εις τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας'',Ιερόν Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου)

Χαίρε στοργή πάντα πόθον νικώσα

   ''Αλλά η πανάμωμη Παρθένος,χωρίς να έχει για πόλη της τον ουρανό,χωρίς να έχει γεννηθεί από τα ουράνια σώματα,αλλά από τη γη -από αυτό το ξεπεσμένο γένος που ξέχασε την ίδια του την φύση- και κατά τον ίδιο με όλους τρόπο,μόνη αυτή από όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών αντιστάθηκε από την αρχή ως το τέλος σε κάθε κακία.

   Απέδωκε έτσι στο Θεό αμόλυντη την ωραιότητα που χάρισε στη φύση μας και χρησιμοποίησε αυτή μόνη,όλα τα όπλα και όλη τη δύναμη που έβαλε μέσα μας.Με τον έρωτα που είχε για τον Θεό,με τη ρωμαλεότητα της σκέψεώς της,την ευθύτητα της θελήσεως και τη μεγαλειώδη σωφροσύνη της έτρεψε σε φυγή κάθε αμαρτία κι έστησε τρόπαιο νίκης τέτοιο,που δεν μπορεί με τίποτε να συγκριθεί.

   Με όλα αυτά φανέρωσε τον άνθρωπο τέτοιον που αληθινά δημιουργήθηκε,φανέρωσε δε και το Θεό,την άφατη σοφία και την απέραντη φιλανθρωπία Του.Έτσι αυτόν που παρουσίασε έπειτα,αφού τον περιέβαλε με ανθρώπινο σώμα,αισθητά στα μάτια όλων,τον αποτύπωσε και τον εικόνισε προηγουμένως με τα έργα της επάνω στον εαυτό της.''

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

Τήν Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Φωτός ἐν ὕμνοις τιμῶντες μεγαλύνωμεν

Χαίρε Δέσποινα,Μήτερ ελέους,ζωή,γλυκύτης και ελπίς ημών,χαίρε.

Προς σε βοώμεν οι εξόριστοι παίδες της Εύας.

Προς σε ατενίζομεν στενάζοντες και θρηνούντες εν τήδε τη του κλαυθμώνος κοιλάδι.

Άγε δη,συνήγορε ημών,τους ευσπλάγχνους σου οφθαλμούς εφ'ημάς επίστρεψον, και Ιησούν τον ευλογημένον καρπόν της κοιλίας σου,μετά την υπερορίαν ταύτην ημίν ανάδειξον,ω γλυκεία Παρθένε Μαρία! 

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

(''Προσευχητική Φιλοκαλία'',π.Ν.Χατζηνικολάου)

''Εξαιρέτως της Παναγίας,αχράντου,υπερευλογημένης,ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου''

 
   Λίγο μετά το Μυστήριο των Μυστηρίων,την επίκληση του Αγίου Πνεύματος και τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων,ακολουθούν οι Ικετευτικές Δεήσεις.

   ''Έτι προσφέρομεν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων Προπατόρων,Πατέρων,Πατριαρχών,

Προφητών,Αποστόλων,Κηρύκων,Ευαγγελιστών,Μαρτύρων,

Ομολογητών,Εγκρατευτών και παντός πνεύματος δικαίου εν πίστει τετελειωμένου''

   Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας τονίζει πως οι Άγιοι είναι οι κατεξοχήν αφορμές ευχαριστίας προς τον Θεό.Είναι οι λόγοι που ευχαριστούμε τον Θεό και γι'αυτό ο ιερέας με την εν λόγω ευχή δεν προσεύχεται για εκείνους αλλά ζητάει τις δικές τους προσευχές μέσω αυτής της δέησης που είναι κατά βάση ευχαριστιακή.

Αν λοιπόν,ευχαριστούμε τον Θεό για τους αγίους του,πόσο μάλλον θα πρέπει να τον ευχαριστούμε για εκείνη που ξεπέρασε κάθε όριο αγιοσύνης;Για εκείνη που έγινε όχι απλώς Μητέρα του Θεού αλλά κραταιά σκέπη ολόκληρης της Οικουμένης.Για εκείνη,που στα χέρια της βάσταξε την Αρχή και το Τέλος του Κόσμου.Για Εκείνη...

 ''Εξαιρέτως της Παναγίας,αχράντου,υπερευλογημένης,ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας''

   Ο ιερέας και ο λαός που μέσω του ιεροψάλτη βροντοφωνάζει με την καρδιά του το Μεγαλυνάριο,λένε πως πάνω απ'όλα και περισσότερο απ'όλα σ'ευχαριστούμε για Εκείνη που όχι μόνο έγινε Μητέρα του Κυρίου μας αλλά Μητέρα όλων των ανθρώπων.Βασίλισσα της Ανθρωπότητας.Μια βασίλισσα που ποτέ δεν διάλεξε θρόνο γιατί ήταν η Ίδια ο Θρόνος.Η καθέδρα του Βασιλέα.Η χαρά των Αρχαγγέλων και το αγαλλίαμα των ουρανίων ταγμάτων.Η ίδια η επιλογή του Θεού.

   Είναι αληθινά άξιο να σε υμνούμε και να σε μακαρίζουμε,Εσένα,την Θεοτόκο που ξεπερνάς κάθε μακαρισμό γιατί είσαι άξια για πολύ παραπάνω που ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορεί να λαλήσει και αγγελική φωνή δεν είναι αρκετή μπροστά στο άφατο μεγαλείο της φιλανθρωπίας Σου και της αγάπης Σου.Γι'αυτό και είσαι Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και πιο Ένδοξη από τα Σεραφείμ.Μεγαλύτερη και πιο λαμπερή από κάθε αγγελικό τάγμα τσακίζοντας τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας που δεν μπορεί ούτε από μακρυά να αποτυπώσει την ομορφιά Σου και την αγνότητά Σου.Λόγια και πράξεις δεν φθάνουν Μητέρα μας για να εκφράσουμε το ευχαριστώ μας.Δέξου τουλάχιστον τα ανάξια και λιγοστά αυτά λόγια ως στεφάνι στην άχραντη κεφαλή Σου.

   Για Εκείνην Κύριε,σ'ευχαριστούμε πάνω απ'όλα και πιο πολύ απ'όλα γιατί έτσι ήταν το σχέδιο της Θείας Οικονομίας ώστε μέχρι το τέλος των αιώνων,μέχρι ο χρόνος να σταματήσει,εμείς,βρήκαμε στο πρόσωπο Της την ελπίδα μας στα δύσκολα,την ευχαριστία μας στα εύκολα,τον στύλο της ψυχής μας σε κάθε στιγμή μας.Εκείνη,την Πανάχραντο Θεοτόκο,την Μητέρα του Χριστού Σου και Μητέρα κάθε ανθρώπου.Εκείνη που υψώνοντας τα χέρια της δεχόμενη τον λόγο του Αρχαγγέλου,έσπασε το φράγμα του χρόνου και έγινε μια αγκαλιά για όλους μας.Μια αγκαλιά γύρω από τον κόσμο μας.

   Για Εκείνην Κύριε,πιο πολύ,πιο δυνατά,πάνω απ'όλα,σε ευχαριστούμε.Σε ευχαριστούμε.Σε ευχαριστούμε!

Η Βασίλισσα των Ουρανών

 ''Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος,και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι Μητρί''.

   Και όντως,έτσι είναι.Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να γράψει το οτιδήποτε για την ομορφότερη γυναίκα που πάτησε ποτέ στην Γη;
    Πώς είναι δυνατόν να σταθεί κανείς απέναντί της και να μη την θαυμάσει;
    Πώς να μην δακρύσει κανείς με Εκείνη που βάσταξε στα χέρια της τον ουρανό και έγινε η Ίδια ουρανός;

   Σε Εσένα,που έγινες Μεσίτρια της σωτηρίας μας,όποιος ύμνος,όποια όμορφη λέξη,όποιο εγκώμιο και να σου γράψουμε,θα είναι τόσο λίγο μπροστά στην απέραντη ομορφιά σου.Μπροστά στην ψυχή σου που έγινε πιο φωτεινή από τις ακτίνες του ήλιου,μπροστά στην καρδιά σου που υπήρξε πιο καθαρή και από τα πιο καταγάλανα νερά.

   Ένα κορίτσι,με αγνό σώμα και αμόλυντη ψυχή,μόλις 15 χρονών που άκουσε ένα Χαίρε.Ένα Χαίρε που έσπασε το φράγμα του χρόνου και σε ακολουθεί μέχρι και σήμερα.Ένας ολοφώτεινος Αρχάγγελος που στάθηκε με δέος μπροστά σου,άφωνος από την ασύλληπτη ομορφιά της καρδιάς σου,φέρνοντας σου ένα μήνυμα.Να γίνεις Βασίλισσα των Ουρανών.Μητέρα του Θεού.Σκέπη κραταιά ολόκληρης της ανθρωπότητας.

   Νους δεν μπορεί να το χωρέσει πως το έκανες όλο αυτό.Άφησες πίσω τα πάντα για να αγκαλιάσεις τον Βαστάζοντα Πάντα και να γίνεις στήριγμα της Οικουμένης με απέραντη αγάπη για τον κάθε άνθρωπο που τρέχει στο εικόνισμά σου.

   Ακόμη και στα τρίσβαθα της απελπισίας,πριν το χείλος της αβύσσου που ετοιμάζεται να μας καταπιεί,στέκεις εκεί.Ως η τελευταία και η μόνη ελπίδα.Ελπίς απηλπισμένων πραγματικά.Όταν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου τα πάντα καταρρέουν,η μορφή σου προβάλλει ολοφώτεινη,με το βλέμμα γεμάτο αγάπη,με το χέρι πάντα θωπευτικό και παρηγορητικό.Ως Μάνα όλων των ανθρώπων.

   Μακάρι να ήξεραν οι άνθρωποι.Μάκαρι να γνώριζαν έστω και για λίγο,στο σκοτάδι της καθημερινότητάς τους,πόσο πολύ τους αγαπάς.Πόσο πολύ σε στεναχωρούμε,και εσύ εκεί,συνεχίζεις την ίδια αδιαπραγμάτευτη αγάπη.Την αγάπη την πραγματική.

   Άλλες λέξεις ισάξιές Σου,δεν βρίσκω.Ούτε λογοτεχνικά σχήματα,ούτε ρητορικά.Το μυαλό μου σταματάει απέναντί Σου.Το μόνο που σου προσφέρει η μικρή καρδιά μου είναι λίγα δάκρυα μπροστά στην θάλασσα της αγάπης σου,ενώ σου βροντοφωνάζει μαζί με όλη την ανθρωπότητα ένα τεράστιο ευχαριστώ που με εκείνη την κατάφασή Σου,μας ένωσες με τον Ουρανό και έγινες Μάνα μας μέχρι το τέλος του Χρόνου.Ώστε να στεκόμαστε μπροστά στο εικόνισμά Σου και να φωνάζουμε όπως ο Αρχάγγελος:

Χαίρε Μάνα μας.

Χαίρε Φως στο σκοτάδι μας.

Χαίρε Βασίλισσα της Ψυχής μας.

Χαίρε Αυτοκράτειρα του Ουρανού.

ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΜΑΣ

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης: ''Ποίημα προς την Θεοτόκον''

Α'

Χαίρε πρωτοπλάστων κλέος,σέμνωμα και ευκληρία,

Χαίρε προπατόρων πόθος και χαρά η αιωνία.

Χαίρε Αβραάμ η δόξα η Θεού επαγγελία

Χαίρε των εθνών απάντων θεία κόρη ευλογία

Χαίρε Ιακώβ η κλίμαξ και σκηνή ηγλαϊσμένη

Χαίρε Ααρών η ράβδος,χαίρε πύλη κεκλεισμένη.

Χαίρε στάμνος η του μάνα κόρη κεχαριτωμένη.

Χαίρε θρόνε του Κυρίου άσπιλε ηγιασμένη.

Χαίρε άχραντε Παρθένε τω Θεώ συντηρουμένη,

Χαίρε φέγγους του αδύτου Μήτηρ η δεδοξασμένη.

Χαίρε όρος,χαίρε βάτε,χαίρε τράπεζα αγία

Χαίρε κεχαριτωμένη Δέσποινα μου Παναγία.

Β'

Χαίρε κλέος μοναζόντων και οσίων η λαμπρότης,

Χαίρε τείχος των Παρθένων έρεισμα και ωραιότης.

Χαίρε των ποντοπορούντων ασφαλής καθοδηγία.

Χαίρε των πολεμουμένων η ειρήνη Παναγία.

Χαίρε των πενθούντων μόνη ισχυρά παραμυθία

Χαίρε των κλονιζομένων έρεισμα και σωτηρία

Χαίρε μόνη των εστώτων ασφαλής ορθοστασία

Χαίρε των οδοιπορούντων η οδός εν ασφαλεία

Χαίρε των χειμαζομένων Θεοτόκε η γαλήνη

Χαίρε κόρη τεθλιμμένων η χαρά και ευφροσύνη.

Γ'

Δια Σου ημών το γένος της κατάρας ελυτρώθη

Δια Σου του παραδείσου της τρυφής κατηξιώθη.

Δια Σου ανεκαινίσθη πάσα των ανθρώπων φύσις,

Δια Σου εκαινουργήθη η φθαρείσα πάλαι κτίσις.

Δια Σου εμεγαλύνθη το Αδαμιαίον γένος,

Δια Σου κατηξιώθη λαβείν χάριν,δόξα,σθένος.

Δια Σου Παρθενομήτορ προς το θείον κατηλλάγη.

Δια Σου θεοκυήτορ τυραννίδος απηλλάγη.

Δια Σου της ευλογίας του Θεού κατηξιώθη

Δια Σου το μέγα τραύμα το ανίατον ιάθη.

Δια Σου της υιοθεσίας έτυχε και σωτηρίας

Δια Σου της Ουρανίου έτυχε κληρονομίας.

Δ'

Δια τούτο Σοι Παρθένε πεποθώς νυν καταφεύγω

Και την Σην φιλευσπλαγχνίαν εκ ψυχής καθικετεύω.

Πρόσχες τοίνυν Δέσποινά μου επί την ταπείνωσίν μου.

Πέμψον την βοήθειάν Σου σπεύσον προς ενίσχυσιν μου

Παραμύθησον με κόρη Δέσποινά μου Παναγία,

Η των θλιβομένων μόνη έτοιμος παραμυθία.

Η γλυκεία ευφροσύνη,η χαρά και θυμηδία

Η των επικαλουμένων έτοιμος παρηγορία.

Η ελπίς απηλπισμένων και παράκλησις πασχόντων.

Η ετοίμη προστασία των εις Σε καταφευγόντων.

Συ προστάτις ει Παρθένε των δεινώς χειμαζομένων,

των υπό του αλλοτρίου Δέσποια πολεμουμένων.

Συ την λύπην της ψυχής μου και την άκαρπον πικρίαν

άρον απ'αυτής Παρθένε και παράσχου ιατρείαν.

Ε'

Ίδε των κακών το πλήθος,άκουσον του στεναγμού μου,

Ίδε την κατήφειαν μου έπιδε του οδυρμού μου.

Ίδε την ταπείνωσίν μου,ίδε μου την αθυμίαν.

Ίδε την αιχμαλωσίαν ίδε μου την ατονίαν,

Πρόφθασον βοήθησον μοι προτού με απολεσθήναι

προτού με υπό της λύπης της πικράς καταβρωθήναι.

Ου γαρ έχω ο παντλήμων πλην Σου άλλην προστασίαν,

Ουδέ και καταφυγήν μου,ουδέ και παραμυθίαν.

ΣΤ'

Συ μου σκέπη ει και ρύστις,Συ μου ει παραμυθία

Συ αντίληψις μοι πέλεις,Συ ελπίς και προστασία.

Συ με φρούρησον Παρθένε,φύλαξόν με,οχύρωσον με,

Συ Παρθένε Θεοτόκε πρόφθασον διάσωσον με.

Συ ενίσχυσον με κόρη εν τη πάλη,εν σταδίω,

Συ μου ει Παρθενομήτορ καύχημα μου εν τω βίω.

Συ βοήθει μοι Παρθένε εν τω κράτει του αγώνος,

ον κατά του αλλοτρίου διεξάγω του αιώνος.

Συ με δείξον νικηφόρον,Συ με δείξον στεφανίτην

Συ με του Χριστού γενναίον και στερρόν δείξον οπλίτην.

(''35 Ποιμαντικές Επιστολές'',Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως - Εκδόσεις ''ΥΠΑΚΟΗ'')

Η πατερική/δογματική αγάπη προς την Θεοτόκο

''Τί εἶναι αὐτό τό μυστήριο τό μέγα, πού συντελεῖται γύρω ἀπό τό πρόσωπό σου, ἱερή Μητέρα καί Παρθένε; «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θά σέ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σύ εἶσαι ἄξια γιά μακαρισμό!''

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

   ''Οι Ορθόδοξοι τιμούν υπερβαλλόντως την Παναγία τους,τη Μητέρα του Θεού,της Εκκλησίας και του γένους των ανθρώπων.Την τιμούν πιο πάνω από τους αγγέλους,τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ.Στη δόξα της βλέπουν τη δόξα του ανάρχου Τόκου της.Την νιώθουν πολύ κοντά τους σαν μητέρα στοργική,που,πονεμένη από το μαρτύριο του Υιού της,μπορεί να νιώσει το δικό τους πόνο και να βοηθήσει στη δική τους περίσταση.Την νιώθουν σαν προστάτιδα και βοηθόν,σαν τείχος του γένους προστατευτικό και απροσμάχητο ενάντια στους πολυποίκιλους εχθρούς του,σαν σύμμαχο στον αγώνα τους κατά των δαιμονικών δυνάμεων και σαν πρέσβειρα στον Θεό και μεσίτριαν υπέρ της σωτηρίας των πνευματικών τέκνων της.Τιμούν πολυειδώς την Παναγία τους και φυλάσσουν το δόγμα της σαν κόρην οφθαλμού,δείχνοντες εξαιρετική ευαισθησία στις όποιες απόπειρες αιρετικής διαστροφής του.Το δόγμα,τέλος,της Θεοτόκου κατέχει περίοπτη θέση στην ορθόδοξη λατρεία και την ασματική ακολουθία της Εκκλησίας μας.''

(''Πιστεύω εις ένα Θεόν...'',Ανδρέας Θεοδώρου - Βασική Δογματική Διδασκαλία - Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας)

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας: ''Ω θησαυρέ ψυχής αγνής, που με τα λίγα λόγια της σκόρπισε σε μας τέτοια αφθονία αγαθών''

  «Ιδού η δούλη Κυρίου, είπε, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». 

    Αυτά είπε κι αμέσως όλα πραγματοποιήθηκαν. «Και ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Έτσι, μόλις η Παρθένος έδωσε την απάντησή της στο Θεό, δέχεται αμέσως από αυτόν το Πνεύμα, που δημιουργεί την ομόθεη εκείνη σάρκα. Ήταν λοιπόν η φωνή της "φωνή δυνάμεως", όπως είπε ο Δαυΐδ. Και πλάθεται έτσι με λόγο μητρικό ο του Πατρός Λόγος. Και κτίζεται με την φωνή του κτίσματος ο Δημιουργός. Κι όπως, μόλις είπε ο Θεός «γενηθήτω φως», έγινε αμέσως φως, έτσι αμέσως με τη φωνή της Παρθένου το αληθινό ανέτειλε Φώς κι ενώθηκε με την ανθρώπινη σάρκα και κυοφορήθηκε αυτός που φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Ω φωνή ιερή! Ω λόγια που κατορθώσατε τέτοιο μεγαλείο! Ω γλώσσα ευλογημένη, που ανακάλεσες μεμιάς από την εξορία ολόκληρη την οικουμένη! Ω θησαυρέ ψυχής αγνής, που με τα λίγα λόγια της σκόρπισε σε μας τέτοια αφθονία αγαθών! Γιατί αυτά τα λόγια μετέτρεψαν τη γη σε ουρανό κι άδειασαν τον Άδη ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους. Εκαμαν να κατοικηθή από ανθρώπους ο ουρανός και φέρνοντας τόσο κοντά τους Αγγέλους στους ανθρώπους συνέπλεξαν το ουράνιο και το ανθρώπινο γένος σ' ένα μοναδικό χορό γύρω από αυτόν που είναι ταυτόχρονα και τα δυο, αυτόν που, όντας Θεός, έγινε άνθρωπος.

   Γι' αυτά Σου τα λόγια ποια ευχαριστία θα ήταν άξια να Σου προσφερθή από μας; Πώς να σε προσφωνήσουμε Εσένα, που δεν υπάρχει τίποτε αντάξιό σου ανάμεσα στους ανθρώπους; Γιατί τα δικά μας τα λόγια είναι γήινα, ενώ Σύ ξεπέρασες όλου του κόσμου τις κορυφές. Αν λοιπόν χρειάζεται να Σου προσφερθούν τιμητικοί λόγοι, αυτό νομίζω πως πρέπει να είναι έργο Αγγέλων, νου χερουβικου, πύρινης γλώσσας. Γι'αυτό κι εμείς, αφου θυμηθήκαμε όσο μπορούσαμε τα κατορθώματά Σου και υμνήσαμε κατά τη δύναμή μας Εσένα, την ίδια μας τη σωτηρία, ζητούμε τώρα να βρούμε αγγελική φωνή. Kαι καταλήγουμε στην προσφώνηση του Γαβριήλ, τιμώντας έτσι και την ίδια μας την ομιλία: «χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου»!

   Αλλά δώσε, Παρθένε, όχι μόνο να μιλάμε για όσα φέρνουν τιμή και δόξα σ' Αυτόν και σ' Εσένα που τον εγέννησες, αλλά και να τα εφαρμόζουμε. Προετοίμασέ μας δηλαδή να γίνουμε κι εμείς οικητήρια δικά Του γιατί σ' Αυτόν αρμόζει η δόξα εις τους αιώνες. Αμήν. 

(Νικολάου Καβάσιλα ''Η Θεομήτωρ'',Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας)

Δημοσίευση από Μυριόβιβλος (εξερευνήστε την για να βρείτε πολλούς θησαυρούς που αξίζει να τους βάλετε στην καρδιά σας)

Ρόδο μας αμάραντο

Ποιόν Σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον; Τι δε ονομάσω Σε; Απορώ και εξίσταμαι διό, ως προσετάγην, βοώ Σοι: Χαίρε, η Κεχαριτωμένη

Χαίρε η καιομένη και χαίρε η Χλωρή

Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί

Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται

Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται

Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία

Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία

Χαίρε  η Ονειροτόκος, χαίρε η Πελαγινή

Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη

Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο

Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζοντας τον δαίμονα

Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων

Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου

Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή

Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική.

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε

Ευλογημένη Συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου

Ε' Οικουμενική Σύνοδος,Κωνσταντινούπολη,553 μ.Χ.

6ος Αναθεματισμός

(=δηλαδή διαχωρισμός από την κοινωνία της Εκκλησίας εκείνων που απορρίπτουν την διδασκαλία των Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων και όχι κατάρα όπως λανθασμένα πιστεύεται)

''Όποιος καταχρηστικά κι όχι αληθινά αποκαλεί την Θεοτόκο την αγία,ένδοξη αειπάρθενη Μαρία ή κατά αναφορά,ότι δηλαδή απ'αυτήν γεννήθηκε ψιλός άνθρωπος και δεν σαρκώθηκε ο Λόγος του Θεού και συκοφαντεί την αγία σύνοδο της Χαλκηδόνας,επειδή αποκάλεσε Θεοτόκο την Παρθένο,ανατρέποντας την ασεβή επινόηση του Θεοδώρου [Μοψουεστίας].Ή αν κάποιος την ονομάζει ανθρωποτόκο ή Χριστοτόκο,σα να μη είναι Θεός ο Χριστός,αλλά δεν την ομολογεί κυρίως και κατά αλήθεια Θεοτόκο,επειδή από αυτήν σαρκώθηκε τις έσχατες ημέρες ο Θεός Λόγος που είχε προ αιώνων γεννηθεί από τον Πατέρα,και έτσι να ομολογήσει με ευσέβεια ότι αυτή είναι Θεοτόκος σύμφωνα με την αγία σύνοδο στη Χαλκηδόνα,αυτός να είναι αναθεματισμένος.''

Γιατί ο Θεός επέλεξε ειδικά την Παναγία και όχι άλλη γυναίκα;

''Ο Θεός ναι μεν επέλεξε την Υπεραγία Θεοτόκο, αλλά ζήτησε και την συγκατάθεση της πριν, δια μέσω του Αγγέλου που Εκείνος απέστειλε σε αυτήν.
είπε δε Μαριάμ· ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου. και απήλθεν απ΄ αυτής ο άγγελος. (Λουκ. Α’,38) Η Παναγία εδώ θα μπορούσε να πει όχι, δεν μπορώ, δεν δέχομαι, δεν θέλω. Είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει. Οι πατέρες της εκκλησίας μας λένε ότι ακόμα και αν η Παναγία δεν δεχόταν και έδινε άλλη απάντηση στον Γαβριήλ, από αυτή που μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο σχετικό εδάφιο, το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, απλά θα ματαιωνόταν για λίγο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και μας δείχνει ότι τίποτε δεν είναι προορισμένο στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δια μέσου της ελεύθερης του βούλησης και επιλογής, πορεύεται.
Όμως ο Θεός βεβαίως και επέλεξε την Παναγία μας. Και την επέλεξε γνωρίζοντας ότι αυτή η γυναίκα ήταν σε θέση και πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού .

Να ένα ωραίο κείμενο του π. Αθανασίου Γιουσμά:
«Την ωραιότητα της παρθενίας σου…». Ας το θυμηθούμε σε μετάφραση: «Την ομορφιά της παρθενίας Σου και την λαμπρότητα της αγνότητάς Σου, θαυμάζοντας ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατάπληκτος Σου έλεγε Θεοτόκε: Ποιο εγκώμιο, αλήθεια, μπορώ να Σου προσφέρω που να Σου αξίζει, Παναγία; Και πώς να Σε αποκαλέσω; Απορώ και εκπλήττομαι. Γι’ αυτό, όπως έχω εντολή από το Θεό, Σου απευθύνω τούτον τον απλό και σημαντικό χαιρετισμό: Χαίρε Εσύ που είσαι η Κεχαριτωμένη όλων»! Στους «Οίκους» των Χαιρετισμών της Θεοτόκου πάλι, ο υμνογράφος θεωρεί τον Αρχάγγελο που στάλθηκε από τον ουρανό στη φτωχή και μικρή κόρη της Ναζαρέτ, να Την κοιτά, να Τη θαυμάζει και να Της λέει με την «ασώματη φωνή» του, πολύ δυνατά, «κραυγάζοντας», τα αναρίθμητα «χαίρε». Αλήθεια, τι ήταν αυτό το ιδιαίτερο που κοσμούσε τη Θεοτόκο και προξένησε τόσο θαυμασμό στον Αρχάγγελο Γαβριήλ, καθώς Την αντίκρισε εκείνη την ημέρα του Ευαγγελισμού; Δεν υπήρξαν πιο πριν άλλες γυναίκες παρθένες ή τόσο αγνές σαν την Κυρία Θεοτόκο; Δεν είχε συναντήσει ο Αρχάγγελος άλλο παρόμοιο πρόσωπο με Εκείνη; Ποια απάντηση θα μπορούσαμε να δώσουμε σε τούτη την ερώτηση και απορία; Είναι αλήθεια πανθομολογούμενη από τους Ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, πως καμιά γυναίκα της Παλαιάς Διαθήκης δεν κατάφερε μέσα στους τόσους αιώνες που πέρασαν από την πτώση των Πρωτοπλάστων, να συγκεντρώσει στο πρόσωπό της τόσες πολλές αρετές και μάλιστα από την εφηβική της ηλικία, όπως η Θεοτόκος! Την Παναγία μας δεν Την κοσμούσε μονάχα η παρθενία, αλλά και όλη Της η ζωή ήταν κατά τον Άγιο Φώτιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως: «Ανωτέρα των ουρανίων νοών»! Ανώτερη από τον αγγελικό κόσμο. Πρόσωπο που δέσποζε ανάμεσα σε όλα τα άλλα δημιουργήματα του Θεού!

Σε ένα του ποίημα ο Μανουήλ, ο επονομαζόμενος Μεγάλος ρήτωρ, σημειώνει: «Άχραντε, οι χορείες των Αγίων αΰλων Αγγέλων, στέκονται εμπρός Σου δουλικά και με δέος Σε ανυμνούν, γιατί Εσύ τους ξεπέρασες στην καθαρότητα»! Η Μητροπάρθενος Μαρία, κατά τον υμνογράφο Άγιο Ιωάννη τον Ευχαΐτων ήταν: «Η καλή και ωραία κόρη», την οποία επέλεξε «ο ωραίος κάλλει Κύριος»! Ήταν κατά τον ίδιο Άγιο: «Ωραία ψυχή και σώματι, ωραίαν και τω νοΐ»! Στην ψυχή και στο σώμα και στο μυαλό ωραία! Γι’ αυτό και έγινε μετά την Αρχαγγελική φωνή και με τη θέληση του Πατέρα Θεού: «Ναός και πύλη και λυχνία, κιβωτός και στάμνα και ράβδος και σκηνή, γη αγία και θεία τράπεζα, γέφυρα και σκάλα, θρόνος και νυφικό παλάτι του Θεού Υιού και Λόγου»! Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ –όπως και κάθε Άγγελος– δεν διέθετε παντογνωσία, αυτή είναι ιδιότητα μόνο του Θεού. Δεν γνώριζε το πλήθος των αρετών της Θεοτόκου πριν Τη συναντήσει, γι’ αυτό κοιτώντας Την «εξίσταται» και απορεί. Απορεί γιατί ήταν «δυσθεώρητη» ακόμα και για τα μάτια των Αγγέλων! Θαυμάζει γιατί Αυτή κατόρθωσε μόνη από όλους τους ανθρώπους να τραυματίσει τους δαίμονες με την απειθαρχία Της σ’ αυτούς! Εκπλήττεται γιατί η Παναγία Μητέρα του Θεού του με την άγια βιωτή Της αποκαλύπτει στους ανθρώπους «των αγγέλων τον βίον» και αποτελεί για τους Αγγέλους το πανθαύμαστο «θαύμα»! Στο «Θεοτοκάριο» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου –ένα λειτουργικό Θεομητορικό βιβλίο– υπάρχουν θησαυρισμένες μπόλικες κι άλλες σχετικές απαντήσεις, που σε όμορφη ποιητική μορφή μαρτυρούν την αναμαρτησία της Κυρίας των Αγγέλων. Αυτό, δηλαδή, που είδε και κατάλαβε και διέγνωσε ο Γαβριήλ κατά τον Ευαγγελισμό.

   Αλήθεια, αν σταλεί σήμερα στη γη μας ο Αρχάγγελος Γαβριήλ τι θα δει, τι θα βρει και τι θα διαπιστώσει; Δεν απαντώ. Η καθημερινότητα η δική μου και των άλλων βοά απαντητικά… Γι’ αυτό σαρακοστιανά, νηστευτικά, όπως οι Νινευΐτες, ας ομολογήσει ο καθένας μας κι όποιος το νιώθει, εκείνο που έψελνε με δάκρυα στην Παναγία ο Στουδίτης μοναχός Θεόκτιστος: «Μονάχος μου εγώ κι απ’ όλους τους χωματένιους ανθρώπους, έχω υπερβεί κάθε είδους ανωμαλία. Έζησα και ζω στην ασωτία. Έγινα ανοητότερος και των άμυαλων κτηνών. Βοήθησέ με Παρθένε, εσύ που είσαι η δόξα των Αγίων Αγγέλων, με τις δικές Σου μεσιτείες». Αμήν!''

Το όμορφο αυτό κείμενο είναι αναδημοσίευση από τις Ορθόδοξες Απαντήσεις (ένα πολύ καλό και προσιτό site με απαντήσεις για καθημερινές ορθόδοξες απορίες)